familie Guetens

caesars casino app download

Plan!
Een kalender aan de muur (of ergens digitaal) en plannen maar.
We houden ruimte voor onszelf, proppen afspraken in lege kalendergaatjes, zuchten van opluchting als er eens enkele dagen niets gepland staat en puffen bij het begin van een volgepropte dag.

Planning van de komende tijd: veel verjaardagen, waaronder ook de mijne. 30 jaar!
We plannen een feestje. 30 wordt ge niet alle jaren.
Een vrijgezellendag van/voor de zus.
De laatste voorbereidingen voor de trouwerij van laatstgenoemde.
Een doopfeest.
Pinksterfeest en Sint Jansfeest op school.
Onze kalender vult zichzelf wel.

Naast de geplande toestanden durft het leven u ook al eens overvallen met onvoorziene omstandigheden. Die werkt ge dan ook schoon weg in de bestaande planning. Eventueel wat gekrabbel en geschrap, maar ertussen zal het passen.

Op mijn vaders werk kunnen ze op zoek naar een interim voor alvast een maand.
Wij plannen ziekenhuisbezoekjes in.

Maar we zijn dankbaar. Dankbaar omdat we nog op bezoek kúnnen gaan.
We kussen ons twee pollekes! Al trillen die nog wat na. Hij deed ons serieus schrikken.

Wachten op een ambulance duurde nog nooit zo lang. Machteloosheid maakte plaats voor opluchting bij het horen van de sirenes.

Ondertussen is hij nog even zot als vóór dat hartinfarct. In zijn hoofd is er alvast niks mis!
We duimen dus dat hij er verder ook zonder al te veel kleerscheuren vanaf komt en dat hij snel naar huis mag.
Want thuis wacht hem de zweep en een ongenadige blik van zijn kinderen en kleinkinderen.
Hij zal van de sigaretten mogen afblijven en die sloten koffie… daar mag hij om te beginnen alvast de suiker eens uitlaten.

Ik vind dat kinderen soms ook het recht hebben om hun ouders de wetten te lezen nog voor ze dement zijn.

’t Zijn lappen!

Stel u voor!
Ge zit  ’s nachts met uw zoon van 14 op spoed. Hij heeft een appendicitis en mag dus blijven.

Na twee uur moet ge eens naar ’t toilet en hoort ge op de gang uw naam roepen. Ge draait u om en merkt dat er mensen zijn die ge kent. Ze hebben net één van uw andere kinderen binnengebracht. Nog een zoon op spoed. Die van 20, vol bloed.
Jezus wordt ervan verdacht op water gelopen te hebben, God van de wateren der Rode Zee te splijten. De 20-jarige zoon dacht straffer te doen en zijn handen door ’t glas van een raam te steken om één of andere kerel te imponeren die amandelhockey stond te spelen met zijn ex-liefje. Venen over in arm en hand met sloten bloed tot gevolg.

Dat had ge niet verwacht en al helemaal niet gehoopt! Familiebijeenkomsten op spoed zijn per definitie niet tof.

De 20-jarige loopt na verzorging nogal graag met zijn billen bloot, hangt het zotteke uit en speelt dokterke in den box van de 14-jarige.

Uiteindelijk mag de 14-jarige naar zijn kamer. Hij wordt morgen geopereerd.
Moeder gaat mee met de jongste. Den andere wil ook wel mee maar dat is buiten de waard gerekend! Moeder én de verpleging van de spoedafdeling vinden dat geen goed idee. Hij moet met zijn zotte blote kont niet door de gangen lopen en zéker niet op zo’n onchristelijk nachtelijk uur.

Na de 14-jarige geïnstalleerd en ondergestopt te hebben op pediatrie, trekt ge weer naar die andere paljas.
Wat ge vindt op spoed in de betreffende box: een slapende 20-jarige op het bed.
Om 3u ’s nachts rijdt ge naar huis met een verpakte zoon. Hij mag zijn roes gaan uitslapen thuis.

Vrijdag de 13de, lijkt het u wat?
Mijn moeder vond het maar niks!

Het leven

Weet ge wat ik een vieze gedachte vind? Dat het leven eindig is!

Mijn vader wordt vandaag 56 jaar. Dat is op zich toch niet echt oud. Maar als ge eraan denkt dat hij daarmee naar alle waarschijnlijkheid al wel de helft van zijn leven voorbij is, dan klinkt dat wel zeer vies.
Neem nu dat hij nog 30 jaar leeft… Wat is nu 30 jaar? Dat klinkt ook gelijk als aftellen.
En wat met mensen die nog tien jaar ouder zijn…

Leer je daarmee leven? Dat naarmate je leeftijd vordert ook de kans stijgt dat je sterft?

Nadenken over de eindigheid van het leven. Ik vind dat niet plezant. In mijn tienerjaren kon ik daar uren over nadenken en een lastig gevoel aan overhouden, nu beperkt zich dat tot af en toe een opflakkering, een “ah ja, het leven stopt ook, maar goed, zal ik dan nu eten maken…”

En nu maar hopen dat vaderlief dat hier niet leest, want volgens zijn eigen telling wordt hij er vandaag 36!
Seg voke, voor ’t geval ge dit wel zou lezen; Gelukkige verjaardag! en stop met roken zodat dat al geen reden kan zijn om u te vroeg te moeten afgeven hé! Ik zie u daarvoor te graag.

Op reis

Niet wij, maar mijn ouders.
’t Is geleden van toen ik 12 jaar was dat ze nog op reis zijn geweest. Da’s dus euhm… bijna 16 jaar geleden.

Ze rijden naar ’t zuiden van Frankrijk. Seignalens… voorbij Carcassonne nog.
In september gaan wij er ook naartoe.

Maar dus, ik vind dat niet zo plezant. Niet erg dat ze op reis gaan, maar die rit man!
Ik weet uit ondervinding dat dat ver rijden is. Ze rijden er daarbij naartoe met een niet al te comfortabele auto. Hij is wel juist naar de garage geweest voor een check-up, maar toch.

Ik ga content zijn als ze morgen bellen om te zeggen dat ze er zijn en ik ga nog contenter zijn als ze terug thuis zijn!
Maar ze gaan zich amuseren ginder en dat ze er maar van genieten!

Ik dacht dat dat iets voor ouders was om ongerust te zijn over hun kinderen, maar blijkbaar kan dat dus ook andersom. 😉

Eten in d’Abelebaan

Dat staat op onze kalender voor vanavond.
We gaan om de 14 dagen (vroeger elke week) eten bij mijn ouders thuis.
Als iedereen er is zitten we met 12 man rond tafel.

Vorige keer toen we met z’n tienen waren ging het er zo aan toe;

Ik ben eens benieuwd wat er vanavond op het programma staat.
Als ik me niet vergis komt mijn grootmoeder ook. Het is immers vandaag pépé zijn verjaardag. Hij zou 83 geworden zijn.  Dus dan is het fijner om tussen een zotte bende te zitten dan alleen thuis te zijn.

Marijke Guetens – weetjes

Marijke Guetens, dat is mijn zus ja. Ze is vier jaar jonger dan ik.
Ze is thuis de derde in rij oftewel de middelste van de kinderen.  Marijke vond het als enige van ons gezin nodig om moederlief te kwellen tijdens de bevalling door met haar poep eerste naar buiten te wringen.  Konteverkeerd dus. 😀
Mijn zus is een getalenteerd mieke. Ze ZONG bij Kandoris als alt maar ze had het daar een beetje gehad. Dwarsfluit speelt/speelde ze ook… jankstok durfde ik dat al wel eens noemen toen ik nog thuis woonde.
Bij deze verwijt de pot de ketel want een viool durft men (onterecht? 😉 ) ook wel eens een jankinstrument noemen.

Echter, als u “Marijke Guetens” door Google gooit, zal je uiteraard op heel wat websites terechtkomen waar “Marijke” nog gerelateerd is met Kandoris.
Tot grote spijt van de leadzangeres van Kandoris waarschijnlijk, want voor haar is het afscheid van mijn zus niet evident geweest. Ondertussen is dat een afgesloten hoofdstuk, zijn er vervangers in de groep voor zowel de tweede stem (alias Marijke) als de violiste en worden de oude sporen het liefst snel begraven door de groep.

In de Chiro heeft ze ook gezeten. Chiro Broechem.
Na dit jaar is ze gediplomeerde leerkracht lager onderwijs en mag ze gaan jobhunten. Ik wens ze daar alvast het beste bij!! Job vinden in het onderwijs, het is bijna een utopie geworden!

Ah ja, ons Marijke is ook al van ’t straat. Ge moet er dus niet meer op azen. Kans verkeken! Een koek op uw bakkes kunt ge krijgen als ge hare vent weg jaagt! Dat is namelijk “tokke Timon” (nonkel Simon) voor ons kindjes en waardige vervanging zal moeilijk te vinden zijn. 😉

Tot slot: zo ziet ze eruit;

Enfin, nu u weet wie mijn zus is, wil ik graag eens weten wie er in godsnaam elke dag haar naam op google gooit om hier op mijn blog terecht te komen.  Zet misschien mijn  blog tussen uw favorieten? Da’s handiger dan altijd “Marijke Guetens” te moeten intikken.

51

Mijn moeke is vandaag 51 jaar geworden. We hebben ze vandaag een cadeautje gekocht en morgen brengen we het haar!
Een spaghettitang! en een stevig exemplaar want er wonen ten huize Guetens wel wat brute pollen. 😉


(Laten we stellen dat ik ons moeder haar figuur niet heb overgeërfd.)

Gelukkige verjaardag Moeke/Moemoeke.

Turbotaal

Het jonge volkje, waaronder ook broer 2 toe behoort, heeft zo z’n eigen taalgebruik.
Dat ze op de meest bizarre manier schrijven dat was ik al gewend (hoewel ik er zelf bloednerveus van word), maar toen broer 2 met “stoere” woorden begon te gooien gisteren -op kerstavond- moest ik toch stiekem lachen. 😉

Broer 2: “Hey, d’er hangen geen ballen in uwe kerstboom.”
Ik: “Nee.”
Broer 2: “Da’s kei alter…”
Ik: “Alter?” met een gniffel erachter.
Broer 2: “Ja alter of emo… kende da ni?”

Blijkbaar spreekt het jonge Antwerpse volkje over ‘alter’, ‘emo’ en ‘in’.
Ik veronderstel dat enkel wat onder dat laatste valt, okee is.

De kerstboom is in ieder geval alter. 😀
Benieuwd of hij ooit nog terug “fatsoenlijk gaat klappen”.

Hutsepot

Zondagavond gaan we meestal bij mijn ouders thuis eten. Er wordt dan gekookt voor een hele bende. Als iedereen thuis is, zitten we met z’n twaalven aan tafel.
Er verschijnen dus ook grote potten op tafel!
Vandaag was het één grote, zware pot…
… vol hutsepot!

Mijn vader is daar zot van. De bomma -zijn moeder- kon dat heel goed klaarmaken. Ons vader heeft het daarentegen met schaai en schand moeten leren.
Toen we klein waren probeerde hij zijn moeder te evenaren met zijn hutsepot, maar dat lukte volgens ons niet zo goed. ’t Was meestal te lopend of te dit of te dat…
Er zijn dus bij ons thuis geen grote fans van hutsepot.
Het idee van vaderlief om hutsepot te maken vanavond werd dan ook niet op een warm applaus onthaald.

Tom had hier in de loop van de dag al een paar keer laten verstaan dat hij het nog nooit had gegeten, maar dat hij toch dacht dat ’t niks voor hem zou zijn. Tssss…

Toen deze avond ten huize Guetens het eten werd opgeschept was er voor Karel (mijn jongste broer) een mini-klein schepke, Marijke (mijn zus) was al aan ’t zagen voordat het op haar bord lag “da’s toch geen schaap hé!” en de rest kreeg gewoon een flinke schep op z’n bord.
Ons Marijke heeft de hele maaltijd met lange tanden aan tafel gezeten en dikwijls genoeg laten weten dat dat toch niet echt lekker is. Ze vond het zo erg dat de Simon (haar lief) nu geen lekker eten kreeg.
Hem hebben we alleszins niet horen klagen en het bord werd nog eens volgeschept.
Ook bij meneer Tom geraakte het bord vlotjes leeg. ’t Is naar zijn zeggen geen favoriet, maar ’t was okee. Fien heeft er tegen alle verwachtingen in twee, ja TWEE bordjes van leeggegeten.
En ik… hm, ik heb gesmuld!

Slecht is dat dus niet, zo’n hutsepot. Vaderlief heeft dat goed gedaan. Danku Rafke 😉