Fien mocht vandaag naar een verjaardagsfeestje.
Ik ging voor de jarige wel rap een rokske maken. Dus trok ik een ottobre open en worstelde mezelf door de snelweg der patroonlijnen.

Een wikkelrokje. Maat 128 want het kind is een jaar ouder dan Fien en een kop groter.

Rap… dat was buiten die lijnensnelweg gerekend, het patroonpapier dat bijna op was, de overlock die al eens een steek liet vallen en dus diende ingeregen en opnieuw ingeregen te worden, de knopen die teveel naar het midden stonden,…
En het ergste van al… dat gisterenavond bleek dat ik de boel weer uit elkaar kon halen omdat ik mijn patronen niet omgekeerd op de stof had gelegd om over te nemen. Allemaal niet erg als ge symmetrische dingen maakt, maar bij asymmetrische toestanden zorgt dat voor gevloek en getorn.

Om geen stof te verspillen werd het dan maar een gespiegeld rokje. Het rechtervoorpand verhuisde naar de linkse kant en het linkervoorpand verhuisde naar de rechtse kant.

Al bij al werd dat rap rokske een dure tijdsbesteding. De gevolgen hierthuis waren er ook naar. De kinderhelft die zichzelf nog niet deftig weet aan te kleden vertoefde tot ’s middags in pyjama. Er werd in kasten gezeten, verstoten garendeeltjes kregen een lift van kousenvoetjes om vervolgens ergens anders in huis afgezet te worden, er werd gezaagd achter eten, er werd pas ingegrepen in de kindermuziekkeuze toen voor de vierde keer Koekebakkevlaaien van Kapitein “vannokio” (dixit Trijn) door de boxen dreigde te schallen,..

Maar het vriendinnetje was blij!