Het jongste kind werd 1. Wie hier leest, wist dat al.

Jarige kinderen krijgen een kroon. Zodoende maakte ik afgelopen zondagavond het 12de exemplaar (allee jong, ons kinderen zijn tesamen al 12 keer verjaard!)
Het internet stikt van de stoffen kronen. Herkbruikbaar en al. En ik moet zeggen, er zitten schoon exemplaren tussen. Maar ik ben een madam met een rare kronkel. Die kronkel bezorgt mij een allergie voor massaconsumptie/productie.
Dus pas ik voor de stoffen kroon.

En als het dat nu alleen zou zijn, dan zou ik misschien nog durven zwichten, maar ik heb nog een paar goei redenen om toch voor het papieren exemplaar te blijven gaan.
1) ons kinderen vinden het fantastisch om tot een hele tijd na hun verjaardag met hun kroon te spelen. Als hij kapot gespeeld is of tegen de tijd dat het volgende kind verjaart, gaat die kroon gewoon bij ’t oud papier.
2) elke verjaardag een andere kroon krijgen is ook wel een beetje bijzonder. Iets als “na 4 komt 5 en niet 4+1”
3) Hier is het onbedoeld moeders taak om de kroon te maken. Net zoals ik het een eer vond om mijn kinderen de wereld in te sturen, vind ik het een eer om hen elk jaar te kronen. 😉

Voor editie 12 (van de kinderkronen) trok ik een papieren strook onder het stikmachien door. Ook het bloemeke werd machiengewijs op de kroon gezet. Het mag al eens wat anders zijn immers. 🙂

En origineel zijn op het www dat stikt van de creativiteit, dat is ondertussen behoorlijk moeilijk geworden. Waarschijnlijk bestaan er zo nog -tig van deze exemplaren, maar zolang ik ze niet per 100 tegenkom na vijf minuten googlen kan ik daarmee leven. 🙂