Oef! Deze avond ben ik de sleutel van ons nieuwe huis in ontvangst gaan nemen.
Een getekende sleutelovereenkomst, opschrijven der meterstanden en een som geld lichter later, kunnen we vanaf nu concrete plannen maken.

Mijn hoofd ploft al bijna van alle dingen die nog moeten gebeuren.
Ik ging dat hier eens allemaal schoon op een rijtje zetten. Maar ’t is geen boeiende literatuur voor de nieuwsgierige lezer en daarbij kreeg ik een beetje ’t gevoel dat er aan dat rijtje geen deftig einde kwam. Rijtje gewist dus!

’t Komt er op neer dat er nog véél op het programma staat de komende weken. Zoveel zelfs dat ik het niet allemaal zie gebeuren.
En na de voorbije week met de nodige lastige kinderen én moeder, heb ik besloten dat ik dat alleen allemaal niet afkan. Eten maken, wassen, kinderen verzorgen, inpakken, zwanger zijn,…
Ik ben helaas geen supermoeder en ik geef dat niet graag toe. Maar ik ben donderdagavond gebogen en ‘k heb beseft dat ik ’t niet alleen kan. Voor de komende twee weken zoek ik dus enkele dagen opvang voor mijn bloeikes.
Het gaat ons allen ten goede komen.
Ons kindjes kunnen onbezorgd spelen op een ander, zonder zenuwachtige moeder in de buurt, ik ga kunnen doorwerken, eten zal mij een zorg zijn.
’t Is maar voor efkes en ’t is nodig als we er voor willen zorgen dat er hier geen vodden gebeuren of er een kind véél te vroeg geboren wordt.

Een zure appel waar we nog even moeten doorbijten dus! Maar er zijn vooruitzichten en dat maakt het wel wat draaglijker. 😉