De berk, een massaal grote boom in onze hof, ging plat. Niet helemaal plat. Ik liet er enkel de kruin afhalen. Hij heeft gezweet, mijn schoonbroer. De kolossale kruin in eigen tuin laten vallen was bij tijden een hele uitdaging.

Het moet een 20-tal jaar geleden zijn dat deze boom drastisch gesnoeid werd. Er groeiden uiteindelijk massaal veel “kleine” berken op de oude berkenstam, zo leek het. Een echt berkensilhouet was in het geheel niet meer te herkennen. Hij is aan het inrotten (door oude snoeiwondes) en zou vroeg of laat toch moeten gerooid worden.

We deden het nu. Zo zullen we deze zomer de ramen kunnen laten open staan zonder dat ik in alle kleine hoekjes, spleten en kieren van mijn huis massa’s berkenzaad moet ruimen. Maar belangrijker: er is plaats en licht voor nieuwe bomen.

Ik werkte aan een tuinplan.
Er werden plannen van de gemeente bijgehaald, luchtfoto’s van google maps, meters en centimeterpapier. Na heel wat heen en weergemeet (met een stokmeter van 2m want ik beschik niet over een landmeterslint van 10m of meer *vloekt*), verscheen er uiteindelijk een acceptabel plan op tafel.

We zijn gezegend met een lange smalle tuin in ’t midden van ’t dorp. Niet waar ik ooit van gedroomd had (ik mag dat eigenlijk niet luidop zeggen want mijn teerbeminde vindt mij dan ondankbaar) maar we moeten het ermee doen.
Laat deze vorm nu ook niet de gemakkelijkste zijn. Geraak maar eens uit dat tunnelperspectief. Niet evident! Ik heb mijn hoofd menig maal gebroken en ben uiteindelijk nóg niet helemaal content.

De basis is na veel denken gelegd.
Ik haalde de publicatie “Fruit-wijzer” van de provincie Antwerpen erbij. (Ge kunt die gratis aanvragen als ge in de provincie Antwerpen woont trouwens.)
Ik telde meters en zocht in het boek naar fruitbomen uit onze streek, ja… zelfs dorp! Daarna holde ik naar de dichtsbijzijnde boomkweker alwaar een groot deel van de authentieke fruitbomen te vinden waren vanop mijn lijstje.
Gezien de afmetingen van ons grondgebied werden er vooral laagstammen aangedragen alsook een deel bessenstruiken. Eén halfstam mag ons over x-aantal jaren plezieren met wat lommerte in de buurt van ons huis tijdens de bloedhete zomers die ongetwijfeld nog zullen volgen.

De bomen staan. (behalve twee die ik nog niet vond) Leve het plan!

Maar bomen planten is niet veel werk in vergelijking met wat er nog ligt te wachten.
De groentenhof bijvoorbeeld. Daar heb ik (buiten de buitengrenzen) nog niet over nagedacht dit jaar en het wordt zo stilaan hogentijd!
Het afgelopen weekend heb ik geknoeft in den hof terwijl de wederhelft de kinderen in ’t oog hield en voor eten zorgde. Helaas, weekends zijn te kort, ik ben niet sterk en niet vlug genoeg. Er wacht mij nog véél werk daarbuiten.

Het zal een meerjarenplan worden vrees ik.