Deze voormiddag werd onze langverwachte bakfiets geleverd. Hoera ende heuj!

Voor dat spel geleverd werd moest ik nog rap het voorschot aanvullen met een bak geld. Gisteren werden de gegevens doorgemaild en ik ging dat ’s avonds wel doen, maar toen ik er in bed aan dacht besloot ik alrap dat het ’s morgens zou gebeuren.

Dus… kinderen naar school.
Veel te lang blijven plakken en gesjauweld.
Naar huis gehaast.
Laptop aan.
Geen internet.
Modem herstart.
Nog een ander bakske herstart.
Mitte bijeengeschaard.
De deur dichtgetrokken.
…en gevloekt!! Heel hard!
Ik had namelijk zonet mijn sleutel binnen laten hangen.
Maarrrr… gelukkig had ik de reservesleutel de avond tevoren terug in de auto gelegd en de sleutelkaart van de auto had ik wél bij. Vreugdesprongetje door de adrenalinerush heen.
Naar de bank.
Geld overschrijven.
Naar huis. En thuis merken dat het kieke van de bank “bakvis” als referentie gaf bij het overzetten van geld van onze spaar- naar onze zichtrekening. Nochtans praat ik niet zo onduidelijk!

Enfin, de moment dat onze bakfiets daar ineens voor onze deur stond was redelijk de max!

Eentje met een blauw frame en trapondersteuning.
De bakfietsmarchant gaf ons nog wat nuffige fips mee en hup, hij was helemaal voor ons.

Zo. Het garantiekaartje werd ingevuld en staat klaar om op te sturen. Het hele ding werd  omnium verzekerd tegen schade en diefstal. Ik wil het niet geweten hebben dat onze schone nieuwe fiets voor onze deur wordt weggerat. We kunnen dat geen twee keer na elkaar betalen precies.

De eerste deftige rit werd er eentje naar school ’s middags. 5,7km heen en evenveel terug.
Een schapenvachtje in de bak vanonder en twee kindjes erin die al fietsend wat konden rusten.

De tweede werd een wat turbulentere rit. Regen op komst, te laat vertrokken en een valpartij, kinderen die nét naar de naschoolse opvang waren gebracht, plots bakken regen en onze regenhuif was nog niet geleverd. Gelukkig was de regen zeer lokaal en mogen we de mestnatte bakfietservaring nog efkes uitstellen. Hier in Broechem was het zelfs droog! Ik zweer het… wij leven hier in één of ander microklimaat!

Allee, buiten dat ene incident zijn we allemaal zeer content dat er terug een bakfiets is. Mitte wil niet liever dan in de “bafiets” rijden en de andere drie zijn ook wildenthousiast dat er nu naar school gefietst wordt.

Ge kunt niet geloven hoe blij ik ben. 🙂