6 december, de dag waarop mijn kinderen braaf spelen en ik dus even ongegeneerd kan bloggen tijdens “kinderuren”.

De dag ook dat ik half scheel begon te kijken van de rekening die mij gepresenteerd werd in het postkantoor. Ik moest verschillende dingen versturen, zo zot was het uiteindelijk niet.
Maar dat ene truitje dat ik had verkocht en naar bestemmeling wilde sturen brak mij toch zuur op! Voor het kleinood vroeg ik 3 euro. De weegschaal hierthuis vertelde mij dat ik dat wel voor om en bij de 2 euro zou kunnen versturen. Er werd mij dus 5 euro overgemaakt voor een trui inclusief verzending.

In het postkantoor probeerde ik zo goed en zo kwaad als kon dat truitje in een grote envelop te steken. Ah ja, ik had er geen meer thuis en die kost zou ik er wel even bijnemen. Geen erg.
En toen telde ik 5,90 neer voor verzending (de envelop buiten beschouwing gelaten).
De loketbediende deed zelfs de moeite niet om de dikte van de envelop te meten. Gewoon tsjak pakketsticker erop want “dat kunnen ze zo ni versturen madammeke.”

Ik was te verbouwereerd om het spel terug te vragen en eraan te denken de bestemmeling haar centjes terug te storten.
Serieus. 5€90 betalen voor een trui van 3 euro, dat overkomt me geen tweede keer!

Ondertussen werd er gepoogd om mij allerhande diensten aan te smeren, werd ik erop gewezen dat mijn dochter wel vrij dicht bij de automatische deur kwam en werd ik niet zo vriendelijk verzocht om dat adres ergens anders op het ticket te gaan schrijven.

Doemme toch.