8 oktober. Het was kakweer toen! Het was zaterdag, dat ook… en er stond een activiteit op de planning.

’s Namiddags hadden we een date met de klasgenoten van weleer. Kinderen en aanhangsels waren welgekomen deze keer.
Vorige keer leek ons dat geen goed idee.
We spraken af op de kinderboerderij van onze 7de-8ste klasjuf destijds.  Boerin Marleen… ipv juf Marleen. Het leven kan keren.

Enfin. Slecht weer dus. Veel regen. Kinderboerderij in ’t vooruitzicht.
Regenkleren zouden geen overbodige luxe zijn.
Ik bolde dus met de twee oudste kinderen naar het buurdorp om regenbroeken. Ah ja! Ge zou zot zijn om op een zaterdag “efkes” naar Merksem te rijden voor een Decathlonneke als ge regenbroeken kunt vinden op 10 autominuten van uw deur.
Een half uur later waren we weer thuis en 3 regenbroeken rijker. Enkel dat Mitteke had er geen.

De chiroregenjas van moeder zou soelaas brengen. Het ding was in onbruik geraakt ofschoon het nog in perfecte staat was. Veel toekomst leek het niet te hebben. Tegen de tijd dat het oudste kind erin past, zijn er allang andere chiroregenjassen.

Dus werd de schaar erin gezet. Uit de mouwen alleen al zou perfect een regenbroek passen. Maar… er is een maar uiteraard. Deze vrouw – als in ‘mezelf’- was nogal loemp bezig en sneed 2 rechtse voorpanden voor de broek. Nogal -euhm- onhandig. Zo werd er nog een pand uit een ander stuk van de regenjas gehaald. Zonder reflecterende strepen op…
De 3 juist geknipte panden hadden wél allemaal reflecterende strepen onderaan.

Of dat spel nog klaar geraakte? Nee.
Maar ’t was bruikbaar. De panden werden een broek met een elastiek eraan vanboven. Boordjes aan de bovenkant en aan de beentjes, dat is afwerking en dus voor later.
Het kind zou toch al geen natte broek overhouden aan het zeikweer van die dag.

Vorige week is het me dan gelukt om de broek levensvatbaar te verklaren.
Mouwen van een afgeschreven Klaast-shirt werden de boorden aan de beentjes van het regenbroekske.
Het chirotekentje dat in ’t midden van de regenjas stond, werd uitgeknipt en op het “lege” beentje geplakt. Stikken was teveel werk en daarbij is het nogal belachelijk om een regenbroek zeef te stikken. 😉
Het evenwicht werd hersteld.

Zo kan de mini al eens ongegeneerd door het natte herfstgras en langs de kiekenstront kruipen zolang ze het vertikt om te stappen.