eten

Uit de mouw geschud

Dagen zonder vlees.

Daar gingen wij wel eens aan meedoen nadat moeder in een ‘bui zonder verstand’ facebookgewijs op ‘deelnemen’ klikte.
Wij, de wederhelft en ik, zijn niet vies van vegetarisch eten. Onze gezamenlijke kroost daarentegen valt te classificeren onder de soort omnivoren met neigingen tot carnivoor gedrag. Als we ze ’s avonds enkel een vlezeke zouden geven zonder patatten of groenten, zouden ze dat geeneens zo erg vinden.

Bon… wij zonder vlees dus.

Maar laten we stellen dat mijn vlees-/vismetgroentengerechtenkennis nét iets uitgebreider is dan mijn vegetarischegerechtenkennis.
Om het zacht uit te drukken; “Ik denk dat ik wel een beetje inspiratie kan gebruiken.”

Tot hiertoe is het al aardig gelukt. Vandaag aten we voor ’t eerst wat gerookte zalm en heilbot.
We gaan daar niet onnozel over doen. We consuminderen. Punt.

Begin deze week sloeg ik een voorraad groenten in met ’t idee “we zien wel wat we ermee doen.”
Gisteren gaf dat dit resultaat:

Pasta met pompoen en paddestoeltjes.
Wij gebruikten:
– 1 butternut pompoen
– 2 handenvol paddestoeltjes
– 2 handenvol champignonnen
– 1 stuk cambozola van +- 200gr
– 3 soeplepels room
– fusilli
– peper, zout, beetje komijnzaad
– luzernescheuten

Champignons fijngesneden aanstoven. Pompoen in blokjes toevoegen.
Beetje kruiden met peper en zout. Komijnzaadjes erbij.
Bodemke water toevoegen zodat de pompoen kan garen en de boel niet aanbrandt.
Paddestoelen lichtjes aanbakken in een apart pannetje en bij de pompoen voegen als deze gaar is.
Cambozola in kleine stukjes snijden en laten smelten tussen de groenten. Enkele soeplepels room toevoegen.

Opdienen met pasta en luzernescheutjes.

Voor vier volwassen eters zou ik de ingrediënten wel vermeerderen. Onze kinderen keken er eens naar met een opgetrokken neus, aten een proevertje en een vervangend tomaatje. Moeder en vader aten de rest op zonder zwaar te overdrijven in hoeveelheid.

De onredelijkheid van een zwangere vrouw

Gisteren soep gemaakt. Broccolisoep met wat room erbij.
Vandaag de soep opgewarmd. Ze zag er nog niet slecht uit en de koude geur deed niks vermoeden van vuiligheid.

In warme toestand kwam er daarentegen een zure walm richting mijn reukorgaan. De soepdampen waren écht zuur.
Soep afgekeurd dus! Broccolisoep voor den afvoer… Dju toch!

Appels

Gisteren heb ik zo goed als heel de dag in de keuken gespendeerd.

Middageten maken, appelgelei en appeltaart, het neemt behoorlijk wat tijd in beslag. Gerekend dat ik ondertussen ook voor de kinderen moest zorgen natuurlijk

Mijn tante had appels meegegeven die van de bomen waren gevallen. Nog goed dus, maar liefst zo snel mogelijk te verwerken wegens blutsen en builen.
Mijn diepvries en voorraadschabben zijn ruim voorzien van appelmoes ondertussen. (Danku mémé)
Daarenboven kwamen er gisteren nog enkele potten appelgelei bij. En tot slot toch ook nog een appeltaart gebakken.

Vandaag de keuken toch maar geruild voor andere bezigheden. (Hoewel ik deze voormiddag toch weer veel tijd heb gespendeerd aan het middageten. De vis die ik gekocht had bleek niet ontdaan van graten en die verwijderen blijkt ook veel werk…)

Kinderen en bier… en wijn.

Van gebabbel op msn met Savooi tot een blogpostje…

Over tafelbier…

Onze Wannes (broer1) vertelde een klein twee weken geleden aan de tafel in ons ouderlijk huis dat ze op kamp vroeger wel eens één glas tafelbier kregen.
Hij zat in de Chiro van Ranst, wij in die van Broechem. In die tijd was er hier in Broechem nog geen gemengde of jongenschiro en dus ging broerlief een dorp verder.

Maar dus, dat tafelbier, mijn kinderen lusten dat graag. Ze hebben dat ook al wel eens gekregen aan tafel na hun patatjes. Geen heel glas, maar zo wat meer dan een bodemke ook.
Mijn kinderen eten ook geitenkaas, olijven,… waarom zouden ze niet een beetje tafelbier mogen proeven?
Savooi vertelde dat het internet hem leerde dat tafelbier gezonder zou zijn dan frisdrank. 😉 Da’s dus al geen reden om ze het niet te laten proeven.

En vervolgens… In het “internet”artikel staat vermeld dat er geen scholen werden gevonden om tafelbier te schenken in de refters.
Misschien de voorbeeldfunctie die ze toch moeten vervullen die hen daarin parten speelt?

Om dan tot de kern van de zaak te komen… De vraag was of het deze tijd nog te verantwoorden valt om op (Chiro)kamp tafelbier te schenken.
Ik denk dan aan bijvoorbeeld één glas per kind (ja, ook de 7-jarigen) bij één specifieke kampmaaltijd. Bijvoorbeeld stoofvlees met frietjes. Daar past toch een glaasje tafelbier bij, niet?
Verder drinken de kinderen water en grenadine op kamp, dus waarom ineens alle (warme) maaltijden veranderen natuurlijk!
Ik vind dat persoonlijk kunnen, dat kinderen op kamp eens een glaasje tafelbier mogen drinken.

Wij hebben hierthuis ook niet de instelling dat wat slecht kán worden, verboden móet worden.
Zoals… euhm… géén tafelbier mogen drinken omdat ze dan de smaak van bier te pakken kunnen krijgen en misschien wel verslaafd kunnen geraken.

Ik mocht vroeger als kind zelfs een beetje bier van mijn grootvader in mijn glas na het eten! Ik vond dat geweldig! Lekker ook. 😛

De kennismaking met wijn is bij mij daarentegen dik tegengeslagen.
In ’t tweede leerjaar van het dorpsscholeke hier, leerden we over Jezus (natuurlijk!) en zo ook over het laatste avondmaal.
Op een keer had juf Maria rode wijn bij en werd er een groot mooi glas doorgegeven waarvan iedereen mocht proeven.
Wel, ik LUSTTE dat niet, bah! Wat een vies goedje!! Niks verteld over wat wijn is ofzo, nee gewoon, “zoals Jezus”. Waarom zou je daar als 7-8jarige aan twijfelen.

Ik lust tot op heden nog steeds geen wijn. Of dat door Jezus komt of niet, dat kan ik je niet vertellen. Verschillende proefpogingen later ben ik nog steeds niet overtuigd…
Dat bier daarentegen, dat lust ik wel. 😉

Tapa’s

Gisteren werd mijn lieftallige wederhelft 33 jaar.
Meneer heeft een hekel aan verjaren, maar dat is dan netjes buiten de kinderen gerekend. Fien vindt het namelijk fantastisch dat er iemand verjaart, zeker als het hier in huis is.
De slingers die er hangen en het lekkers dat in de namiddag wordt gegeten. Een kind zou van minder enthousiast worden.

Ze wist gisterenmorgen ook zéér goed dat het papa zijn verjaardag was. Hij kreeg dan ook spontaan een dikke kus als ze beneden kwam.
Toen papa was gaan werken, maakten we een tekening, kochten we een kaartje en sneden/aten we veel fruitjes klein.

Papa kwam thuis rond half zes en Fien kwam dat al gillend vol enthousiasme melden.
We zouden immers crème-glace eten met fruitjes als papa er terug was!

’s Avonds hebben we ons bloeikes achtergelaten in de goede handen van tante Marijke en zijn we samen op de lappen geweest. (Vroeg Fien: “Wat is op de lappen?”)

Tapa’s zijn het geworden en dat het gesmaakt heeft!!

Nog even langs Greet geweest om wat te tetteren alvorens huiswaarts te keren en toen was het hoogtijd dat ik in bed kroop!!

Vanavond zouden we gaan eten met Tom zijn oma en diens metgezel, maar wegens vermoeidheid heb ik hem alleen laten gaan.
Ik moet straks eens op tijd in mijn bed gok ik.

Wortelen

Dat geschraapte pekes véél lekkerder zijn dan geschilde pekes.
Of is dat puur nostalgie van mijnentwege?

Nog even ter aanvulling dit;
Deze voormiddag lag er een bussel wortelen op tafel te wachten om geprepareerd te worden voor het middagmaal.
Mijn kinderen die graag zelfstandig zijn en eens wilden proeven, trokken gewoon de bussel wat dichterbij naar de rand zodat ze aan de wortelen konden knabbelen. De pekes zaten namelijk goed vast in de bussel en er eentje uitpikken was geen optie.
Gevolg: halve pekes in de bussel!

Zelfvoorzienend

Deze week zelf confituur gemaakt van de beskes uit den hof van mijn ouders, de eerste courgette uit onze groentenhof genuttigd,…
Gisteren dan eindelijk een broodmachien gekocht en reeds twee broden gebakken.

Nu nog een koebeest, wat schapen en een varken en we komen in de buurt van zelfvoorzienigheid. 😉

Lot

Mijn moeder zei het vroeger bij ons aan tafel en ik zal het nu nog eens zeggen:

“Het is als moeder uw lot om het warme eten koud te eten.”

Tegen dat mijn kinderen voldaan zijn en genoeg geknoeid hebben, kan ik ook een hapje eten.
Gelukkig eet ge alles als ge honger hebt, nietwaar? 😉

Gezeik

Vandaag is de 19de dag dat ik punten tel.
Eigenlijk vind ik het een ware verschrikking maar ja…

Ik mag 22 punten “eten” per dag. Lijkt veel, maar ze zijn in een hik en een flik op.
Mijn weekgemiddelde schommelt tussen de 22 en 23 punten. (Getallen met komma’s enzo.)
Een excelbestandje met de titel “vet eraf” is daarvoor in het leven geroepen.
Al moet ik eerlijkheidshalve ook wel toegeven dat dat bestandje er nog niet al te veel vet heeft afgeworpen!

Gisteren heb ik dus maar besloten er een ander tactiekske aan te koppelen zijnde water drinken.
Zei ik drinken? Ik bedoel eigenlijk zuipen…
Doorgaans drink ik niet zoveel. Ik neem er mijn tijd niet voor en ik vind de gevolgen van veel drinken eerder nadelig. Naar toilet gaan is immers “tijdverlies”. Overdag hangen er meestal twee koters onder mijn rokken. Ze steken vanalles uit terwijl ge er twee minuutjes niet zijt. En met twee bengels op ’t WC zitten is nu ook niet echt tof.

Maar dus, ik probeer me erover te zetten en ben aan mijn zuipfestijn begonnen. 250ml water voor elke maaltijd. Daar ben ik mee gestart. Binnenkort gooien we er nog wat glazen tussendoor bij.
Ben benieuwd hoelang ik het ga volhouden om te wachten met het toiletbezoek totdat mijn blaas bijna springt. Vandaag kwam het aardig in de buurt.
Jaja… ik weet dat dat ongezond is…

Ik mag hopen dat met dat water toch minstens de afvalstoffen uit mijn lijf geraken.

Voila, en nu terug het zwemmen oppikken (dat heb ik immers ook al een kleine maand niet meer gedaan wegens géén goesting!)
Ah ja, start to run, dat ging ik ook nog eens doen, maar daar moet ik eerst schoenen voor hebben.