Zondagochtend.
“Moeke kijk is *ze houdt ostentatief het gordijn opzij*, het is al licht.”

Geen 2 minuten later komt de verse 3-jarige  luidzingend naar beneden. “Moeke, ik ben op mijn muizenvoetjes naar beneden gekomen hé.” Die voetjes waren okee, die klep daar moeten we nog wat aan werken.
En zo zit ge dan algauw met drie spelende dochters in uw kamer. Ah ja, die jongste legt zich na haar ochtendlijk sloeberke moekesmelk in het warme bed niet zachtjes met haar hoofdje tegen uw lijf. Ze wil haar slaapzak uit en “tappetappe,” stappen dus. Of klauteren over ouderlijven en haar hoofdje in uw oogkas duwen, dat is zo gezellig.

Aangezien vader een professionele techniek heeft ontwikkeld in het negeren van kinderen des ochtends, is het moeder die het na een tijdje niet meer kan aanhoren en met kroost naar beneden teent. Er is niks zo lastig als kinderen die achter eten zagen.

Na het ontbijt wordt de kroost terug naar boven gejaagd. Badtijd. Ze hebben alvast ál hun kleren (lees pyjama’s en onderhemdjes) uitgedaan en in de woonkamer in ’t rond gestrooid. “Dan kunnen we rapper in bad.”
Om de koude gang te trosteren, wikkelen ze elks hun blootheid in een fleecedekentje of een doek uit de verkleedmand.
Ikzelf stap achter de 17-maander die zélf de trap opstapt.

Boven is de badkamervloer ondertussen gevuld met drie broebels deken. Lachen, gieren, brullen onder hun deken! Eentje valt aan, klampt zich vast aan mijn been en is niet van plan om los te laten. Na een professionele loswrikking ’s mijnens been richt het dekenbeest zich tot zijn zussen. Die hebben ondertussen hun deken afgeschud en lopen bloot kirrend door de badkamer. Enfin, stel u bij dat lopen niet teveel voor. Onze badkamer stelt qua grootte niet veel voor.

Ik stap de douche in en probeer de douchedeur te sluiten. Niet evident want er staat een minidochter met haar handjes aan de douchebak om mee in de douche te kruipen. In de week doen wij dat immers samen, zo douchen.
Maar ze moet wachten nu dus wring ik ze zachtjes weg.

Ik geniet van het warme weldadige water op mijn lijf. Drie blote ravotters en een huilend, malcontent lijfje dat zich tegen de buitenkant van de douchedeur plakt, achterlatend.
Ik negeer hun gefikfak en gehuil. Een vierkante meter voor mezelf. 5 minuten lang.

Als ik de douchedeur opentrek, vind ik twee aapkes met hun blote kont bovenop het tafeltje met de kleren. Maar als ik vraag om de badjes aan te geven, staan ze rap als tel op de begane grond.

Enkele minuten later zitten de olijke vier dan in hun bad. Er wordt badspeelgoed verdeeld en badwater gedronken. En zelfs al is enige tijd later hun badwater koud, ze willen er liever niet meer uit.

De foto dateert van november ’11, maar ’t blijft een wederkerige zondagse realiteit.

Vier badjasjes om het rimpelvel te verstoppen en te drogen. Het binnenstebuiten keren van de badkamer omdat in het klim- en klauterwerk de klaargelegde onderbroekjes verloren gingen.
Allee, het schetst een beeld van de ochtenddrukte die vooraf gaat aan onze zondag hé.

Uit: Het leven zoals het is: “Praetershoek” 😉