Lang geleden (zomertijd ergens) kreeg ik van deze mensen een mail met de vraag of ik een foto op linnen wou laten zetten.
Ik ben tegen dingen testen en reviewen, maar kijk… ik ben gezwicht. Toch voor deze keer.

De mensen hebben ook engelengeduld moeten hebben. Het duurde al weken alvorens ik tijd had om deftig een foto te kiezen. Uit 21000 foto’s kiest ge ook niet zomaar gauwgauw.

Ik heb getwijfeld. Een foto van de kinderen of niet? Moeten ze er dan allemaal opstaan of niet?
Het ging nb over een canvas van 50 op 70cm.  Ge schuift dat niet achter uw gordijn!
Het werd geen foto van de kinderen. Het werd een foto uit de tijd dat we nog geen kinderen hadden. Het werd zelfs geen foto die ik zelf trok. Hij deed dat met de toen nog versche D70.

Het lijkt niet meteen de vrolijkste foto. Dat werd dus een wilde gok. Maar ze was sober genoeg en toch speels om als tegenpool te dienen voor de grote wandvullende boekenkast aan de andere kant.

Begin oktober kwamen we terug van verlof en wat stond er in de gang van onze buren? Juist ja, een pak voor ons. Een canvaske!

Er ontsnapte mij een “oef”. Het was een goeie keuze geweest.
Het doek was ook deftig afgewerkt.
Geen foto die een deel moet afstaan aan de omslag van het doek langs de zijkant. Nee, de foto stond schoon helemaal op het doek. De foto werd “uitgetrokken/uitgeveegd” langs de zijkanten.
Ook de fotokwaliteit is helemaal naar wens.

De kleuren van de foto zijn niet waarheidsgetrouw wegens ’s avonds getrokken met kunstlicht.

Het enige dat ik wat miste, was een ophangsysteem. Twee kleine oogvijsjes en een dun ijzerdraadje bijvoorbeeld hadden er wel bijgemogen.
Geen nood, wij hebben dat ook zelf. Al waren de inhuizige exemplaren wat aan de grote kant.

Allee hup, ik ben content van herinneringen op linnen! Oprecht waar.