Vorig weekend trok ik naar de vrijgezellendag van mijn zus.
Te laat… want we zaten met een ziek Mitteke. Eentje die aan de derde dag 40°C koorts bezig was en waar ik alras mee naar de dokter van wacht trok.

Ik nam -hoe kan dat ook anders- de camera mee, kwestie van wat leuke foto’s te hebben ter ondersteuning van het geheugen van de vrijgezellige.

Bij aankomst lag het vrouwelijk publiek op een matteke helemaal doef en wazig van een onstpannende yogasessie. Goed! Want zo kon niemand gaan lopen van de lens.

Maar na de eerste foto had ik het al in ’t snuitje. De batterij was “oep”/plat/leeg. Dik balen dus.
Strafste van al, ik had dat moeten weten want de vorige dag had ik al gezien dat de batterij “in de pries” moest.

Wat volgde was mompelgevloek, geschud met de batterij (in de hoop er toch nog iets uit te krijgen) en nog een stuk of 8 foto’s.

Bijgevolg heeft de zus amper foto’s van haar vrijgezellenfeestje. Ah ja, de andere aanwezige camera had nu toch ook geen platte batterie zekers?
Hopelijk heeft de wijn van die dag haar geheugen niet al te hard aangetast, want met de 10 foto’s die er zijn, zal ze ’t moeten stellen.

Mor och, van den 2de juli gaat ze foto’s genoeg hebben. Dan komt Melissa de foto’s trekken.