Ons verlof is gedaan. Passé, fini! Zund, spijtig!

Het was plezant. Ons kinders hebben zich meestal braaf gedragen. (Behalve de 2-jarige uitvallen van dochterlief dan.)

De thuiskomst was ook behoorlijk aangenaam. Zus en lief die op ons huis en beesten letten, hadden de boel netjes gekuist en het terras zelfs van bloemekes voorzien!! (Iets wat ik tot hiertoe zelf nog niet durfde wegens schrik van bloemenetende kinders. Maar desondanks staan ze nog keurig in hun bakken.)

Alleen de draad hier weer oppikken pikt behoorlijk hard.
Rokkenplakkers had ik de voorbije twee dagen. En laat dat nu net zijn waar ik geen goesting in had.

Oh, vandaag had ik zo’n gevoel van ‘ik heb het gehad thuis, ik wil niet alleen voor de kinderen zorgen, wassen, plassen, eten maken, winkelen, den hof opkuisen, kak wegruimen, beesten eten geven, mij zorgen maken over een huis dat niet geschilderd en geïsoleerd geraakt,…’ Een behoorlijke baaldag dus in mijn hoofd.

Maar ach, ga ook maar eens deeltijds werken om uw kinderen deeltijds naar de kinderopvang te kunnen doen. En daarbij, vind maar eens opvang! en als ge opvang hebt, hebt ge geen werk in ’t onderwijs. OF als ge werk hebt moet ge stoppen omdat ge zwanger zijt.
Grmbl! En dan te geloven dat ik uit ervaring spreek. :S

Ik moet een nieuwe vibe vinden, iets om naartoe te werken, iets in ’t vooruitzicht.

Mag ik dan nu terug naar het zuiden van Frankrijk vertrekken aub om mij van dit alles geen reet aan te trekken?