Onze jongste wordt vandaag 1 jaar.

1 jaar man, ge moet dat zien, zo flink dat hij op dat jaar gegroeid is.
Eigenlijk verjaart hij pas enkele minuten voor de zessen vanavond. Maar dat is iets wat voor de kinderen natuurlijk niet van belang is.
Ikzelf denk natuurlijk wel aan hoe het vorig jaar was…

Na de middag naar ’t ziekenhuis en reeds 7 cm ontsluiting, wat gewacht op niks. Wat krampen, geen weeën.
De pot eens goed volgek*kt zodat mijn darmen hélemaal leeg waren en ik na 4 dagen bijna niet naar huis mocht wegens nog steeds geen grote boodschap gedaan. (Volgende keer zeg ik gewoon ja als ze dat vragen!!)
In de late namiddag vliezen gebroken (wat bij de eerste poging niet lukte), na een uurtje weeënstorm en twee keer persen was onze brok van 3kg960 geboren.
En het ergste van al: ik vond het een droezeke. Ocharme toch! :S
Na een nachtje alleen met zoonlief was dat allemaal wel in orde, maar dat mag ik nog steeds horen hierthuis.
De kans dat vaderlief me er over 14 jaar mee op mijn paard zet is dan ook reëel.
Ik kan het me al zo voorstellen: “Uw moeder vond u maar ne “lillekord” als ge juist geboren waart.”

Maar dus, vandaag 1 jaar en ’t is schoon weer, joepie!