Niet mijn broek, nee… al had het wel gekund. Maar wel het wachten op een antwoord.

We deden gisteren nog eens een bod op een huis en dat wachten op een antwoord vind ik zo slopend!
Na meer dan een jaar huizen jagen in passiefmodus (internet afstruinen) en sinds enkele maanden actief (internet afstruinen, bellen, bezoeken, bieden,…) , ben ik het zo stilaan echt beu.


(photo: Patrick Van Gelder)

Zoveel dure dingen! Zoveel huizen met veel werk. Drukke banen,treinen, hoogspanningskabels, kleine tuintjes, geen garages, te weinig ruimte… We hebben het allemaal al gezien.
De schoon boerderij met veel grond heb ik allang uit mijn hoofd gezet, maar dromen mag hé.

Zo’n huis zoeken, brengt hier trouwens ook behoorlijk wat financiële stress met zich mee. U moet weten, ik speel moederkloek voor mijn kuikens en werk niet meer buitenshuis. (Ooit als het jongste kuiken naar school gaat, dan zal ik wat actiever worden op de arbeidsmarkt.) Nu draagt manlief dus alle financiële lasten en hij doet dat waarlijk goed. Hij is goed in zijn job, verdient zijn boterham en die voor ons allemaal,… Maar een huis financieren bezorgt hem -zelfs bij het gedacht alleen al- rimpels en grijze haren. Niet geheel onterecht natuurlijk, want de verantwoordelijkheid van de Geldschijtende Ezel mag niet onderschat worden! En ja… ik krijg het toch ook benauwd te weten dat we dubbel zoveel “vaste” maandelijkse kosten zullen hebben als we kopen. De kinderen leven immers niet van de hemelse dauw en krabben op het einde van de maand is niet tof.
In elk geval, een huis kopen brengt behoorlijk wat spanning met zich mee!!

Duimt u even mee dat we dat huis nu mogen kopen aan de geboden prijs?