Ik had hier iets geschreven over kamptijden enzo. Dat brengt immers herinneringen met zich mee.
Maar kijk… het leek me zo banaal en overroepen dus deel ik u enkel de hoogtepunten uit de ‘kladversie’ mee.

Juli 20045: mijn laatste bivak als leiding in de plaatselijke Chiro.
– 18 juli: positieve zwangerschapstest (wij woonden samen ja en wij waren nogal naïef om 6mdn te rekenen om zwanger te geraken.)
– 19 juli: vertrek op tweedaagse met twee medeleiding en een hoop aspiranten (oudste afdeling)
– 21 juli: naar huis met een gi-gan-tische blaasontsteking (denk erbij: kruipen over de grond)
– 21 juli ’s avonds: weer op kamp de leiding meegedeeld dat het nog 35 weken zou duren alvorens er een miniChirokinneke zou geboren worden.
– 31 juli: het einde van mijn carrière als leiding… na 7 jaar…

6 jaar verder en dat kindeke is al zo klein nimeer met haar  (bijna) 5,5 jaar.
’t Is zelfs zover gekomen dat de kans zeer reëel is dat ik dat kind volgend jaar zélf op kamp moet sturen. Als ze 6 is mag ze hier aan de overkant van de straat immers naar de Chiro waar ikzelf 24 jaar geleden ook startte.

Ze ziet dat volledig zitten (zegt ze). Kampdanskes dansen, kamptoneeltjes kijken, slapen in een tent,… Ze gaat alleen haar hudo-angst wat moeten overwinnen. Toen ik ze afgelopen zondag op de bril zette boven dat gapende gat, was het enkel een gil die haar ontglipte en grijpende handen die mij probeerden vast te klemmen.

Dus moeder, doet ni belachelijk, ge hebt nog een jaar tijd om speelkledij te verzamelen/maken en handdoeken en kleding te labelen. (Zo 7 dezelfde t-shirts met haar naam op, zou dat iets zijn? :p ) Voor ’t zelfde geld wil ze volgend jaar zelfs niet meer mee!