En toen zaten we met vier zieke kinderen.

Het maxi-cosiproject? In nog steeds dezelfde fase en aan de kant geschoven.

Als Fien gauw genezen geraakt, moet ze een cadeautje mee naar school nemen om onder de kerstboom te leggen. Een cadeautje dat voor een jongen of meisje moet dienen tussen 3 en 6 jaar.
En wat doet een moeder wiens kinderen naar een school gaan waar kopen een alternatief is van zelf maken? Juist ja, iets uit haar mouw schudden en aan het werk geslagen.

Er werd een vermiljoenstofke uit de stapel stof gevist, een vogelpatroon gevonden en tenslotte genaaid. Dat vogelpatroon had ik zelf kunnen tekenen uiteraard, maar ik had nu niet de tijd om dat onderste pand te zitten uitvozen.

Hup! Fien heeft een cadeautje om mee te nemen. Nu enkel nog inpakken.

Een nieuwe maxicosihoes in wording. Benieuwd of het zal lukken…
Wat extra tijd en wat minder kinderen zouden goed zijn voor de productiviteit.

Laatavondwerk = laatavondfoto’s

Nee, ik ben géén tante Hilde die met poppen tovert alsof het niks is. Maar toen de peuterjuf enkele ouders zocht om Sinterklaas een handje te helpen, zei ik niet nee. Dat is namelijk wel plezant, zo popkes maken.

Er waren popjes nodig waarmee de peuters konden spelen en die ook dienst konden doen bij een poppenspel.
3 maandagavonden vanaf 20u.

De eerste avond sjauwelden we en staken we het hoofdje in elkaar. Jaja! 2 lange uren voor één hoofdje.
Wol kaarden, kopke vullen, kopke afbinden, gezichtslijnen trekken, kopke overtrekken en de twee uren waren foetsjie.

De tweede maandagavond maakten we een lijfje aan het hoofdje. Onderaan in dat lijfje een zandzakje zodat het ding stabiel staat.  Verder een hoop ijzerdraad in de juiste richtingen geplooid om het popke in wording van armen te voorzien.

Na maandag #2 ging het popje mee naar huis. Er restte ons immers nog maar één maandag om dat spel af te krijgen. En dat dat zou lukken, dat zaagt ge (zag je) van hier!
Moeha! Alsof daar thuis wél tijd voor was om daar aan te werken zekers?
De armpjes kreeg ik omwikkeld met wol en ik begon aan het velleke van de armen te naaien.
Niet om over naar huis te schrijven dus!

Maandag #3: De armpjes werden verder dichtgenaaid, het begin van het manneke zijn ondergoed werd gemaakt. En ja… toen was ook die avond alweer voorbij!
Sommige mama’s gaven de hoop al op om hun popje af te krijgen tegen donderdagmiddag. En ik? Sja, ik zou wel wat minder slapen eventueel.
En zo werd er dus naaiwerk verricht tot mijn ogen erbij toe vielen.  Met als resultaat dat ik woensdagavond en donderdag toch een beentje bij heb moeten zetten. Da’s handwerk hé maat! Zo’n popke steekt ge niet gauw onder uw stikmachien.

Het huishouden danste, de was swingde, de kinderen aten geen warm eten, maar het popke ging klaar geraken!

Woensdagavond kreeg het kleinood een weelderige haarbos, ogen en een mondje en een vestje. Donderdagvoormiddag staken we een paar lapkes stof onder  het stikmachien om een bloesje en een broek te maken. Om ook dát nog met de hand te naaien, restte mij gewoon te weinig tijd.

Het is op tijd op school geraakt. Al had het gewoon thuisgebleven als het aan Trijn had gelegen.