Krinkel. Nu. Bijna gedaan.
Ik ben vandaag op bezoek geweest met de kindjes. Manlief kwam ’s avonds nog efkes langs onder lichte druk.
Man! Wat pikt dat toch om niet mee te zijn. Ik had dat nochtans nog graag gedaan.

Drie kinderen maakt het er niet evidenter op en het werk van den andere al helemaal niet.
En zonder man moet ik daar niks gaan zoeken (buiten een bezoekje) want met drie kinderen in de buurt (allen onder de 4 jaar) steekt ge daar dus gene poot uit (behalve naar desbetreffende kinders).

Eigenlijk is dat niet de bedoeling, zo op bezoek gaan. Maar ach! Van onze kinderen lopen er daar 4 peters/meters (2 in de keuken van de nationale kampgrond, 1 verpleger voor den EHBO en 1 vrijgestelde die betaald ronddwaalt op krinkel -en ook afziet uiteraard!-) rond.
En ik zat vorig jaar nog in de werkgroep Krinkel. Ne mens mag dan toch minstens eens gaan kijken hoe ze het ginder stellen hé.
Ongelofelijk fijn om te merken dat alles vlotjes verloopt. Er hangt een leuke sfeer en de Landloperskolonie is een bijzonder leuk decor voor deze feesteditie van de Krinkel (75-jarig bestaan van dé Chiro)

Ik ben content dat ik tot ginder ben gereden vandaag. Toch weeral een voldaan gevoel na deze dag.
Ons kinderen hebben zich rot geamuseerd. Ze speelden met andere kinderen, gingen kijken naar spelende jongeren (indrukwekkend wel, zo 700 man een massaspel zien spelen;) ), ze keken naar dansende mensen, werden zo vuil als moor zijn gat door in ’t stof te lopen,… Zéér moe hebben we ze daarnet in hun bedje gelegd. En morgen kan ik daarvan de bonen fretten. :p

Sja, en manlief… -hoewel hij de sfeer wel dik okee vond- die vindt dat allemaal niet meer voor hem. Hij heeft dat gehad. De eerste keer waarbij ik voel dat we toch met een leeftijdsverschil van 6 jaar zitten. 😉