Begin van het weekend, een avond waarop de mensen het feestbeest al eens uithangen. Olkmeeting ook vanavond.
Elke eerste vrijdag van de maand is het oudleidingsmeeting in ’t Loo. Dit werkjaar ben ik nog niet geweest. Geen goesting of geen tijd, ’t is altijd al wel iets geweest. Vanavond was het dus “geen goesting”.
Eigenlijk had ik er ook niet aan gedacht en herinnerde K. de mensen via mail. Gelukkig zijn er mensen die er wel aan denken. 😉

Waar ik mezelf dan wel mee bezig hield deze avond?
De strijk. Net als Sandra heb ik hier strijk in overvloed staan.  Gelukkig hebben we een gezin van 4 en (nog?) niet van 6 anders zou het hier helemaal een ramp zijn!
Ik hou de was en de strijk hier amper bij omdat ik nu -in tegenstelling tot in onze vorige woonst- altijd naar beneden moet om was in te steken of op te hangen,…
Met twee kleine kinderen in huis is een verdiep lager gaan niet altijd een optie. Zijn ze wakker, dan moet ik ze ofwel allebei (en dat wil zeggen één voor één) naar beneden dragen ofwel op het woonverdiep laten in de hoop dat ze elkaars kop niet inslagen of vingers afbijten,…
(Strijken met kinderen in de buurt is daarbij niet mijn ding. Onze koters zijn nogal klein en hebben niet zo het besef van gevaarlijke toestanden.)
De keren dat ze trouwens samen een middagdutje doen is niet om over naar huis te schrijven.
De was moet dus gebeuren als de kinderen in bed liggen ’s avonds.

Ik had me een paar dagen geleden voorgenomen dat het nu maar eens gedaan moest zijn met al die hopen was die op mij liggen te roepen.
Gisterenavond dus de moed bij elkaar geraapt en ervoor gezorgd dat ik met een volle wasmand gestreken goed terug naar boven kon gaan.
Vanavond van ’t zelfde. Ondertussen hangt er weeral nieuwe was te drogen, zit er nieuwe was in ’t machien en zo blijven we bezig hé.
Nog twee avonden een uurke strijken en ik ben weer bij.

Daarna komt het er op aan om met de regelmaat van de klok toch maar eens een strijkske te placeren.
Grrr… had ik maar wat handen extra, of nog beter; had ik maar kabouterkes in huis. Ik zou ze wel verwennen!