Zo. Dagen zonder vlees, tweede editie.

Vorig jaar deden we mee en dit jaar doen we het met meer overtuiging nog een keer.
Ze zijn het nog niet vergeten, ons kinderen. De twee oudsten weten het ook héél goed. 40 dagen geen vlees.
Enfin, ik weet nu al dat het weer geen 40 volkomen vleesloze dagen zullen zijn. Maar één carnidag per week ipv één veggiedag per week, dat zou toch al een schone ommezwaai zijn hé?

Vorige editie zinderde onze warmemaaltijdenzondervlees nog lang na en dat is een goed ding denk ik. Als ik nu vlees koop, dan zal dat meestal minder dan meer zijn. Voor 6 personen haal ik gemiddeld 450 gr vlees in huis met een maximum van 600 gr voor het hele gezin.

Voor de broodmaaltijden hadden we het wat moeilijker. Allee ‘we’… ‘ik’ dus. Er kwam nog vlees binnen voor het boke. Minder. Veel minder. Dat wel.
Hoe raar dat ik het vorig jaar niet verzonnen kreeg om vegetarisch broodbeleg in huis te halen.
Ons kinderen leefden op choco, honing, confituur (ik heb ook dit jaar nog hopen potten staan!), kaas, smeerkaas, geitenkaas en af en toe een vleesje.

Voor de start van dit jaar haalde ik alvast wél tartex en kabouterpaté in huis.

Het vervult me enigszins met nostalgie. Ik ging namelijk naar een school waar de helft van mijn klasgenoten tartex tussen zijn bokes smeerde. Over het waarom daarvan heb ik me als puber nooit vragen gesteld. Dat was zo. Wij deden dat thuis niet. Bij de goeie Vlaamse boerenkost hoort standaard een goei stuk vlees. Zo ben ik groot gebracht.

Gelukkig leerde ik op school ook andere voedingsgewoonten kennen.  Ik deelde het leslokaal standaard met 1/4 vegetariërs en 1/4 halve vegetariërs
In onze klas zat ook iemand die macrobiotisch was. Haar moeder bracht elke middag gewoontegetrouw een portie versgemaakt eten naar school. Maar onze puberale, macrobiotische klasgenoot was daar niet altijd heel content mee. Zo ruilden wij onze boterhammen tegen haar eten. Man! dat was toch lekker. Tofu, seitan, zeewier,… Ik had daar tot voor mijn 14de nooit van gehoord.

Enfin, we rakelen dus nog eens wat oude kennis op. Eindelijk! *verdient een sjot onder haar kont*

#DZV2012 is alvast hipper dan de editie van vorig jaar.  Er lijken meer mensen te zijn die meedoen.
We verzamelen receptjes op pinterest en we gooien onze verminderde ecologische voetafdruk in de strijd.

En alsof dat nog niet genoeg is, waag ik me alvast aan een ander experimentje.
Geen shampoo meer. Hier opgepikt. Daar vandaan.
Geen idee of het veel verschil zal geven… We wasten onze haren tot hiertoe vrijwel altijd met biologische shampoo.
Voorlopig is het een experiment met betrekking tot mezelf. Voor de kinderen kwam er hier bioplanetgewijs nog nét een shampoofles van 500ml in huis. En manlief staat ook niet te springen op van die zotte ideeën.

Hop! Als nu de zon nog wat meewil en de dagen rap genoeg lengen, vergaar ik misschien genoeg energie om die voorjaarsvoornemens tot een respectabel einde te brengen.