Ooit schreef ik eens over mijn huishouden van Jan Steen.
Ik deed een poging om mijn geschrijf te documenteren. Sinds kort moet ik toegeven dat kinderen beter in staat zijn om “het leven zoals het is” in beeld te brengen dan de volgroeide exemplaren van onze soort die mens heet.

Ongenuanceerd zoals alleen kinderen dat kunnen zijn. Realistischer dan het beeld wat moeder schept.

Sinds juli staan we op de wachtlijst. Ik heb al mijn eisen overboord gegooid. Behalve dan die van 4u/week.
4u/2 weken kon ik in oktober krijgen, maar ik bedankte vriendelijk.
Als ik had geweten dat ik zo lang moest wachten, had ik dat toen wel toegezegd.
Dus wachten we verder op iemand die mij van een deel ’s mijns huishoudelijke taken komt kwijten.

Ondertussen ben ik meester in het negeren van de centimers dikke laag stof her en der in huis, de pluizen onder het bed, het zand en de bladeren voor mijn voordeur, de vuile ruiten,… Nog efkes en ik ga het nog charmant vinden!
Gelijktijdig slaag ik groen uit van jaloezie bij het gedacht dat er mensen zijn met zeeën van tijd en geld en een proper huis. Ik. Wil. Dat. Ook!!

Zwaar! Bij tijden toch. Heel de dag doordraaien om voor uw bloedjes te zorgen, het huishouden in een min of meer acceptabele toestand te brengen en dan nog geen tijd hebben om eens iets tof te doen.
Bloggen… ge merkt dat wel… daar ben ik soms gewoon te moe en te lui voor na een dagtaak kindekens zorgen.
In huis werken, in den hof werken,… dat gaat van gene meter vooruit.
Naaien… dat gaat tergend traag. Ik sta nog een ontiegelijk aantal cadeautjes achter voor borelingskes. Zo blijven dus ook alle “voor mezelf”- en “voor de kindjes”-projecten stilliggen. Aaaargh! Ik heb hier al 9 maanden ofzo meters schoon stof liggen om gordijnen te maken voor de kindjes van ’t tweede verdiep. De meters zijn nog steeds even lang en onaangeroerd. Het is een schandaal!
Eens ne koffie gaan drinken bij één of ander moeder die thuis is tijdens schooluren? Ik zou het meer moeten doen, maar ’t komt er gewoon ni van!
En ik zou zo graag nog eens viool spelen, tekenen of schilderen en breien, in den hof werken zonder naar de klok te moeten kijken.
GOD! Wat ben ik bij tijden toch ne zure bok!

Al wie tijd teveel heeft en/of zich verveelt: ik kan u vlot een maand bezighouden zonder dat ge u verveelt. Ge gaat met uw tong op uw tenen naar huis vertrekken. Als dat niet kan tellen als voldaan gevoel?
Meld u aan! Ik bak cake voor u, ge moogt van de huisgemaakte aardbeijenever proeven, ge moogt mijn allertofste kinderen leren kennen en ge krijgt 1593 tekeningen van hen.

Oh kijk… en tussen die eerlijkheid van de zoon zat ook nog een beeld van onze venster vanvoor.


Links in beeld dozen vol babygerief en kinderkleren die ik wegdoe. (Geïnteresseerden mogen mij mailen en krijgen inzage in alles wat hier de deur uit gaat.)
Rechts ziet ge een stukske van de wederhelft. Op zijn werkplekske in huis, in de nest die vermoedelijk in 2012 een deftige transformatie zal krijgen. Zo met nieuw meubels en al. Op maat gemaakt. (Trouwens, kijk eens gauw onder retro naar de keukens. Zo’n keuken wil ik ooit nog wel in mijn jaren ’30 kot!)
En in ’t midden ziet ge een fabricage van diezelfde wederhelft om nieuwsgierige ogen uit ons huis te houden. Enfin, toch min of meer… Getrainde tuurders zien mij met gemak door het huis lopen. 🙂
Geknipt uit zo’n rol.
Omdat gewoon tegen ’t raam plakken te simpel en te eentonig was voor hem.
Omdat ik na meer dan een jaar nog niet heb kunnen kiezen wat daar nu eigenlijk voor ’t raam moet komen. (Glasgordijnen zijn zo bweik en van die halfdoorzichtige optrekgordijnen nemen teveel licht weg.)
Omdat dat niet hoog op het prioriteitenlijstje staat.
Maar we vinden dat wel tof, zo’n creatief uitspattingske van de grote mansmens!