Toen er van kinderen nog geen sprake was, was ons huisje (lees: toen appartementje) meestal proper en op orde.
Nu leer ik er stilaan mee leven dat het nooit meer zal zijn zoals toen.
Het stof op de kasten blijft wat langer liggen, de smosplekken op de grond geraken wel eens onder de dweil, de korsten onder de tafel raap ik straks wel op, …
Er ligt altijd wel ergens iets. Er wordt geleefd in ons huis en dan hoop ik dat de mensen die hier binnenkomen niet denken dat ik een vuil masjoefel ben. 😉

Voila, ik zal mijn rommelmonsters eens uit bed gaan halen.