afvragingen

30

’t Is bijna zover. Binnen minder dan 14 dagen word ik 30 jaar.
30 MAAT! Dat is er toch vér over? Géén twintiger meer.

Ja, ik heb daar last van.
Het valt niet meer te ontkennen dat we ouder worden. De ‘eeuwige’ jeugd lijkt voorbij met een 3 ervoor.
Alles met een 2 ervoor mag zot doen en jong zijn. Vanaf die 3 verschijnt zijt ge onontkomelijk volwassen.
Ge kunt nog zot doen, daar niet van.  Maar de kans dat ze u nog ‘meisje’ noemen is ondertussen toch wel zeer klein tot onrealistisch geworden.
Alles wijst er ook op dat het leven voorbij raast. Een vader die 58 wordt, een grootmoeder van 81, een wederhelft die 36 wordt…
Die leeftijden zijn nogal confronterend van tijd tot tijd.

Ook: wat ooit mijn wens was, verwens ik soms.
Ik wilde mijn kinderen voor mijn 30ste. Jong moeder zijn enzo…. Ik zou voor geen geld van de wereld mijn moeder nadoen en nog een kind krijgen op 38,5 jaar.
En kijk… ik ben daar wonderwel in geslaagd. Vier kinderen voor mijn dertigste.
Alleen voelt het nu alsof ik mijn tijd gehad heb, terwijl in mijn naaste omgeving lustig kinderen worden geboren uit 30+ moeders.
Kom, ik ben toch nog vitaal genoeg om kinders te krijgen zekers? (En ik had er altijd graag 5 gehad.)
4 vlotte zwangerschappen met al even vlotte bevallingen en met als resultaat 4 gezonde varkens kinderen. Het klinkt bijna ondankbaar. Al voelt het alsof ik zot ben dat ik niet verder doe. Goei broedmachines moeten renderen, toch? 😉

Gisteren had ik het er nog over met wat toffe (voornamelijk) -30-ers. “Dat het leven meer was dan alleen kinderen krijgen.” Ah ja! Dat weet ik ook wel. Ik bén geen broedmachien hé.
Maar dat is niet de essentie. Dat doet er ook niet toe.
Ik weet dat we ons quotum al ruim overschreden hebben qua ecologische voetafdruk.
Ik weet dat elk kind een eigen portie aandacht nodig heeft.
Kinderen kosten geld, hebben plaats nodig,… Noem het!
Mijn huishouden draait nu al vierkant.
Enfin, mijn verstand werkt nog naar behoren hoor.  Wat dus duidelijk níet wil zeggen dat ik altijd content ben met die rationaliteit.
Dat afscheid nemen van kleine boelekes in huis en de zachtroze babyvellekes valt me behoorlijk zwaar.

Voorts van de rest leek de invulling van mijn twintigerjaren heel duidelijk en vanzelfsprekend. Afstuderen, werk zoeken én vinden, ne goeie vent aan den haak slagen, kinderen krijgen, kinderen zorgen, sociale engagementen,…

De aankomende dertigerjaren lijken op ’t eerste zich heel wat minder verwachtingsvol. De zekerheden die we hebben zijn: goei vrienden, een lief waarmee ik getrouwd ben, een hoop kinderen, een huis, familie.
Maar zeg nu zelf, dat klinkt toch behoorlijk eentonig om de komende tien jaar mee te vullen? Enfin… ge snapt wat ik bedoel. Niet dat ik dat niet boeiend vind hé.

Er wordt hier nagedacht over gemaakte keuzes. Of ze al dan niet de goeie waren. En over ’t algemeen ben ik content met die gemaakte keuzes, al durf ik mezelf soms afvragen of ik niet gelukkiger had geweest met andere keuzes.

Het afgelopen half jaar dienden alvast om te wennen aan het idee ’30’. Het komende half jaar zal waarschijnlijk dienen om weer wat harmonie te vinden in het leven.
Tijd om de twijfels te herleiden tot evenwicht.

Cohen

Wordt Leonard Cohen weer meer gedraaid op de radio (1) of ligt dat aan mij?

En nee, ’t is niet dat ik de mens zijn muziek nu pas leer (her)kennen. Ik ben er namelijk mee groot geworden.
Ons vader speelde de platen van Cohen geregeld toen wij klein waren.
Ik moet een jaar of tien geweest zijn toen ik met de LP-hoes in de hand aan ’t meeluisteren was naar oa “Take this waltz” en “Take me to the end of love”

Maar dus… is die muziek aan een tweede jeugd begonnen?

Over den dokter

Vanaf januari gaat onze huisarts werken met het “digitale wachtkamersysteem”.

Ge kunt met ander woorden niet meer bellen om een afspraak te maken.
Ofwel gaat ge tot ginder om een klapke te doen met het machien dat in de gang/wachtkamer zal staan en u een afspraak zal geven (na ingeving van uw siskaart), ofwel stuurt ge een sms’ke ofwel gaat ge naar de website van uwen dokter en dan krijgt ge zoiets.

Allemaal goed en wel denk ik dan.
Goed voor de mensen die overweg kunnen met hun computer en hun telefonneke. Maar wat in godsnaam met alle ouwe mékes? Kom, zelfs (sommige) mensen van mijn ouders hun generatie kunnen daar niet mee overweg.
En ziet ge ze al tot ginder tenen om een afspraak met het machien te regelen? Als ge ziek zijt doet ge dat mijn gedacht niet! Dan komt ge uw kot niet uit en dan belt ge naar den dokter voor een afspraak.

Tot zover de laagdrempeligheid van onze huisarts.
Eens bellen over een bezorgdheid of advies inwinnen zit er niet meer in dus.
Ze is enkel nog bereikbaar om de resultaten van oa bloeduitslagen op te vragen en huisbezoeken vast te leggen tijdens de ochtend een half uurke en tijdens de middag nog eens efkes.

Ik begrijp dat het lastig is dat ge héél den dag door telefoon krijgt over vanalles en nogwat en dat het efficiënter is om met een digitale agenda te werken. (Ge kunt zelfs zien of er vertragingen zijn tijdens de consultatieuren of niet!) Dus wat dat betreft is het systeem een verbetering.

Toch heb ik er precies een wat wrang gevoel bij.
En tien minuten voor een consultatie… is dat nu niet weinig? Kwestie van het “nummerke in de rij” -gevoel wat te versterken kan dat wel tellen vind ik!!

De enige redenen dat ik patiënt blijf bij haar is dat ik jarenlang! op haar kinderen heb gebabysit, dat ik haar goed ken en zij mij en dat ze toch een goede dokter blijft. Afwachten wat het zal geven in de toekomst…

Sinterklaas of niet

Hierthuis zal de Goede Man zeker passeren.
Zo zullen onze kinderen hem hopelijk zéér dankbaar zijn de 6de december voor zijn gulheid.

Net las ik in de Standaard dat bijna 19% van de kinderen in armoede leeft in België.
Ik vroeg me daarbij meteen ook af hoeveel ouders de 6de december zeggen dat Sinterklaas bij hen niet geweest is. Wat zou zo’n kind denken? Weeral stout geweest? Arm is immers niet ’t zelfde als stout.
Al gok ik dat dat bij minder dan 19% van de kinderen het geval zal zijn. Ik kan me goed voorstellen dat je als ouder het brood uit je mond spaart om die dag toch iets kleins aan de kinderen te kunnen geven.

“Armoede, het is niet plezant” zegt mijn empathisch vermogen…

Kinderen en bier… en wijn.

Van gebabbel op msn met Savooi tot een blogpostje…

Over tafelbier…

Onze Wannes (broer1) vertelde een klein twee weken geleden aan de tafel in ons ouderlijk huis dat ze op kamp vroeger wel eens één glas tafelbier kregen.
Hij zat in de Chiro van Ranst, wij in die van Broechem. In die tijd was er hier in Broechem nog geen gemengde of jongenschiro en dus ging broerlief een dorp verder.

Maar dus, dat tafelbier, mijn kinderen lusten dat graag. Ze hebben dat ook al wel eens gekregen aan tafel na hun patatjes. Geen heel glas, maar zo wat meer dan een bodemke ook.
Mijn kinderen eten ook geitenkaas, olijven,… waarom zouden ze niet een beetje tafelbier mogen proeven?
Savooi vertelde dat het internet hem leerde dat tafelbier gezonder zou zijn dan frisdrank. 😉 Da’s dus al geen reden om ze het niet te laten proeven.

En vervolgens… In het “internet”artikel staat vermeld dat er geen scholen werden gevonden om tafelbier te schenken in de refters.
Misschien de voorbeeldfunctie die ze toch moeten vervullen die hen daarin parten speelt?

Om dan tot de kern van de zaak te komen… De vraag was of het deze tijd nog te verantwoorden valt om op (Chiro)kamp tafelbier te schenken.
Ik denk dan aan bijvoorbeeld één glas per kind (ja, ook de 7-jarigen) bij één specifieke kampmaaltijd. Bijvoorbeeld stoofvlees met frietjes. Daar past toch een glaasje tafelbier bij, niet?
Verder drinken de kinderen water en grenadine op kamp, dus waarom ineens alle (warme) maaltijden veranderen natuurlijk!
Ik vind dat persoonlijk kunnen, dat kinderen op kamp eens een glaasje tafelbier mogen drinken.

Wij hebben hierthuis ook niet de instelling dat wat slecht kán worden, verboden móet worden.
Zoals… euhm… géén tafelbier mogen drinken omdat ze dan de smaak van bier te pakken kunnen krijgen en misschien wel verslaafd kunnen geraken.

Ik mocht vroeger als kind zelfs een beetje bier van mijn grootvader in mijn glas na het eten! Ik vond dat geweldig! Lekker ook. 😛

De kennismaking met wijn is bij mij daarentegen dik tegengeslagen.
In ’t tweede leerjaar van het dorpsscholeke hier, leerden we over Jezus (natuurlijk!) en zo ook over het laatste avondmaal.
Op een keer had juf Maria rode wijn bij en werd er een groot mooi glas doorgegeven waarvan iedereen mocht proeven.
Wel, ik LUSTTE dat niet, bah! Wat een vies goedje!! Niks verteld over wat wijn is ofzo, nee gewoon, “zoals Jezus”. Waarom zou je daar als 7-8jarige aan twijfelen.

Ik lust tot op heden nog steeds geen wijn. Of dat door Jezus komt of niet, dat kan ik je niet vertellen. Verschillende proefpogingen later ben ik nog steeds niet overtuigd…
Dat bier daarentegen, dat lust ik wel. 😉

36°C??

Ik check net even de website van het KMI om eens te loeren welk weer we morgen kunnen verwachten.

Wat ziet mijn lodderig oog? 36°C morgen in de Kempen?
Is dat echt? Is dat een foutje van de firma? Moet het niet 26 zijn? Ben ik te moe? Willen ze mij erin luizen?

Dat het miljaar maar 26°C wordt morgen. Die 36°C zie ik écht níet zitten!! (En vele mensen met mij gok ik.)

Voor ’t geval het toch die 36 zou zijn. ’t Is in de GP-straat de deur met de Chiroposter dat ge moet zijn om dat hoopke mens bij elkaar te keren!

Begin van het einde

Is dit dan werkelijk het begin van het einde?

Eerst de code van mijn bankkaart vergeten, naar de groentenboer gaan en na thuiskomst nog eens teruglopen omdat ik eieren vergeten ben, de sleutels een nacht aan de buitenkant van de voordeur laten zitten (vlak aan een bushalte in de hoofdstraat van het dorp).

Tsssss…

Bijen

De laatste dagen hadden we al wel eens een halfdode bij aangetroffen op ons terras, meer bepaald 3 in de afgelopen 3 dagen. Steeds met stuifmeel aan hun pootjes.
Waarom vallen die beesten zomaar dood op ons terras?

Deze middag nog had ik er eentje wat verder gezet opdat Fien het niet zou kunnen pakken. Ons juffrouw daarbij laten zien dat ik het niet met mijn handen pak en ze dat ook duidelijk gemaakt. Ze mocht er van dichtbij naar kijken maar niet aankomen want bijtjes prikken.
Dat dat niet in dovemansoren was gevallen bleek toen ze vijf minuten later van ver naar een stukje spinazie wees op haar stoel en zei “bijte”. “Nee, geen bijtje Fien, da’s gewoon spinazie.”

Vanavond dan hoorde ik in de auto iets op de radio over de varroamijt bij de bijen. ’t Was in ’t nieuws en ik heb er het fijne niet van gehoord, maar ik stelde me wel onmiddellijk de vraag of die dode bijen daar een gevolg van zouden kunnen zijn.

Als ik er volgende keer eentje vind zal ik eens kijken of ik een mijt op zo’n bij kan zien. Die beesten zouden met het blote oog waarneembaar zijn, maar of ik ze dan nog op een bij zou kunnen zien zitten… dat is nog maar de vraag natuurlijk

Kinderen enzo…

De vraag of ik kinderen wil is voorbijgestreefd. Er lopen er al twee met (oa) mijn genen rond op deze aardkloot.
De vraag hoevéél ik er wil is daarentegen ‘hot topic’ en wannéér dan is nog ‘hotter’. 😉

Op de hoeveelheidsvraag durf ik in volle naïviteit ‘5’ antwoorden. 5 kinderen, kunt ge het u voorstellen? Een huis vol leven waar ge naar ’t kleinste kamerke moet vluchten om 5 minuten op uw ‘gemak’ te zitten. 😀 (Tom zijn limiet ligt trouwens op ‘4’)
Ik kom zelf uit een gezin van 5 kinderen.  Ik moet het dus toch plezant gevonden hebben. 😉 Alleen was er het leeftijdsverschil…  Ik de oudste, 3 jaar ouder dan mijn opvolger, 4 jaar ouder dan de derde, 8 jaar ouder dan nummer 4 en wel 14 jaar ouder dan de jongste. Behoorlijk wat leeftijdsverschil dus, vooral tot de laatste waarvoor ik dan ook veel gezorgd heb toen ik thuis woonde.
Enfin, ik zou mijn kinderen liever op wat kortere termijn hebben dan op 14 jaar tijd.

Maar goed, we wijken af. Als ik aan mijn anwoord wat rationaliteit toevoeg, weet ik niet of we aan zoveel kinderen zouden geraken.
We hebben immers twee bloeikes van kinderen.  Als we willen stoppen we ermee. We zijn er gelukkig mee.
Anderzijds weten we ook wel dat we beiden nog niet ‘verzadigd’ zijn. Misschien dus toch nog eneke? Twee jaar leeftijdsverschil met Klaas? Of toch nog even wachten?
Sinds Klaas doorslaapt durf ik weer aan zwanger worden denken. Pas op, ik kijk er nog niet naar uit hoor! Twee zo kort na elkaar hebben hun (fysieke) tol reeds geëist. In 2008 dus géén kindjes hier!
We houden het wel bij het afwerken van het (groeiende) rondje babybezoeken.

Zouden we ons lijstje kinderen toch nog volledig willen afwerken, dan wil ik dat liever ook niet té lang uitstellen. Ik word liever geen moeder meer op mijn 38ste (zoals mijn moeder bij de laatste). Zij is nu nét 51 en zit nog met een beginnende puber in huis. Néé danku! Dat wil ik niet!! Liever jonge moeder dan. (Met 24 bij de eerste en 25 bij de tweede ben ik al goed begonnen natuurlijk. 😉 )
Verder is er ook nog het argument -waarover we het overigens vanmiddag hadden- dat hoe meer tijd we er zouden tussen laten, hoe langer ik zou thuisblijven en des te langer het duurt vooraleer ik eventueel weer aan het werk ga. Dat vind ik een zéér hekele kwestie want dat wil eigenlijk zeggen dat het een beetje van mij afhangt hoe lang het duurt vooraleer we een eigen huis zouden kunnen kopen.
Kom, we beslissen dat inderdaad wel tesamen, maar ik ben het toch die voor die centen zou moeten zorgen (tenzij we de Lotto eens zouden winnen).
Dus jah! Er zijn nog wat twijfels hier…

Het is inderdaad wel een luxeprobleem natuurlijk… twijfelen over hoeveel kinderen je wil en wanneer.
Er zijn mensen die geld zouden geven voor één gezond kindje.

Ter illustratie: 

Deze twee

zorgden voor deze kroost;

Tom zijn ouders zorgden voor deze zotte hoop;