Dan is het Pinksterfeest op school en moeten alle kindjes in ’t wit gekleed naar school komen.
Voor alle kindjes was er nog wel ’t één of ’t ander wit  te vinden in de kleerkast. Enkel Fien had nog iets nodig. Het schoon wit kleedje van vorig jaar is definitief te klein.
En omdat moeder weinig goesting had om met vier kinderen naar de winkel te tenen, besloot laatstgenoemde om een lapke stof tot iets draagbaars te verwerken.

Zoals een moeder van vier die ‘goed’ georganiseerd is het betaamt, deed ik dat niet twee weken geleden. Dat zou erover zijn! Véél te goed gepland enzo. Neenee, twee dagen geleden legden we een stofke op tafel en bedachten we een plan.
Een cirkelrokske zou het worden.
Het zou veel te simpel zijn met een schoon uitgetekend patroon, gemeten en gemaakt op de dochter haar lijf. ’t Zou ook gewoon teveel van mijn vermoeide hersens vragen. En trouwens… de dochter lag in bed!

Hoe doet een luie moeder dat dan?
Men neme een cirkelrokje uit de verkleedmand, plooit dat in vier en men tekent de omtrek daarvan op papier. Vwala. Patroon getekend.

Omdat wit ook maar wit is, zette ik er een boord aan. Ook in ’t wit, maar met een broderieke erop. Dat maakt het nét iets feestelijker. (Pinksterfeest, weet u.)
En eigenlijk was er het plan om er nog een onderrokske onder te maken. Wit schijnt nogal door, vandaar. Dus Riet suggereerde om het bovenaan niet te breed te nemen zodat dat onderrokske niet mee zou rimpelen en het geheel niet volledig zou opblazen.
Maar gisterenavond begon de tijd te dringen en werden er knopen doorgehakt. Geen onderrokske. Het kon me al niet meer schelen dat het zou doorschijnen. ’t Is ook maar een kind en ni dat het zó’n doorzichtig stofke is.

Nachtelijk werk met een vermoeide kop is niet ideaal. Zo bleek de elastiek toch wel wat losjes te zitten rond Fien haar middel. Enfin, los… niet spannend genoeg is misschien juister. (Ja, ik haalde het kind uit haar slaap om rap efkes te passen.)
Maar kom, ook daar zijn oplossingen voor hé. Aangezien de elastiek was vastgestikt op het rokske, werden het twee gaatjes in de boordstof om een koordeke door te trekken.

Ze gaat dat rokske nog lang kunnen dragen! Lang genoeg. Breed genoeg. Zwierig genoeg.

Maar als ik had kunnen voorzien dat ik deze nacht maar 4u zou slapen, ik had tóch met mijn vier kinders naar de winkel gelopen denk ik.