blog

bug slot machine bar

En zo is de verhuis eindelijk rond. Nog wat kleine dingen hier en daar, maar daar heeft de lezer normaalgezien niet zo’n last van.

Het was geen gemakkelijke verhuis en dus mag ik mijn liefste Inferis heel dankbaar zijn voor het prutswerk en de tijd die hij er instak.

Het enige wat de mensen die hier soms eens komen meelezen moeten doen is deze nieuwe stek in hun feedreader aanpassen.

Schrijfselkes bereidt voor

… een digitale verhuis. En nu voor écht.

De aannemer is aangesteld. Niet dat ik ver moest zoeken. Hij metst al jaar en dag met codes die vooral pijn aan mijn ogen doen en waarvan ik nog steeds weinig tot niks begrijp.
Maar ik moet nog wat keuzes maken. Over de straatnaam bijvoorbeeld en de voorgevel.

Ik was het hier al meer dan een jaar beu in mijn ouderwets nest. Tijd echter blijkt vaak een probleem. Toegegeven… hoog op het alledaags prioriteitenlijstje staat zo’n verhuis dan niet natuurlijk.

Binnenkort dus: dezelfde inboedel, andere plaats.

Foto’s

Het overgrote deel van onze foto’s staat op flickr.
22.500+ foto’s. Een deel daarvan enkel zichtbaar voor ons, een deel enkel voor ons en vrienden en familie en het merendeel publiek.

De creative commons die van toepassing zijn op onze foto’s verplicht mensen die de foto’s gebruiken om onze naam en/of herkomst te vermelden. Ook als er afgeleide werken worden gemaakt van de originele foto. Onze foto’s mogen niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden.

Regelmatig krijgen wij dus de vraag of er een foto mag gebruikt worden in één of andere uitgave, op een website, in een artikel, op een blog, wikipedia, chiro-uitgaven, cursussen… Meestal stemmen wij toe. Wij zijn immers kei blij als mensen ons vrágen of ze een foto mogen gebruiken.

Er zijn hoogstwaarschijnlijk ook een gigantische hoeveelheid mensen die onze foto’s zonder toestemming gebruiken. Dat is nu eenmaal het internet. Niet dat ik dat toejuich, maar ’t is zoiets als het risico van ’t vak.

Wat niet weet, niet deert uiteraard. Maar wij zijn niet alleen op het www .
We worden ook gemaild door wildvreemden om ons te melden dat er foto’s van ons gebruikt worden op plaatsen waar dat niet zo koosjer lijkt.
Zo verdween er dus al menig facebookaccount, flickraccount, fake blog,… door ons ingrijpen. Enfin, de communicatie daaromtrent naar de betreffende diensten neemt de wederhelfttechneut voor zich hoor.

Dan… Oktober 2011. Mail over foto’s.

Ouders van Nu gooide het over een andere boeg en wilde échte foto’s gaan gebruiken. Foto’s van echte situaties, van échte kinderen,…  Ik citeer: “Geen glossy gedoe, opgemaakte modellen en een perfect wereldje. Wel warm en intiem beeld ‘uit het leven gegrepen’. Inspirerend, dichtbij, intiem, herkenbaar en onroerend.”

Dat ze een beeld hadden gevonden en of dat gebruikt mocht worden. Gauw antwoorden was een must want de deadline was ‘vandaag’.

Katrien antwoordt en verandert de creative commons van die ene foto. Ouders van Nu valt immers onder de Sanoma Media-groep. Dat ruikt naar commercie en dat mag niet volgens onze standaard ingestelde creative commons.

In november en december krijg ik weer mails met vraag naar toestemming voor het gebruik van verschillende foto’s. Ook de vraag naar de leeftijd en de namen van de afgebeelde kinderen. (Nochtans is dat  niet zo heel moeilijk zelf te vinden aangezien alle foto’s in mapjes staan met juiste tags en data.)

Maar Katrien is braaf en mailt telkens terug.
Ik wring me ondertussen ook op de abonnementenlijst van OvN.
Andere gebruikers van beeldmateriaal sturen vaak braaf “bewijsmateriaal” op. Digitaal of op papier, dat vinden wij een eerlijke deal in ruil voor gebruik van onze foto’s. Als OvN zoveel foto’s van ons wil gebruiken, wil ik daar graag de resultaten van zien.

Eind januari. Ik mail OvN even zelf. Ik vraag me namelijk af hoe dat nu zit met dat beeldgebruik. Er is geen enkele foto gebruikt in de vorige uitgaven. Een plaatsvervangende collega van de eerdere contactpersoon stuurt mij een vrij correcte mail terug.  Dat het soms gebeurt dat er foto’s worden aangevraagd maar uiteindelijk niet worden gebruikt omdat er dan een betere is gevonden voor het geheel. Dat de collega waarschijnlijk is vergeten om dat te melden.

Maar eigenlijk word ik een beetje boos van de gang van zaken.
Ik heb nooit gevraagd om foto’s van mijn kinderen te laten publiceren. Ik gaf enkel toestemming voor het gebruik van enkele beelden. Ik deed moeite om telkens te antwoorden op mails met als titel “ouders van nu/urgent,” op leeftijdsvragen, op vragen over formaatgrootte, om de creative commons aan te passen.
Enfin, het is duidelijk dat ik vanaf heden de creative commons onveranderd laat. Non commercial. Ge hebt er alleen maar zever mee. Ik heb geen goesting in “gebruikt worden.”

Klaas beeldt uit: “iemand te kakken zetten”

linnen

Lang geleden (zomertijd ergens) kreeg ik van deze mensen een mail met de vraag of ik een foto op linnen wou laten zetten.
Ik ben tegen dingen testen en reviewen, maar kijk… ik ben gezwicht. Toch voor deze keer.

De mensen hebben ook engelengeduld moeten hebben. Het duurde al weken alvorens ik tijd had om deftig een foto te kiezen. Uit 21000 foto’s kiest ge ook niet zomaar gauwgauw.

Ik heb getwijfeld. Een foto van de kinderen of niet? Moeten ze er dan allemaal opstaan of niet?
Het ging nb over een canvas van 50 op 70cm.  Ge schuift dat niet achter uw gordijn!
Het werd geen foto van de kinderen. Het werd een foto uit de tijd dat we nog geen kinderen hadden. Het werd zelfs geen foto die ik zelf trok. Hij deed dat met de toen nog versche D70.

Het lijkt niet meteen de vrolijkste foto. Dat werd dus een wilde gok. Maar ze was sober genoeg en toch speels om als tegenpool te dienen voor de grote wandvullende boekenkast aan de andere kant.

Begin oktober kwamen we terug van verlof en wat stond er in de gang van onze buren? Juist ja, een pak voor ons. Een canvaske!

Er ontsnapte mij een “oef”. Het was een goeie keuze geweest.
Het doek was ook deftig afgewerkt.
Geen foto die een deel moet afstaan aan de omslag van het doek langs de zijkant. Nee, de foto stond schoon helemaal op het doek. De foto werd “uitgetrokken/uitgeveegd” langs de zijkanten.
Ook de fotokwaliteit is helemaal naar wens.

De kleuren van de foto zijn niet waarheidsgetrouw wegens ’s avonds getrokken met kunstlicht.

Het enige dat ik wat miste, was een ophangsysteem. Twee kleine oogvijsjes en een dun ijzerdraadje bijvoorbeeld hadden er wel bijgemogen.
Geen nood, wij hebben dat ook zelf. Al waren de inhuizige exemplaren wat aan de grote kant.

Allee hup, ik ben content van herinneringen op linnen! Oprecht waar.

De vrouw met de gouden handen.

Bijna een jaar geleden reed ik met mijn wederhelft naar Gent.
Niet meer alleen nee… dat durfde ik niet meer. Voor ’t zelfde geld moest daar ineens een kind geboren worden en ik rekende op een bevalling in hoge vitesse. Het kind in de buik zat daar ondertussen net wat langer dan 37 weken.

Wat wij in Gent gingen doen? Foto’s laten trekken.
Monica Monté was fotograaf van dienst.
Leen Taelemans was vragende partij en gastvrouw.
Lieve was collega-zwangere (samen met nog een andere dikke madam waar ik absoluut geen referenties van heb.)

Foto’s om de nieuwe website van L’O te sieren. (En ondertussen word ik toch wel kei curieus naar die nieuwe website. 😉 Er wordt hard aan gewerkt ’t schijnt.)

3 buiken op een rij, elke buik apart, dikke madammen op een zitbal, een dikke madam op de massagetafel.
En aha! Ik was de dikke op de massagetafel!

En serieus! In mijn geval was het dan maar voor de fotosessie, ik kan ieder zwangere vrouw aanraden om om een massage te gaan bij Leen. Da’s een madam met gouden handen.
Ik ga er helaas wel geen vijfde kind voor produceren.
En vergeet ze niet de groeten te doen van mij!

Deze week ergens kwam ik de foto’s nog eens tegen en ik moet zeggen dat ik content ben dat ik vorig jaar heb toegestemd.  Zo’n mooie herinnering aan het laatste boeleke in mijn buik seg!

In de digitale postbus

… vandaag:

“graag zou ik een recept hebben van bewaar en harde wafels”

Ik overweeg een antwoord in de trant van
“Wat gaat gij met die wafels doen? Annemarie, Marie Katrien…”

Ontvangen via kindjes.net.
Zonder naam.
Zonder aanspreking.
Zonder relevantie tav de betreffende blog.

Ik wil zovéél graag!

3 jaar

Sinds 13 december bestaat dit stekje 3 jaar.
Dat vraagt als het ware om een give away ofzo.

Helaas! Tedoemme toch… Ik heb niet veel weg te geven. Tijd krijg ik liever dan dat ik het moet geven.
Mijn kinderen kan ik uitdelen ja… maar de houdbaarheidsdatum zonder moeder is nogal beperkt. Ook: mijn houdbaarheidsdatum verkort drastisch bij het uitdelen van de kinderen .

Dus! Wie weet, ergens in de loop van ’t volgende jaar een postje met als titel “3 jaar (bis)” om toch nog een uitgestelde traktatie te doen ofzo. 😉

Luistert

Luistert… dat is hier saai, niet te doen. Ik moet u dat niet vertellen, want zonder schrijfselkes komt hier toch geen kat. (Met ook niet, daar niet van, maar laten we dat buiten beschouwing laten.)

In ons nieuwe huis is het allesbehalve saai. Er is werk met hopen. Kuisen, uitpakken, oprommelen, afwerken… Geen tijd om te vervelen dus. Geen tijd en zin om te bloggen ook.

Binnenkort heb ik nog héél even tijd om van die laatste zwangerschap te genieten. Ik ga hier mijn tijd dan ook niet verdoen.
Laten we afspreken dat het hier een dooie boel blijft. Tot -wie weet- op een schoon moment er nog eens een goestingske komt om te schrijven.
’t Zal al goed zijn als we af en toe eens iets gepost krijgen op dat kindjesdagboek van ons.

Als tussendoortjestijdverdrijf lees ik lustig verder jullie blogs en wie weet heeft manlief af en toe wel iets te vertellen dat naar jullie goesting is.
Verder kuis ik hier mijn schup af. Ze gaat niet op ’t stort, ’t schuurtje zal volstaan!

Tot later!

Bloggen

Namiddag, kindjes in bed. Dus dacht ik, goed, in plaats van was op te hangen, op te ruimen,… zal ik mij eens zetten om toch nog eens te bloggen.

Dan was er een Trijntje die honger had. Na de honger wat gespeel, na het gespeel terug slapen. Ondertussen toch al wat aan een kindjesdagboekberichtje geschreven.
Toen werd er een Klaasje boos omdat hij zijn blauwe tut niet vond in bed. Klaas kwam mee naar beneden.
Met de computer in de zetel werd er wat verder getypt en vooral… foto’s gekozen (wat een pokkewerk toch eigenlijk!)
Werd er een Fien wakker en kwam ze naar beneden getrippeld. Twee kinderen wakker en aan half aangekleed aan ’t spelen. Eentje in haar wiegje.

En zo zit mijn tijd om even rustig te bloggen er weeral op. Niks verteld dus… Volgende keer beter!