Het is hier nogal doods, niet?
Er broeit vanalles… inspiratie genoeg…
Maar tegen de tijd dat ik tijd heb om rustig iets te schrijven, is de goesting meestal over.
Kinderen… handen en hoofd vol! En als ze in hun bed liggen zijt ge zo leeg als iets. 
Ik ben al content als ik al eens iets op het kindjesdagboek gepost krijg!
En voorts van de rest? 2 jaar getrouwd vandaag, da’s iets minder doods hé. 
Ik merkte onlangs dat ik van Isabel een award kreeg. Zéér lief van haar, absoluut!
Ik had al langer in ‘t snuitje dat die awards circuleerden in blogland. Kan iemand me misschien vertellen vanwaar die eigenlijk in godsnaam komen?
Google maar eens “Brillante Weblog Premio 2008″ of iets wat er op trekt en ge weet niet waar ge eerst moet kijken!
Ne mens zou gaan denken dat het om een soort spam ging.
Door dat uitdelen van awards her en der, komt ge al eens op een andere blog terecht. Maar verder haalt niemand daar voordeel uit me dunkt.
Tot spijt van wie ‘t benijdt gooi ik deze award ook niet door. Dat komt er -als ik het goed begrepen heb- ook op neer dat ik geen recht heb op de award. Eén van de voorwaarden is immers dat je 7 andere mensen aanduidt waarvan je vindt dat ze deze award verdienen.
Trouwens wel grappig dat er bij mensen een bepaald beeld gaat leven van wie en hoe je bent enkel door datgene wat je schrijft.
Ik was wel lichtjes vereerd te lezen dat Isabel onze kindjes schattig vindt en ervan uitgaat dat ik veel verzet op een dag.
Dat van die schattige kindjes, daar wil ik graag inkomen… meestal toch…
Dat van dat veel werk verzetten, dat is hier de laatste tijd wel anders! Ik heb de laatste weken vooral den tamzak uitgehangen op de zetel. Buiten winkelen en eten maken natuurlijk.
Mijn groentenhofke heb ik een beetje opgegeven… Tijdens ons verlof heeft het onkruid de bovenhand genomen evenals de slakken. (Pasop, de tomaten, courgetten en pompoenen leven nog, maar al de rest heb ik opgegeven…)
Na ‘t verlof heb ik verschillende pogingen ondernomen om het onkruid uit te doen maar na drie pogingen heb ik het voor bekeken gehouden.
Sinds kort daarna lig ik ‘s middags in bed terwijl de kinderen dutten om de zwangerschapsvermoeidheid te bestrijden en ‘s avonds heb ik zelfs geen puf meer om het afval naar beneden te dragen.
Dus Isabel, tijd om uw “Katrienbeeld” wat bij te stellen.
21 maart: nieuw seizoen. Lente zou het moeten heten. Het ziet er voorlopig nochtans zeer winters uit.
Dé uitgelezen moment ook om met iets nieuw te beginnen. De lente staat toch ook voor nieuw leven hé.
Fotoblog 2520 is gisteren van start gegaan. Er valt heel wat moois vast te leggen op de gevoelige plaat in Broechem (en de rest van 2520).
We hebben ondertussen ook al een mooi archiefje opgebouwd, dus waarom er ook niks mee doen?
‘t Is trouwens een goei reden om nog eens een wandelingske te gaan maken door ons boerendorp.
Voorlopig worden de foto’s aangerukt door mezelf en manlief (als hij tijd heeft).
Andere invalshoeken kunnen steeds overwogen worden. Wie weet post bijvoorbeeld meneer Savooi ooit ook wel eens een foto.
Marijke Guetens, dat is mijn zus ja. Ze is vier jaar jonger dan ik.
Ze is thuis de derde in rij oftewel de middelste van de kinderen. Marijke vond het als enige van ons gezin nodig om moederlief te kwellen tijdens de bevalling door met haar poep eerste naar buiten te wringen. Konteverkeerd dus. 
Mijn zus is een getalenteerd mieke. Ze ZONG bij Kandoris als alt maar ze had het daar een beetje gehad. Dwarsfluit speelt/speelde ze ook… jankstok durfde ik dat al wel eens noemen toen ik nog thuis woonde.
Bij deze verwijt de pot de ketel want een viool durft men (onterecht? ) ook wel eens een jankinstrument noemen.
Echter, als u “Marijke Guetens” door Google gooit, zal je uiteraard op heel wat websites terechtkomen waar “Marijke” nog gerelateerd is met Kandoris.
Tot grote spijt van de leadzangeres van Kandoris waarschijnlijk, want voor haar is het afscheid van mijn zus niet evident geweest. Ondertussen is dat een afgesloten hoofdstuk, zijn er vervangers in de groep voor zowel de tweede stem (alias Marijke) als de violiste en worden de oude sporen het liefst snel begraven door de groep.
In de Chiro heeft ze ook gezeten. Chiro Broechem.
Na dit jaar is ze gediplomeerde leerkracht lager onderwijs en mag ze gaan jobhunten. Ik wens ze daar alvast het beste bij!! Job vinden in het onderwijs, het is bijna een utopie geworden!
Ah ja, ons Marijke is ook al van ‘t straat. Ge moet er dus niet meer op azen. Kans verkeken! Een koek op uw bakkes kunt ge krijgen als ge hare vent weg jaagt! Dat is namelijk “tokke Timon” (nonkel Simon) voor ons kindjes en waardige vervanging zal moeilijk te vinden zijn.
Tot slot: zo ziet ze eruit;
Enfin, nu u weet wie mijn zus is, wil ik graag eens weten wie er in godsnaam elke dag haar naam op google gooit om hier op mijn blog terecht te komen. Zet misschien mijn blog tussen uw favorieten? Da’s handiger dan altijd “Marijke Guetens” te moeten intikken.
Soms gaan dingen net niet zo eenvoudig dan ik hoop.
Ik dacht zonet even nog gauw een berichtje te schrijven op onze kindjes hun dagboek.
Ja, tarara! Dat was dan buiten mijn onkunde in het programmeren gerekend!!
Tekst schrijven dat kan iedereen, links maken dat lukt me ook, foto’s en filmkes zijn ook niet moeilijk, maar aan een slideshow vanuit Flickr had ik me stevig mispakt.
In de kindjes hun dagboek staat er af en toe wel eens een slideshow bij een berichtje. Daarnet realiseerde ik mij dat ík dat nog nooit had gedaan. Steeds Tom zijn verdienste geweest dus.
Goed, daar was ik dus nu vet mee. Manlief was immers op de lappen met L1 Van Linderen en kon mij bijgevolg niet direct bijstaan met raad en daad.
Zelf de touwtjes dus maar in handen genomen.
Als er nu 1 ding is wat ik geleerd heb tijdens de luttele vergaderingen die ik meedeed van de websiteredactie alias WSR is het wel CPT oftwel Copy Paste Tsjak!
Uiteraard helpt het ook wel om onder 1 dak te wonen met een computertechneut!
Het stokje dat ik kreeg van Goya, gooide ik door naar onder andere “fan van dag 2″. “Fan van dag 2″ had echter zelf nog geen vast blogplekje hoewel er toch iets kriebelde en er twijfel was over het starten ervan.
Het stokje heeft zijn werk gedaan: ‘t is in z’n wielen terecht gekomen en hij is er mee over de streep gevallen.
En content dat ik daarmee ben! Ikzelf ben namelijk”fan van dag 1″!! De schrijfstijl en de humor van deze nieuwe blog zijn geweldig (evenals de persoon in kwestie natuurlijk… hij is namelijk de peter van onze oudste )
Ziehier de plek waar mijn stokje terecht kwam! Lees en geniet gij allen, want dit is het voer dat voor u en alle mensen werd geschreven