De vraag of ik kinderen wil is voorbijgestreefd. Er lopen er al twee met (oa) mijn genen rond op deze aardkloot.
De vraag hoevéél ik er wil is daarentegen ‘hot topic’ en wannéér dan is nog ‘hotter’. 
Op de hoeveelheidsvraag durf ik in volle naïviteit ’5′ antwoorden. 5 kinderen, kunt ge het u voorstellen? Een huis vol leven waar ge naar ‘t kleinste kamerke moet vluchten om 5 minuten op uw ‘gemak’ te zitten. 
(Tom zijn limiet ligt trouwens op ’4′)
Ik kom zelf uit een gezin van 5 kinderen. Ik moet het dus toch plezant gevonden hebben. Alleen was er het leeftijdsverschil… Ik de oudste, 3 jaar ouder dan mijn opvolger, 4 jaar ouder dan de derde, 8 jaar ouder dan nummer 4 en wel 14 jaar ouder dan de jongste. Behoorlijk wat leeftijdsverschil dus, vooral tot de laatste waarvoor ik dan ook veel gezorgd heb toen ik thuis woonde.
Enfin, ik zou mijn kinderen liever op wat kortere termijn hebben dan op 14 jaar tijd.
Maar goed, we wijken af. Als ik aan mijn anwoord wat rationaliteit toevoeg, weet ik niet of we aan zoveel kinderen zouden geraken.
We hebben immers twee bloeikes van kinderen. Als we willen stoppen we ermee. We zijn er gelukkig mee.
Anderzijds weten we ook wel dat we beiden nog niet ‘verzadigd’ zijn. Misschien dus toch nog eneke? Twee jaar leeftijdsverschil met Klaas? Of toch nog even wachten?
Sinds Klaas doorslaapt durf ik weer aan zwanger worden denken. Pas op, ik kijk er nog niet naar uit hoor! Twee zo kort na elkaar hebben hun (fysieke) tol reeds geëist. In 2008 dus géén kindjes hier!
We houden het wel bij het afwerken van het (groeiende) rondje babybezoeken.
Zouden we ons lijstje kinderen toch nog volledig willen afwerken, dan wil ik dat liever ook niet té lang uitstellen. Ik word liever geen moeder meer op mijn 38ste (zoals mijn moeder bij de laatste). Zij is nu nét 51 en zit nog met een beginnende puber in huis. Néé danku! Dat wil ik niet!! Liever jonge moeder dan. (Met 24 bij de eerste en 25 bij de tweede ben ik al goed begonnen natuurlijk. )
Verder is er ook nog het argument -waarover we het overigens vanmiddag hadden- dat hoe meer tijd we er zouden tussen laten, hoe langer ik zou thuisblijven en des te langer het duurt vooraleer ik eventueel weer aan het werk ga. Dat vind ik een zéér hekele kwestie want dat wil eigenlijk zeggen dat het een beetje van mij afhangt hoe lang het duurt vooraleer we een eigen huis zouden kunnen kopen.
Kom, we beslissen dat inderdaad wel tesamen, maar ik ben het toch die voor die centen zou moeten zorgen (tenzij we de Lotto eens zouden winnen).
Dus jah! Er zijn nog wat twijfels hier…
Het is inderdaad wel een luxeprobleem natuurlijk… twijfelen over hoeveel kinderen je wil en wanneer.
Er zijn mensen die geld zouden geven voor één gezond kindje.
Ter illustratie:
Deze twee
zorgden voor deze kroost;
Tom zijn ouders zorgden voor deze zotte hoop;
De komende twee dagen wonen we hier thuis met een man extra.
Lieven, Tom zijn broer, blijft hier namelijk even logeren. Hij woont en werkt in Amsterdam en brengt zijn vakantie in ons belgenland door. Afwisselend eens hier, dan eens daar.
De overdracht van “noenkel Lieven” gebeurde deze voormiddag aan de Ikea van Wilrijk. Steffen en zus Lies -bij wie hij was blijven slapen- moesten daar zijn en rara… wij dus ook.
Voor zijn logement moesten we namelijk nog wat gerief voorzien.
Met een trits Adri’s op stap dus. Ik en Steffen waren de enige zonder Adribloed en we hebben ons sterk gehouden.
Den Ikea door met zo’n bende is alles behalve efficiënt. Ik zal het kader zelfs wat breder scheppen; Tom en ik met 1 peuter in een karretje en 1 baby in een buggy, Lieven, de vrijgezel met tijd voor vanalles en nog wat, twijfelend over wat nu wel en wat nu niet, Steffen en Lies in verwachting van hun eerste kapoen.
Ieder dus zijn eigen doel en toch samen door den Ikea. Zoiets duurt dus l a n g!
Dat nog buiten de kinderen gerekend! Klaas was doodmoe en wou toch zo graag een dutje doen en Fien… die wou ZO graag door de kinderafdeling van den Ikea lopen!! Overal leuke dingen…
Achteraf terug in het karretje zetten is dan geen evidentie, dat zal ik u niet moeten vertellen waarschijnlijk.
Het viel me trouwens op dat er in de kinderafdeling een hoop ouders met zagend en huilend grut rondlopen. Kinderen die niet mogen rondlopen, die meemoeten, die niet overal mogen aankomen,… Peuters vooral en ook wel kleuters.
Dat het vakantie is zal er wel voor iets tussen zitten. Zoveel volk en kinders!
Soit, we zijn buiten geraakt zonder kleerscheuren. Enkel de stand van onze bankrekening is wat gedaald.
Thuis moest er voor onze logee ook nog ‘t één en ‘t ander gebeuren.
Aangezien mister Lieven in Klaas zijn kamer zou slapen, moest er nog een chauffageke gekocht worden. Zo’n olieradiator… Het is daar boven nogal friskes ‘s nachts.
Ik heb nog “snel” een gordijnrailke gehangen en er de gepaste gordijnen aan vastgeklipst, we hebben de geschilderde deur terug in zijn kader gehangen en de nieuwe (logeer)matras werd getooid met beddengoed.
Al bij al komt het er dus op neer dat Klaasje zijn kamer vanaf nu gebruiksklaar is. Er is hard in gewerkt sinds we hier wonen en het resultaat mag er ondertussen wel zijn.
Nu hopen dat nonkel Lieven hier goed slaapt…
(Ik moet alleen nog een goeie manier vinden om die matras bij niet-gebruik op een stof- en geurdichte manier te verpakken zodat het ding uit de weg kan gezet worden op zolder. Alle tips zijn welkom!)