eco

Tuin- en straatsafari

Wie mijn facebookvriend is zag het al. Wij hebben coole beesten in de buurt.

We wonen mot in ’t centrum van ’t dorp. 140m van de kerk. In een rijhuis. Langs een veel te drukke gewestweg die boenk door ’t centrum loopt.
Twee jaar geleden was ik dolgelukkig dat wij een huis vonden waar vlot vier kinderen in kunnen, in het dorp waar ik ben grootgeworden, met de Chiro aan den overkant van de deur (beetje schuin dan) en met een respectabele tuin (gezien de rijhuis- en centrumomstandigheden).
Dat wij geen park hebben als tuin of een halve boerderij, daar moet ik mij nog steeds wat overzetten.

Maar kijk, het zij zo en wie het kleine niet eert is ’t grote niet weerd.
Eigenlijk zitten wij hier immers niet zo slecht. In een straat waarvan een groot deel van de overburen wél over een park als tuin beschikken, waar veel bomen staan, waar ge op vijf minuten tussen de velden en de boomgaarden zit. Het kan erger.
Spijtig alleen dat de herenhuizen met hun parktuinen in het gemeentelijk RUP staan ingetekend als bouwgrond en er zo binnenkort al één tuin mét grote bomen moet wijken voor appartementen.
Zei ik nu spijtig? Ik vind dat eigenlijk degoutant!

Zodus… wij in ’t centrum in een huis met een tuin van 400m² niet verwachtend dat we de natuur kunnen redden vanop ons lapke grond.
Blij als een klein kind dat er niet één egel maar een hele familie egel in onze tuin (en dus ook de omringende tuinen) woont.

Gefascineerd door de buizerds die boven ons hoofd rondvliegen, Vlaamse gaaien die eikels komen verstoppen in den hof, zwarte roodstaarten die ergens in de buurt nestelen, ja… zelfs al eens een eekhoorn in den hof…
Gelukkig als we het geschreeuw van een jonge ransuil kunnen herkennen in een kot van de nacht.
En perplex als we in de ochtendlijke bakkervroegte een grijze grootoorvleermuis spotten aan onze voordeur.

Een rappe gsm-foto kon het beest nog pruimen. De camera vond hij maar niks en dus vloog hij den boom aan den overkant van ’t straat in.

Vleermuizen genoeg in onze buurt maar nooit gedacht dat er zo’n bijzondere exemplaren zouden tussen zitten.
Het beest werd uiteraard gemeld bij natuurpunt via waarnemingen.be.

Het beestje dat aan de bovenrand van onze voordeur hing was daar waarschijnlijk niet alleen. Zo doen de sporen op de deur mij toch vermoeden.
Manlief merkte deze voormiddag trouwens op dat er allemaal kleine krasjes op de voordeur staan vanboven.
Hypothetisch gezien zou dat dan van die vleermuizen hun scherpe klauwtjes kunnen zijn. Wie weet is onze voordeur wel die beesten hun eetplek.
Het afdakje boven onze deur, de straatlantaarn aan de overkant van ’t straat waar ze jagen, de kerk vlakbij… Ik word al helemaal euforisch bij het gedacht dat we in Broechem een kolonie van die beesten zouden hebben zitten.

Beste gemeentebestuur van Ranst, kunt ge er alstublieft voor zorgen dat ge die waardevolle stukken groen in ons dorp niet verloren laat gaan? Ge zijt een stel gewetensloze boeren als ge niet wat beter gaat nadenken over historisch en ecologisch goed in ons dorp!
 

shampoosurrogaat

Eind februari startten we 40 dagen zonder vlees. Die 40 dagen zijn ondertussen vrij succesvol gepasseerd. Maar eind februari gaf ik ook mijn persoonlijk shampoogebruik op en dat experiment was ongelimiteerd in tijd. Tijd dus voor een update daarover.

Sinds eind februari was ik mijn haren overwegend met natriumbicarbonaat. Overwegend… want het durft al eens gebeuren dat ik  de bus kindershampoo ter hand neem en daar algauw mijn haren mee was.

Het voordeel van natriumbicarbonaat is dat mijn haar er veel zachter van wordt.
Helaas lukt het me verder niet om mijn haren minder dan om de twee dagen te wassen. Het had schoon geweest maar helaas. Het macheert niet. Wat dat betreft is het niet beter dan shampoo. Na twee dagen móet dat haar gewoon terug gewassen worden.

En nee, ik ga echt niet langer dan drie dagen wachten om die vettigheid zichzelf te laten oplossen. Serieus, dan durf ik niet meer buitenkomen!

Zodus ben ik er niet helemaal uit of ik het in ’t vervolg bij de baksoda op mijn hoofd houd of toch nog maar eens een bus bioshampoo aanschaf. Zou de ecologische voetafdruk van dat eerste echt zoveel lager liggen dan van dat tweede?

Dagen zonder vlees #2012

Zo. Dagen zonder vlees, tweede editie.

Vorig jaar deden we mee en dit jaar doen we het met meer overtuiging nog een keer.
Ze zijn het nog niet vergeten, ons kinderen. De twee oudsten weten het ook héél goed. 40 dagen geen vlees.
Enfin, ik weet nu al dat het weer geen 40 volkomen vleesloze dagen zullen zijn. Maar één carnidag per week ipv één veggiedag per week, dat zou toch al een schone ommezwaai zijn hé?

Vorige editie zinderde onze warmemaaltijdenzondervlees nog lang na en dat is een goed ding denk ik. Als ik nu vlees koop, dan zal dat meestal minder dan meer zijn. Voor 6 personen haal ik gemiddeld 450 gr vlees in huis met een maximum van 600 gr voor het hele gezin.

Voor de broodmaaltijden hadden we het wat moeilijker. Allee ‘we’… ‘ik’ dus. Er kwam nog vlees binnen voor het boke. Minder. Veel minder. Dat wel.
Hoe raar dat ik het vorig jaar niet verzonnen kreeg om vegetarisch broodbeleg in huis te halen.
Ons kinderen leefden op choco, honing, confituur (ik heb ook dit jaar nog hopen potten staan!), kaas, smeerkaas, geitenkaas en af en toe een vleesje.

Voor de start van dit jaar haalde ik alvast wél tartex en kabouterpaté in huis.

Het vervult me enigszins met nostalgie. Ik ging namelijk naar een school waar de helft van mijn klasgenoten tartex tussen zijn bokes smeerde. Over het waarom daarvan heb ik me als puber nooit vragen gesteld. Dat was zo. Wij deden dat thuis niet. Bij de goeie Vlaamse boerenkost hoort standaard een goei stuk vlees. Zo ben ik groot gebracht.

Gelukkig leerde ik op school ook andere voedingsgewoonten kennen.  Ik deelde het leslokaal standaard met 1/4 vegetariërs en 1/4 halve vegetariërs
In onze klas zat ook iemand die macrobiotisch was. Haar moeder bracht elke middag gewoontegetrouw een portie versgemaakt eten naar school. Maar onze puberale, macrobiotische klasgenoot was daar niet altijd heel content mee. Zo ruilden wij onze boterhammen tegen haar eten. Man! dat was toch lekker. Tofu, seitan, zeewier,… Ik had daar tot voor mijn 14de nooit van gehoord.

Enfin, we rakelen dus nog eens wat oude kennis op. Eindelijk! *verdient een sjot onder haar kont*

#DZV2012 is alvast hipper dan de editie van vorig jaar.  Er lijken meer mensen te zijn die meedoen.
We verzamelen receptjes op pinterest en we gooien onze verminderde ecologische voetafdruk in de strijd.

En alsof dat nog niet genoeg is, waag ik me alvast aan een ander experimentje.
Geen shampoo meer. Hier opgepikt. Daar vandaan.
Geen idee of het veel verschil zal geven… We wasten onze haren tot hiertoe vrijwel altijd met biologische shampoo.
Voorlopig is het een experiment met betrekking tot mezelf. Voor de kinderen kwam er hier bioplanetgewijs nog nét een shampoofles van 500ml in huis. En manlief staat ook niet te springen op van die zotte ideeën.

Hop! Als nu de zon nog wat meewil en de dagen rap genoeg lengen, vergaar ik misschien genoeg energie om die voorjaarsvoornemens tot een respectabel einde te brengen.