Die vier kinderen van ons, die kunnen serieus wat decibels produceren.
Wenen, gillen, roepen,… of gewoon tijdens hun spel. Dat laatste verdraag ik gemakkelijk, de voorgaanden bij tijden iets minder.

Dat volle moederhoofd heeft dan af en toe eens rust nodig.
En omdat ik nog steeds niet heb uitgevogeld hoe ik de kinderen op ‘mute’ Β kan zetten, is de radio vaak de pieneut. Die krijgt dan meestal een finale druk op de knop. Af, gedaan en zonder tegenspreken. Da’s een gemakkelijk slachtoffer.

Ergens deze week viel dan mijne frank erop dat wanneer de radio zwijgt, er meer wordt gezongen in huis.
Liedjes voor de kindjes, liedjes door de kindjes. En ja… zΓ©lfs als ze niet in de buurt zijn, vliegt er al eens een liedje door de lucht.

Zodoende vroeg ik mij af of er nog veel gezongen zou worden in de Vlaamse huiskamer.