Deze voormiddag…

…worteltjes gekuist en gestoofd, vlees gebraden, patatjes voor Klaas geschild.

Zover was ik dus toen ik naar buiten ging met de kinderen om het konijnenkot  proper te maken.
Klaas zijn patatjes zette ik nog snel op ’t vuur met het idee dat die dan wel klaar zouden zijn tegen dat we naar binnen zouden gaan. Plan was om dan direct de benen onder tafel te kunnen schuiven.

Sja, helaas!! Het konijnenkot was proper, Fien had goed buiten gespeeld en ook Klaas had zijn frisse neus gehad, wij dus naar binnen.
Een hoogst onaangenaam geurtje drong  tot diep in mijn reukorgaan door. In een soort reflex schiet ik richting kookpotten om te constateren dat de patatjes die voor Klaas bedoeld waren half verkoold waren. Stinken man!! Water in de pot, pot buitengezet.

Dju toch, plan naar de haaien.
Ik kon nog  nieuwe patatjes schillen,  maar onze kleinste Adriaenssen had ondertussen wel echt honger en wachten zou zijn humeur danig aantasten.
Op aanraden van vader dan maar mee kroketjes laten eten. 🙂
Ik denk niet dat er veel kindjes zijn die kunnen zeggen dat ze op 8 maanden al kroketjes mochten eten.
Hij heeft er zich rijkelijk tegoed aan gedaan. 4 kroketjes, een hoop pekentjes en een stukje vlees… het had hem duidelijk gesmaakt. Klaas is een vuilbak, hij eet alles, zélfs kroketjes. 😀

Wat hebben we daaruit geleerd? Dat moeders veel dingen tesamen (moeten) kunnen, maar dat het al wel eens de mist in durft gaan. In de buurt blijven van de kookpotten is geen overbodige luxe. Ik heb al te dikwijls reddingsacties moeten uitvoeren om potentieel voedsel van de aanbrandingsdood te redden. Vandaag heb ik gemist… nóg vijf minuten langer en de patatten waren verast!