Vandaag trok ik de klasfoto’s van de middelbare klassen.

Iets na den tienen begon ik met een hyperactieve 8ste klas. Serieus… had ik me daar efkes aan mispakt seg! Joelen en lawaai en gibberen en al wat ge wilt bij een 26-koppige bakvisbende.
Om dat lang verhaal kort te houden: ik trok die klas nog eens terug om 15u. Ze waren wat gekalmeerd tegen die tijd en de twee 14-jarige jongens die geen (en dan bedoel ik echt géén! gelijk in “Oh fúck you joh!”) goesting hadden om op een klasfoto te staan werden nauwlettend in de gaten gehouden. Geen kans tot verstoppen achter andere mensen deze keer.
Okee, hun ogen schoten vuur maar ze staan er nu tenminste toch bij. Geen klachten van ouders over verdwenen kinderen en al aan mijn adres hé!

Wat volgde na de voormiddagspeeltijd waren 4 klassen DW (= duurzaam wonen, een BSO-richting) en 5 klassen ASO.
Eerst gingen we voor een “gewone” foto, vervolgens voor de “andere”.
De leerlingen mochten 2 minuten met hun klas overleggen over hoe ze hun tweede foto wilden.
En het moet gezegd… de BSO-klassen waren creatiever dan hun ASO-collega’s. Al spreekt het natuurlijk in hun voordeel dat de klasgroepen van DW kleiner zijn dan die van het ASO.

Hieronder geblurde klasfoto’s van 9DW, 10ASO en 8ASO (let op de twee antiklasfotojongens links in beeld)

 

Ik heb me daar beziggehouden tot half één (buiten de hertrek van klas 8 dan) en ik ging voldaan naar huis.

Man, wat is dat daar toch plezant. Een leuke ongedwongen sfeer.
En hoewel ze nu in andere gebouwen zitten dan dat ik zat vroeger (ik zat nog in ‘de boerderij’), vulde mijn hart zich toch met nostalgie.

Bij het wachten tot klas 12 voltallig was (er waren nog enkele leerlingen bezig met een test) zag ik daar een hoop schone mensen staan die bijna de school uitzwaaien. Eindwerken ingeleverd, eindtoneel gespeeld, op eindreis geweest… Kortom, het spel was gespeeld.
Toen we de foto’s konden trekken vroeg ik of ze er allemaal waren. “Dees zijn degene die afstuderen,” klonk er al grappend.
Ze zaten vol enthousiasme gelijk alleen een twaalfde klas dat kan die bijna afscheid moet nemen van een intense en schone schooltijd. Ze gaan dat daar nog missen, ik weet dat!

Toen ik tot slot met Trijn aan de hand (die ’s middags mee naar huis ging) voorbij het bovenbouwgebouw liep, zag ik twee jongeheren rap door een venster schuiven.

Dat eerste aan de rechtse kant van de trap. Beneden welteverstaan.

Ik kon niet anders dan (glim)lachen.