Ze schreef iets over perfecte vrouwen met een blog.
Eigenlijk beter… vrouwen die het beste kantje van zichzelf laten zien, bloggewijs.

Ik sta er niet tussen en hoor niet in haar rijtje thuis.  Meer nog… ik durf het schaamrood op mijn wangen wegsteken en ten bewijze daarvan u  de vuiligheid in mijn huis (stal bij tijden) wel eens tonen.

Anderhalve maand geleden bonjourde ik de -overigens vriendelijke- poetsvrouw buiten. Aanvankelijk met het idee om iemand 2 uurtjes extra te laten komen. Maar de optie ‘kennis van het Nederlands’ die ik verkoos, gooide zowaar roet in het eten. De zoektocht heb ik gestaakt ondertussen.
Ik kijk met lede ogen de bergen was en strijk aan. Als er een paar dagen niet wordt gestofzuigd, kan ik mijn kinderen eten geven van wat er onder tafel verzameld werd.

Vrouw aan de haard en het alleen niet klaarspelen. ’t Is triestig om toe te geven. Maar ik geef toe. Die vier kinderen op dik vier jaar tijd, dat lukt me wel. Die vier kleine kinderen combineren met eten maken, het huishouden doen, winkelen,… da’s minder evident. Misschien heb ik me daar wel lichtjes aan mispakt.

Stoppen met bloggen of minder met foto’s prutsen, dat stikmachien helemaal laten verstoffen (net zoals die viool), ’t zijn opties natuurlijk. Maar er mag nog iets aan zijn hé, aan dat leven als huismoeder. 😉

Dus kijkt u even mee… Hier één van de redenen van een huis dat niet spik en span geraakt;

En kom, ge gaat me nu toch niet vertellen dat ik werkelijk waar de enige moeder ben die het huishouden niet gedaan krijgt zoals ze graag zou willen?