Zij. Meter van mijn oudste. Zwanger van haar eerste.
Ik. Moeke van vier.
Zij. Mama alleen. Bewust. Wegens geen geschikte vader in het leven, een biologische klok en een adoptieprocedure waarvan de wachttijden zwaar uitliepen.

Zij vroeg mij of ik haar wou bijstaan tijdens de bevalling.
Ik zei “Jah”!

Zij. Uitgerekend voor 2 december.
Ik… heb een druk weekend dan.

Ik stelde eisen. Geen sneeuw, niet op 1 of 2 december, niet op 5 of 6 december. Dat is toch niet zoveel gevraagd, wel?
Zij belt mij na elke vroedvrouwmeeting.
Ik check elke live ontmoeting hoe hard haar buik gegroeid is en hoe hoog dat kind nog zit.

Nog ongeveer twee weken. Het wordt zo stilaan spannend.
De camera ligt in ’t zicht. Een vers opgeladen batterij ligt voor het grijpen.

Ik moet er nu nog net aan denken om het geluid van mijn gsm op max te zetten in plaats van op stil.
Zij moet nog juist zien dat er een pot boter en confituur in huis is en er een planneke van de buurt klaar ligt met daarop de dichtsbijzijnde bakker aangeduid.

En als dat geregeld is ben ik helemaal klaar om over haar rug te wrijven, om met warmwaterkruiken te komen aanzetten en haar de telefoon door te passeren naar meter, peter en familie van het kind.

De geboorte van mijn jongste broer was mijn eerste bevalling zonder arbeid, 17 jaar later ben ik helemaal klaar voor de tweede. 🙂