Niet de mijne nee, die van C.

Gisteren vierden we met een hoop oude klasgenoten de 30ste verjaardag van C.
Een wel heel bijzondere verjaardag!

Het bracht wat organisatie met zich mee.
11 jaar geleden zwaaiden we de middelbare school uit en 11 jaar lang zwermden we rond en uit.
Adressen veranderden, telefoonnummers, er kwam e-mail aan te pas… Iedereen hield wel nog met iemand contact.
Met wat omweggetjes geraakten uiteindelijk alle gegevens verzameld.
Er werd over en weer gemaild, gesmst en beslist.

17 oktober gingen we langs C. haar ouderlijk huis.
Enkelingen lieten niks van zich horen, enkelingen konden helaas niet mee (een agenda die voor iedereen past, ’t zou te plezant zijn natuurlijk), maar ’t gros van de mensen stond rond 14u klaar op de verzamelplek.

Het leek alsof het maar een maand geleden was dat we elkaar in zo’n grote groep terugzagen. We kennen elkaar nog steeds. Karaktertrekjes zijn hetzelfde gebleven. Wat ouder, wat wijzer,… maar nog steeds dezelfde mensen. Zalig was het!

Kaartjes, foto’s en andere dingen werden in de aangeschafte Hibiscus gehangen.

Tenslotte betraden we gewapend met taart en onze struik het ouderlijk huis van C.
De ontvangst was hartelijk. Verwarmend ook.
Er werd gebabbeld over koetjes en kalfjes. De borstkindjes (die mee moesten) en de twee andere kindjes (die meegingen wegens een werkende wederhelft) zwierven ergens tussen benen en armen rond alsof ze gemeen goed waren. We liepen in de tuin, bewonderden de bank die één van ons de avond voordien gemaakt had…

En algauw kwam de tijd van kussen en beloftes maken. Tijd om naar huis te gaan.

Tijd vliegt immers…
30 jaar zou ze de 24ste worden. En ’t is al bijna 9 jaar dat we ze moeten missen!
Maar ’t is niet omdat we ze missen, dat we ze vergeten zijn.
Een hele gelukkige verjaardag C!