Ik ben niet zot van pijnstillers en probeer dat tot het allerminimum te beperken. Echter, de hoofdpijn waarmee ik de afgelopen maanden kampte, was niet om mee te lachen en zo werd hier mening Dafalgan uit het doosje gedrukt.

Ik dacht serieus dat het een zwangerschapskwaal was. ’t Was immers ergens in ’t begin van deze zwangerschap opgedoken. Tijdens de zwangerschap van Klaas heb ik trouwens de eerste (en voorlopig laatste) keer een migraine-aanval gehad en dus was ik al aan ’t denken dat het wel eens een jongen zou kunnen zijn.

Maar vandaag had ik een afspraak bij de osteopaat. Kwestie van van die dafalganverslaving af te geraken.
En wat bleek? De hoofdpijn was niet zomaar een zwangerschapskwaal. Misschien wel een gevolg van compensatie (ten gevolge van lager gelegen wervels en spieren die wat versoepelen door de hormonen), maar da’s niet zeker.
Wat dan wel? Nekwervels 1 en 2 zaten muurvast.

Nu blijken dat de wervels waartussen de meeste bewegingsmogelijkheid bestaat. Veel korte en sterke spieren komen daar samen. Die spieren trekken vaak in kramp door de geblokkeerde wervels en veroorzaken veel spanning waardoor hoofdpijn ontstaat. De bonzende hoofdpijn, die komt er doordat die spieren ook de ader die daar loopt afspannen.

Nu met wat warmte in de nek rusten in de zetel en hopelijk heb ik de volgende afspraak bij de osteopaat  én de dafalgans niet meer nodig!