Ze schreef iets over perfecte vrouwen met een blog.
Eigenlijk beter… vrouwen die het beste kantje van zichzelf laten zien, bloggewijs.
Ik sta er niet tussen en hoor niet in haar rijtje thuis. Meer nog… ik durf het schaamrood op mijn wangen wegsteken en ten bewijze daarvan u de vuiligheid in mijn huis (stal bij tijden) wel eens tonen.
Anderhalve maand geleden bonjourde ik de -overigens vriendelijke- poetsvrouw buiten. Aanvankelijk met het idee om iemand 2 uurtjes extra te laten komen. Maar de optie ‘kennis van het Nederlands’ die ik verkoos, gooide zowaar roet in het eten. De zoektocht heb ik gestaakt ondertussen.
Ik kijk met lede ogen de bergen was en strijk aan. Als er een paar dagen niet wordt gestofzuigd, kan ik mijn kinderen eten geven van wat er onder tafel verzameld werd.
Vrouw aan de haard en het alleen niet klaarspelen. ’t Is triestig om toe te geven. Maar ik geef toe. Die vier kinderen op dik vier jaar tijd, dat lukt me wel. Die vier kleine kinderen combineren met eten maken, het huishouden doen, winkelen,… da’s minder evident. Misschien heb ik me daar wel lichtjes aan mispakt.
Stoppen met bloggen of minder met foto’s prutsen, dat stikmachien helemaal laten verstoffen (net zoals die viool), ’t zijn opties natuurlijk. Maar er mag nog iets aan zijn hé, aan dat leven als huismoeder. 😉
Dus kijkt u even mee… Hier één van de redenen van een huis dat niet spik en span geraakt;
En kom, ge gaat me nu toch niet vertellen dat ik werkelijk waar de enige moeder ben die het huishouden niet gedaan krijgt zoals ze graag zou willen?
Het zal altijd beter kunnen maar Katrien het betert, echt, al kan ik mijn huishouden natuurlijk voor geen meter vergelijken met dat van u… Nu hier de jongste telg 2 is en zo goed als zindelijk (veel minder luierwasjes), begint het hier te lukken.
Strakke planningen waar ik me eigenlijk niet zo erg goed bij voel (ma: keuken en badkamer kuisen, di:woonkamer en gang, woe:…) elke dag 1 wasmachien insteken overdag en eentje ’s avonds elke dag de was die droog is meteen opvouwen, woe strijken… soit ge snapt het plaatje wel hé… én niet te vergeten: ne vent die doodmoe is van het werk en al tegen de negenen in z’n bed duikt: ik duik mee en ben uitgeslapen als ik opsta!
Het zou helemaal perfect zijn moesten we er niet voor kiezen Storm 8fietskilometers van hier naar school te doen, in een -ouder dragen bij- school, en moest ik niet af en toe alles moeten laten vallen om een verbouw-/renoveerdrang te benutten?
Maar ik begrijp niet waarom kennis van het Nederlands een conditio sine qua non zou zijn? Engels of Frans is toch helemaal niet erg als het helpt het huis aan de kant te krijgen 😉
Och hier is dat ook zo en ik heb maar 2 nakomelingen (en voorlopig nog maar eentje dat kruimels rondstrooit). Er is een periode geweest dat als we thuis kwamen na werk en crèche dat hij gewoon kon verder knabbelen van wat hij ’s morgens op de grond had laten vallen.
En mocht ik zo een lijstje maken ge zou er zeker in mogen. 4 kindjes op 4 jaar tijd dat is al een heldinnendaad op zich. 😉
4 is inderdaad heftig genoeg. ik merk wel dat ik nu een betere huisvrouw ben dan toen ik eenkind had. en toen ik geen kinderen had was ik nog een slechtere huisvrouw. misschien zou ik met vier kinderen wel een perfecte huisvrouw zijn… hoewel… 😀
@Sunnymoon: Ik heb geen zinnig excuus daarvoor. Het bespaart me enkel het ongemak van de confrontatie met mijn onderontwikkelde talenknobbel. En communicatie is belangrijk!
@Saar: lief van jou! Al vind ik het perfect zo hoor. Ik hoef niet persé in lijstjes. 😉
Probeer eens fulltime studeren en een gezin te combineren. Dan kom je waarschijnlijk tot dezelfde conclusie: totale chaos.
Man, ik ben het soms allemaal zo beu dat ik liever thuis zou willen blijven en op mijn gemakske een beetje fröbelen…
Tuurlijk zijt hij bij verre na niet de enige die het niet rondkrijgt. (euh, klopt die zin eigenlijk?)
Hier ook eentje met 4 kinderen, maar 4 van het grote soort. 17, 15, 13 en 11. Die dus al behoorlijk kunnen meehelpen. Maar waar we niet echt veel van vragen eigenlijk. Zelf hun kamer op orde houden (mwahaha), zelf lakens verversen, en een beurtrol om af te ruimen en de afwasmachine te vullen.
Ik werk 25u per week, mijn wederhelft nu weer fulltime maar met moeilijke uren: van 5 tot 1 of van 6 tot 2. Zo is er altijd iemand thuis voor de kinderen, maar het wil wel zeggen dat we zeer vroeg opstaan en zeer vroeg gaan slapen. Waardoor er van de avond niets overschiet om nog dingen te doen, en de puf heb ik daarvoor ook niet, ik ben een ochtendmens.
Eten maken vind ik heel belangrijk, er zijn voor de kinderen ook, de was wordt goed bijgehouden… maar kuisen, ho maar. Dat kan hier vuil liggen jong, niet te doen. En geld voor poetshulp hebben we niet, vrees ik. Tja, dan ligt het maar vuil, ik hou ook graag wat tijd over voor dingen die ik graag doe… dat kuisen doe ik wel als ik het niet meer kan aanzien 🙂 (het enige voordeel van niet goed zien: je ziet het vuil zo niet)
Zelfs met kuishulp durf ik eerlijk toegeven dat het hier soms een dikke mesthoop is: Kruimels, stof, bergen was of strijk en heel veel rondslingerend speelgoed.
Btw. die foto van de jongste hierboven, dat is precies helemaal de papa …
Hier ook vier – ook al grote – kinderen (22, 19, 17, 14), we werken beiden fulltime (al werkt de echtgenoot thuis), er zijn nog wat andere engagementen buiten de werkuren, het huis is nog een bouwwerf (en dus niet proper te houden) en er lopen vier katten rond (die momenteel vreselijk haar verliezen). Er is wel een kuishulp (voor drie uur in de week). De kinderen moeten zelf hun kamers op orde houden en schoonmaken (dat lukt bij de ene al beter dan bij de andere), er wordt dagelijks gekookt, eenmaal per week doen we de boodschappen, en de was wordt zeer goed bijgehouden (is weekendwerk) en door die onmiddellijk op de plooien als ze uit de droogkast komt, slaag ik erin om slechts heel weinig te moeten strijken (om de twee a drie maanden, jawel). Maar het huis proper houden, dat blijft ook nu nog een ramp (ook wel omdat kuisen nu niet direct een van mijn favoriete bezigheden is, en zo ontmoedigend zinloos lijkt).
En nu ga ik die pc maar weer laten voor wat ie is, en eens voor de was gaan zorgen.
Oh zuske, ge blijft een heldin. Zónder kinderen uw huishouden niet kunnen bijhouden, dààr krijgde rode kaken van 🙂
ik vind dat een kunst rommel en vuil laten liggen 😉
en er zijn veel te veel leuke dingen in ’t leven
zo een beetje rommel en vuil, ’t is goed voor de weerstand 😉
Ziet er vooral gezellig uit en dat blijft het allerbelangrijkste 😉
Dat wat Maaike zei, dat het een kunst is om rommel en vuil te laten liggen, dat vind ik eigenlijk ook. Het is kunnen prioriteiten stellen aan de echt belangrijke of leuke dingen (naaien, haken, dingen maken,…) en dus meer genieten van het leven. Maar ik kan dat niét. Jammer genoeg. Ik loop bijna constant op te ruimen en alles op zijn plaats te zetten. Onbewust op den duur, puur automatisch. En ik vind het eigenlijk ook niet erg om te doen, ik sta er niet echt bij stil. Als ik het niet doe, kan ik moeilijk op mijn gemak iets anders doen. Ik heb vooral/enkel rust in mijn hoofd als het huis opgeruimd is of als ik enkele to-do taakjes kunnen doen heb. Beetje neurotisch? 🙂
Nu, aangezien ik nogal gesteld ben op een opgeruimd huis duurt het wel nooit lang, dat opruimen enzo 🙂 En ik heb gelukkig ook wem nog tijd voor andere dingen, zoals spelen met de dochters. Maar toch, het is moeilijk om los te laten soms.
Stof kan ik ook moeilijk zien liggen dus elke dag wordt er geveegd en 1 of 2 keer per week gestofzuigd (met stof afdoen). Echt nat kuisen, dat is een heel andere zaak. Dat doe ik ab-so-luut niet graag! Afspraak hier is dat manlief dat doet, maar in de praktijk gebeurt het eigenlijk heel weinig… Enkel als het te erg is wat plekken betreft, ga ik er eens gauw vluchtig met een natte dweil over. We lopen thuis steeds op blote voeten of kousen rond, dat scheelt wel qua vuil 🙂
De was gebeurt in het weekend. De strijk blijft wel eens liggen maar tegen het weekend nadien is het wel gestreken.
Klein detail: ik ben nu voltijds thuis, oudste 2 zitten overdag op school en Lena is (overdag toch) een makkelijke, rustige baby dus ik heb best wel veel tijd overdag momenteel. I’ll get back to you eens ik weer (deeltijds) aan het werk ben 😉
Wel goed dat dit aspect ook eens aan bod komt op een blog! Want op den duur zouden mensen inderdaad denken dat we allemaal supervrouwen zijn 🙂
ik vind uw kruimels overigens wel zeer schoon in beeld gebracht, uw triptrap goe gekozen van kleur en uw kind om op te eten. en daar zouden niet veel kruimels van overschieten… 🙂
Ik heb hetzelfde probleem: pompen of verzuipen in het huishouden. Ik werk van 08.00 u tot 17.00 u, ben ten vroegste om 18.00 u thuis, moet dan nog eten maken, huiswerk begeleiden, kids badderen en in bed steken. Daarna opruimen, bokes maken, wassen, strijken en soms ook nog avondmaal voor de volgende dag voorbereiden. En ik krijg het ook niet gedraaid. Net zoals Tamara zorgt dat bij mij voor stress: als er geen orde is in huis, is er geen rust in mijn hoofd. Dus ik loop ook ganse dagen op te ruimen, te stofzuigen en kids te berispen dat ze met hun vuile pollen van de glazen deuren of vensters moeten blijven … En helpt dat? Nee dus …
Katrien, ik ben 1 jaar thuisgeweest met ‘slechts’ 2 kinderen en ik kreeg het toen ook niet gebolwerkt. Dus voel je zeker niet slecht als je het soms niet meer ziet zitten met 4 kids! Je doet het prima volgens mij.
En wat er onder de tafel belandt, gewoon bijeenvegen en in een potteke doen als snackje! 🙂
Mor allee, krijgen jullie dat niet rond, dat huishouden? Dat gaat toch vanzelf? Volgens mijn man toch, ondanks ons 4 kinderen, 2 fulltime jobs met veel reizen, hobbies (van de kinderen en de man welteverstaan), etc.
Ah ja natuurlijk! Die ijskast raakt vanzelf gevuld, brood is er vanzelf in huis, eten komt vanzelf op tafel, afwas en was worden vanzelf gedaan, de badkamer wordt vanzelf gepoetst, stof verdwijnt vanzelf en stofzuigen gaat helemaal vanzelf met zo’n Dyson. Hoe hoor ik je vragen? Ik denk dat er bij ons ene nog heel erg in kabouterkes gelooft… 🙂
Gij durft! Nee, ik heb de post van Ysabje ook gelezen en ik begrijp perfect wat ze bedoelt. Het kan er allemaal zó schoon uitzien op sommige blogs..
Wat ik wel al ondervonden heb, die paar maanden dat ik zelf een blog bijhou, over de leuke dingen des levens bloggen gaat gemakkelijker. En ook: op foto ziet alles er veel beter uit dan in ’t echt en stofpluizen vallen zo niet op 🙂
Zoals Maaike hierboven zegt: rommel en vuil laten liggen is een kunst. Een kunst die de mannen in huis veel beter beheersen dan ikzelf, spijtig genoeg 😉
Home Flora « Sardien
[…] ik hier al zei, foto’s op een blog tonen meestal maar een klein stukje van de werkelijkheid. […]
Ik ben u zeer dankbaar voor deze foto’s. Ben zelf al lang aant denken om zo iets op tinternet te zwieren, maar heb nog geen tijd gehad(ook 4 kinderen). Momenteel staat mijne (toch al zeer smalle gang) vol met 5 wasmanden ongeplooide was, heb ik geen bestek meer omdat het afwasmasjien dringend ingeladen moet worden, ziet ge de tuin niet meer door de zever aan ons achterdeur van glas en maar goed want die tuin ….
De waarheid door een kinderoog | Schrijfselkes De waarheid door een kinderoog |
[…] Ooit schreef ik eens over mijn huishouden van Jan Steen. Ik deed een poging om mijn geschrijf te documenteren. Sinds kort moet ik toegeven dat kinderen beter in staat zijn om “het leven zoals het is” in beeld te brengen dan de volgroeide exemplaren van onze soort die mens heet. […]