Een hele tijd geleden liet ik mijn zus een Japans patronenboek meebrengen uit Julija’s shop.
Dat lag hier bijgevolg al een hele tijd te liggen.

En omdat ik het nodig vond om mijn huishouden wat te laten dansen, ging ik een hemdje maken voor Klaas. Uit dat boek welteverstaan.
Patroon overgetekend, stof genomen. En bij dat laatste wrong het schoentje. Stukje te kort!
Dat stukje is bijbesteld ondertussen en moet hier heel dra in de bus vallen, maar daarmee was mijn naaihonger nog niet gestild.

Een rokje voor Fien dan maar.
En echt, ik versta geen lap van dat Japans!  Dus ik heb naar de betreffende werkbeschrijving zitten gapen gelijk een koe naar een voorbijrijdende trein. Ik geloofde immers nauwelijks dat het zo simpel moest zijn.
Twee lappen stof en wat boordekes. That’s it!
Er viel geen patroon over te nemen, want dat zat er simpelweg niet bij! Een hoop afmetingen en leeftijden, da’s al.

Voor Fien ging dat zo: twee lappen stof van 70 breed op 30 lang (zonder naadwaarde hé), een stuk stof om de taille af te werken à la biais (de lengte van Fien haar tailleomtrek + wat centimetertjes speling extra) en twee zelfgemaakte linten om daar onderdoor te trekken.

Ik weet niet of ik het zo goed moet vinden. Het staat zo pofferig. En inderdaad, vooraan hangt het wat lager dan vanachter, al steek ik dat op haar poep (die ze van haar moeder erfde ocharme).
Al ben ik wel content dat ik de lengte heb aangepast en niet de voorgeschreven 38cm heb gebruikt.

Ik twijfel nog of ik na dit proefrokje nog eentje zou maken in een duurder stofje.
Gemakkelijk was het wel, daar niet van!