Het valt me de laatste tijd wat zwaar, het huishoudelijk bestaan.
Bergen werk en “dalen” energie.

Vorig jaar, voor ik zwanger werd van Trijn, had ik nog genoeg energie en zelfs energie over om af en toe eens iets extra te doen. De zomer werd vervolgens een tijd van energieloos doorbrengen omdat de prille buikbaby blijkbaar meer nodig had dan ik.
Géén fijn gevoel, u zo’n platte vis voelen.

Maar dus, dat zijn tijden die passeren… denkt ge dan.
’t Is beter deze zomer, dat is waar, maar ik had graag toch nog wat kilo’s extra energie gehad.
Tegenwoordig voel ik me moe en sleur me vaak moe de dag door. Om naar de winkel te gaan moet ik al mijn moed bij elkaar rapen, eens deftig aan één stuk door strijken lukt me amper, het eten klaarmaken is een opgave, laat staan dat er gekuist wordt,…
Komt daarbij nog eens dat ik gewoon geen pap meer kan zeggen als ik honger heb. Dan is echt alles teveel!

De kinderen zuipen bakken energie.
Fien en Klaas maken de laatste dagen serieus ruzie. Elkaar slagen en bijten en uitdagen en niet tot een deftig spel kunnen komen… het is níet plezant!
Trijn heeft sinds vrijdag last van regeldagen. ’t Is ondertussen aan ’t beteren precies. Maar ook dat vraagt veel. De energie wordt bijna letterlijk uit mijn lijf gezogen.

Er zijn ook nog steeds de nachtvoedingen. Minstens 1 per nacht nog, soms ook 2. Op zich zit ik daar niet mee in, maar ook daar: energieverlies.

Het (huishoudelijk) werk hier in huis gaat dus niet vooruit.
’t Feit dat onze huishoudhulp er vorige maand mee stopte en er nog niemand nieuw is, helpt daar niet aan natuurlijk.

Ik moet dringend eens wat vroeger gaan slapen en misschien moet ik toch die pot vitaminen maar terug tevoorschijn toveren?
Ik ben écht níet zwanger!