Vorige zondag waren we te gast bij Tom zijn broer in Amsterdam.
Het was een bijzonder aangename dag (ware het niet dat ik op ’t einde van de dag hoofdpijn had die niet te negeren viel).

We aten ’s middags bokes en gingen daarna met z’n allen naar Artis.
Vanaf schoonbroer zijn appartement tot aan de dierentuin was het nog een eindje stappen. Dus namen we mee: een dubbele buggy met daarin: Trijn en Klaas, een Beco voor Fien gesteld dat ze moe zou worden.

Halverwege de weg kiest Fien voor de draagoptie.
De Beco wordt onder de buggy vandaan gehaald en vakkundig op vaders rug gemonteerd, met dochter en al! Klinkt nog okee, nietwaar?
Helaas! Bij het pakken van de Beco, had ik het hoofdsteuntje vast dat er nog aanhing van een vorige draagbeurt met de jongste. Ge raadt het al… Dat ding komt los omdat ik eraan trek (niks ergs: drukknopen voor zij die geen Beco hebben) en dus leg ik het in de kap van de buggy om daarna terug te kunnen steken.

Een hele tijd later (we zijn dan al praktisch onderweg richting stulp van de schoonbroer) valt mijne frank dat ik dat ding niet heb weggestoken. Tenminste, ik kon mij dat niet herinneren.
Ja lap! Weg hé. Ik heb drie-vier keer heel de luiertas, de buggy, alle mogelijke hoekjes binnenstebuiten gekeerd… zonder resultaat.

Foto van “lang” geleden.

Ik was er gelijk niet goe van!
Op de plek des onheils heb ik nog de grond afgespeurd naar een “bruin lapke”, ik keek in de vuilbakken, schoonbroer ging eens informeren in de supermarkt. Maar niks, nada, noppes!

Dik balen dus!

Maandagochtend stuur ik dus een mailtje naar Blozekriekske met mijn probleem. Vandaag kreeg ik een mail terug met de melding dat ze eens gingen informeren bij de producent. Ik heb weer een klein beetje hoop.
Ik wil namelijk héél graag weer een hoofdsteuntje aan de Beco. 🙁