foto’s

Experiment

Zo’n aardpeer, gerooid en eigenlijk klaar voor consumptie… ik vroeg me af of dat wortel schiet gelijk een patat.

En gelijk koppelde ik daar dan maar een “Wonderful Day“-foto aan. Of twee voor een keertje. Eentje met tegenlicht en eentje in het licht.
Hoewel de tegenlicht foto het leukste klonk, is de “licht mee”-foto toch de beste.

Maar bon… gaat dat wortel schieten of niet, die aardpeer?

 

 

uitdaging

Dat ge moet oefenen om goed te worden in iets. Oefening baart kunst. Zoiets.

Dus besloot ik vandaag tijdens mijn fietstochtje Broechem-Lier-Broechem dat ik elke dag één foto op Flickr wil gooien. Een foto die liefst de moeite is om te “publiceren.” Maar als er eens geen publiceerbare tussenzit zal het er eentje moeten zijn die niet aan de verwachtingen voldoet. Eentje met het schaamrood op de wangen voor mijn part.
Gewoon omdat ik mezelf wil dwingen moeite te doen om beter te worden.

Ik ben héél slecht in voornemens en dus heb ik er geen goei oog op. Maar ’t is toch minstens het proberen waard. We zien wel hoever we geraken.

Voor vandaag draaide ik nog eens de 50mm lens op de camera want dat was alweer lang geleden.
Het testresultaat werd de foto van dag 1.

 

Het zou zo fijn zijn om dat foto’s trekken iets professioneler te kunnen aanpakken en daar op termijn een centje mee te kunnen verdienen. Maar daar zit ik voorlopig nog ver af. Er valt nog veel bij te leren.

Geen opleiding fotografie voor nu. Ik vind niet wat ik zoek.
Verder autodidactisch dan maar.  Eén foto per dag dus om mezelf uit te dagen… en binnenkort een bezoekje aan Niko Caignie.
Dat laatste zal alvast ook wel helpen aan het verbeteren ’s mijnens kunde ende kennis.

 

Foto-ochtend

1 september binnenkort. (Of 3 zo u wil.)
En een eerste klasser dit jaar. Dat wil dus zeggen dat het gedaan is met  naar Frankrijk rijden in september.

Spijtig… want ons vakantieplekske is zo fantastisch schoon en stil in september.

Vorig jaar kroop ik een keer extra vroeg uit mijn bed om foto’s te trekken bij zonsopgang.
Dat is genieten! Zo voor er leven is en kindergejoel, nog voor de zon over de bergtop komt piepen. Magisch…

 

Dit jaar is er geen “op verlof” dus stel ik het met ons dorp.
Kwart na zes bed uit, half zeven de fiets op. Dat kon nog.
Het dorp dus… en geen hele verplaatsing naar idyllische plekjes aan de andere kant van het land.
Ik moet eigenlijk zo zot ver niet gaan rijden. Het is hier immers ook schoon!

Zo onderweg, op jacht naar schoonheid, komt ge vanalles tegen. En met het ochtendlicht worden zelfs lelijke dingen de moeite om te vereeuwigen.


Twee oude huizekes moesten wijken zo bleek. Ik vind dat altijd jammer.  Tenzij ze rot zijn kan ik er niet goed tegen dat oude charmante huizekes en boerderijen met de grond gelijk moeten gemaakt worden.
Een kronkel, ik weet het.


En hop, daar was de zon dan! In een uithoekske van Broechem…

 

Een uithoekske met koeien. Koeien zijn de max…

 

… en nieuwsgierig!


Om half acht stond ik op een amper gebruikte brug over de E313.

richting Kempen

richting Antwerpen

Een brug met een oude reling trouwens.  En een baan waar het zo rustig is dat ge op uwe buik op de grond kunt gaan liggen om foto’s te trekken. Als ik dat hier in ‘ t straat deed was ik al tien keer plat geweest.


Of hoe spelen met de instellingen van je camera zo’n verschillende foto’s kunnen opleveren hé. Na die workshop foodfotografie bij Ann heb ik onbedoeld veel dingen bijgeleerd precies.

Tegen den achten denk ik aan naar huis rijden. Er zouden zo stilaan wel eens kinderen kunnen wakker worden.
Maar dan komt ge toch nog dingen tegen waarvoor ge van uw fiets stapt.


kasteel Broechemhof


lichtlaagskes langs de Oelegemsesteenweg


één van de weinig overblijvende bakhuisjes in Broechem

En zo staat ge dan om kwart na acht met vers brood in een muisstil huis.

 

 

 

Chioggia

Het is die tijd van ’t jaar waarin “overvloed” geen zot woord is.
Na een overvloed aan regen hebben we een overvloed aan planten die denken dat ze tot aan den hemel kunnen groeien.
Een overvloed aan rotte tomaten ook. Oh, zo’n zonde!

Maar ook de overvloed aan courgetten, slakken, boontjes, bietjes, basilicum, ajuinen… Noem het!

En kijk wat een schoon exemplaar ik vandaag uit de grond trok.
Het konijn verslikte zich bekanst in het loof van contentement en het fototoestel mocht nog eens oefenen om een deftige foto te trekken.

Een chioggiabietje.
Keilekker uit het vuistje trouwens. Beetje zoet en ideaal als knabbeltje.

Het moet zijn dat mijn oog een beetje lodderig was vandaag of de autofocus wat scheel keek op de streepkes van dat bietje want dat macheerde van geen kanten. Met de manuele focus was het resultaat er al iets meer naar.
En buiten de foto met levend object (of is dat dan subject?) ben ik niet echt content van mijn oefensessie.

Klasfoto’s deel II

Vandaag trok ik de klasfoto’s van de middelbare klassen.

Iets na den tienen begon ik met een hyperactieve 8ste klas. Serieus… had ik me daar efkes aan mispakt seg! Joelen en lawaai en gibberen en al wat ge wilt bij een 26-koppige bakvisbende.
Om dat lang verhaal kort te houden: ik trok die klas nog eens terug om 15u. Ze waren wat gekalmeerd tegen die tijd en de twee 14-jarige jongens die geen (en dan bedoel ik echt géén! gelijk in “Oh fúck you joh!”) goesting hadden om op een klasfoto te staan werden nauwlettend in de gaten gehouden. Geen kans tot verstoppen achter andere mensen deze keer.
Okee, hun ogen schoten vuur maar ze staan er nu tenminste toch bij. Geen klachten van ouders over verdwenen kinderen en al aan mijn adres hé!

Wat volgde na de voormiddagspeeltijd waren 4 klassen DW (= duurzaam wonen, een BSO-richting) en 5 klassen ASO.
Eerst gingen we voor een “gewone” foto, vervolgens voor de “andere”.
De leerlingen mochten 2 minuten met hun klas overleggen over hoe ze hun tweede foto wilden.
En het moet gezegd… de BSO-klassen waren creatiever dan hun ASO-collega’s. Al spreekt het natuurlijk in hun voordeel dat de klasgroepen van DW kleiner zijn dan die van het ASO.

Hieronder geblurde klasfoto’s van 9DW, 10ASO en 8ASO (let op de twee antiklasfotojongens links in beeld)

 

Ik heb me daar beziggehouden tot half één (buiten de hertrek van klas 8 dan) en ik ging voldaan naar huis.

Man, wat is dat daar toch plezant. Een leuke ongedwongen sfeer.
En hoewel ze nu in andere gebouwen zitten dan dat ik zat vroeger (ik zat nog in ‘de boerderij’), vulde mijn hart zich toch met nostalgie.

Bij het wachten tot klas 12 voltallig was (er waren nog enkele leerlingen bezig met een test) zag ik daar een hoop schone mensen staan die bijna de school uitzwaaien. Eindwerken ingeleverd, eindtoneel gespeeld, op eindreis geweest… Kortom, het spel was gespeeld.
Toen we de foto’s konden trekken vroeg ik of ze er allemaal waren. “Dees zijn degene die afstuderen,” klonk er al grappend.
Ze zaten vol enthousiasme gelijk alleen een twaalfde klas dat kan die bijna afscheid moet nemen van een intense en schone schooltijd. Ze gaan dat daar nog missen, ik weet dat!

Toen ik tot slot met Trijn aan de hand (die ’s middags mee naar huis ging) voorbij het bovenbouwgebouw liep, zag ik twee jongeheren rap door een venster schuiven.

Dat eerste aan de rechtse kant van de trap. Beneden welteverstaan.

Ik kon niet anders dan (glim)lachen.

 

 

Knepen van het vak

Gisteren volgde ik een workshop foodfotografie die werd gegeven door Photo-Copy.
In Gent! en ik ging met de trein en de bus. Ge moogt dat namelijk wel weten dat ik er geen fan van ben om over de Antwerpse ring te rijden. Als het écht moet ja… maar liever toch niet.
Zodus vertrok ik een uurke vroeger en kwam ik 10 minuten te laat aan. Een kwartier later dan de planning van De Lijn. Trisjaars!

Allee, zet ik mij daar tussen een bende flink luisterende deelnemers en kreeg ik gelijk een hoop informatie, do’s en don’ts van Ann (over foodfotografie uiteraard, niet over de regels van die dag hé!)
Serieus… tijdens die uitleg dacht ik “ah ja, tuurlijk”,  “moh, wat een goeie tip” en “allee, keigoei idee” maar wat verder dacht ik ook “Katrien, wat komt ge hier in godsnaam doen, ge kent uw fototoestel ni genoeg om dat allemaal te doen.”

En dus dacht ik dat ik misschien nog rap kon gaan lopen mor ’t was te laat… We konden alvast aan onze eerste opdracht beginnen.
Een slaatje fotograferen.
Ik zag mensen zwoegen op de compositie óp hun bord. Ikzelf heb dat iets platvloerser aangepakt. Wat kleuren uitgezocht, véél gedacht dat wel en met een rommeltje begonnen.
Aangezien het geen kookworkshop was vond ik het zo zelf geen probleem om boertige talloren te fotograferen. Ook díe zijn immers moeilijk te trekken als ge alle nieuwe tips wilt toepassen.

Alhier mijn talloor boertigheid.

 

En de verfijndheid die ik van iemand anders fotografeerde.

 

Achter de schermen ging dat zo

 

…om iets gelijk dit te verkrijgen.

 

Soep fotograferen was opdracht 2. Dat ging niet gemakkelijk zijn en zowaar… ik heb gevloekt!

 

En omdat ik graag dingen fotografeer zoals ze zijn, kon ik het niet laten om buiten de foodlijntjes te kleuren.

   

Voila. Katrien krijgt vanaf nu virtuele kletsen van Ann bij het posten van slechte foodfoto’s.

Weet ge trouwens wat het extra toffe was van die dag? Het tof volk! Eens dat ijs zowat gebroken was, was dat daar een gezellige boel. Oh… en goei eten man!

En voorts van de rest was ik content dat ik met de trein ben gegaan. Heerlijk aan niks denken terwijl ze u naar huis brengen. Mijn hoofd zat nogal vol na een dag opletten en concentreren.

Klasfoto’s

Dit jaar trek ik de klasfoto’s in onze school. Dat kunt ge zo hebben met een school waar er een hoog ouderparticipatieniveau heerst. Ik ging dat wel kunnen dacht ik zo toen ze mij dat kwamen vragen.

Gisteren trok ik de kleuterklasjes, morgen doe ik de lagere school. Voor het middelbaar bestaat er nog geen planning.

Maar dus! Klasfoto’s. En ’t was nogal koud gisteren. Met een bende kinderen buiten gaan staan zonder jasjes om foto’s te trekken leek ons niet zo’n goed idee. Binnen dan maar.
Goed gelachen! Het licht in de kleuterklassen is niet om over naar huis te schrijven. Ik geef u een indruk.

Geen keigrote ramen tot op de grond dus. Gezellig licht, dat wel, maar minder gezellig om groepsfoto’s te trekken.

Ik botste als het ware op mijn gebrek aan specifieke technische  kennis. Diafragma-opening, sluitertijd en vooral het verband tussen de twee. Het was niet gemakkelijk!
Ge moet zo immers wel een kleine 20 snoetekes scherp op foto krijgen! En ze moeten allemaal zien, dat ook liefst.
Laten we stellen dat ik meer bedreven ben ik spontane foto’s trekken.

Nog over dat licht. Elza-D pleit voor (blog)foto’s zonder flits en ik kan ze niet meer dan gelijk geven. Wij trokken de voorbije winter al onze foto’s zonder flits. Bij gebrek aan… wegens defect. En ge leert daaruit, al is er ook Lightroom om foto’s wat bij te trekken natuurlijk.
Ik trok echter wél foto’s met flits gisteren. Niet allemaal (gelukkig!) maar ik heb het lichtspel toch nodig gehad.
En eigenlijk is foto’s trekken met een flits geen schande. Ge moet dat alleen tegoei doen. Niet dat ik dat dan goed kan, maar ik wéét dat dat wel tegoei zou kunnen als ge er verstand van hebt.
Enfin, ik deed mijn best en ik daag u uit om te zeggen welke van onderstaande foto’s met en welke zonder flits getrokken werden.

1.

2.

3.

Dju, het gaat te duidelijk zijn hé. 🙂 Maar ik kan niet veel andere foto’s tonen wegens teveel smoeltjes op.
En nee, ge moet ni in de exif-data op Flickr gaan snollen. Ik trok met cactussen en dat geeft precies niet de juiste metagegevens. 😉

Morgen deel twee van de klasfoto’s dus. En helaas, alweer geen schoon weer voorspeld! Dat wordt weer zweten op instellingen óf de kinderen van de lagere school toch naar buiten jagen zonder jas.

Elza, hoe zit dat met die workshop voor gevorderden jom!?

Privacytoestanden

Ik werd gevraagd om foto’s te trekken op school.
Beeldmateriaal verzamelen om te gebruiken bij de opendeurdag op 5/5 en voor de schoolwebsite (die nu nogal leeg is).

Zo produceer ik voor ’t eerst fotomateriaal dat is onderworpen aan de privacywet. Want ja, er zijn kinderen waar geen foto’s van mogen gepubliceerd worden en dat is wennen.

Ge zou eens moeten weten wat een lief snoeteke er boven dit prinsessenlijfje staat. 🙂

Aan bovenstaande foto ziet ge trouwens meteen waarom ons kinderen niet met hun schoon schoenen naar school gaan maar met (winter)botten.

Voila. We blijven dus wat vaag in de foto’s van deze “opdracht.” 😉

De andere foto’s staan op Flickr, veilig privaat te wezen. In afwachting van het betere papierwerk en napluizen van toestemmingsformulieren van ouders.

Hoe heerlijk simpel was het leven toen ik naar school ging. Het kon niemand wat schelen wie er waarvan foto’s trok.

Foto’s

Het overgrote deel van onze foto’s staat op flickr.
22.500+ foto’s. Een deel daarvan enkel zichtbaar voor ons, een deel enkel voor ons en vrienden en familie en het merendeel publiek.

De creative commons die van toepassing zijn op onze foto’s verplicht mensen die de foto’s gebruiken om onze naam en/of herkomst te vermelden. Ook als er afgeleide werken worden gemaakt van de originele foto. Onze foto’s mogen niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden.

Regelmatig krijgen wij dus de vraag of er een foto mag gebruikt worden in één of andere uitgave, op een website, in een artikel, op een blog, wikipedia, chiro-uitgaven, cursussen… Meestal stemmen wij toe. Wij zijn immers kei blij als mensen ons vrágen of ze een foto mogen gebruiken.

Er zijn hoogstwaarschijnlijk ook een gigantische hoeveelheid mensen die onze foto’s zonder toestemming gebruiken. Dat is nu eenmaal het internet. Niet dat ik dat toejuich, maar ’t is zoiets als het risico van ’t vak.

Wat niet weet, niet deert uiteraard. Maar wij zijn niet alleen op het www .
We worden ook gemaild door wildvreemden om ons te melden dat er foto’s van ons gebruikt worden op plaatsen waar dat niet zo koosjer lijkt.
Zo verdween er dus al menig facebookaccount, flickraccount, fake blog,… door ons ingrijpen. Enfin, de communicatie daaromtrent naar de betreffende diensten neemt de wederhelfttechneut voor zich hoor.

Dan… Oktober 2011. Mail over foto’s.

Ouders van Nu gooide het over een andere boeg en wilde échte foto’s gaan gebruiken. Foto’s van echte situaties, van échte kinderen,…  Ik citeer: “Geen glossy gedoe, opgemaakte modellen en een perfect wereldje. Wel warm en intiem beeld ‘uit het leven gegrepen’. Inspirerend, dichtbij, intiem, herkenbaar en onroerend.”

Dat ze een beeld hadden gevonden en of dat gebruikt mocht worden. Gauw antwoorden was een must want de deadline was ‘vandaag’.

Katrien antwoordt en verandert de creative commons van die ene foto. Ouders van Nu valt immers onder de Sanoma Media-groep. Dat ruikt naar commercie en dat mag niet volgens onze standaard ingestelde creative commons.

In november en december krijg ik weer mails met vraag naar toestemming voor het gebruik van verschillende foto’s. Ook de vraag naar de leeftijd en de namen van de afgebeelde kinderen. (Nochtans is dat  niet zo heel moeilijk zelf te vinden aangezien alle foto’s in mapjes staan met juiste tags en data.)

Maar Katrien is braaf en mailt telkens terug.
Ik wring me ondertussen ook op de abonnementenlijst van OvN.
Andere gebruikers van beeldmateriaal sturen vaak braaf “bewijsmateriaal” op. Digitaal of op papier, dat vinden wij een eerlijke deal in ruil voor gebruik van onze foto’s. Als OvN zoveel foto’s van ons wil gebruiken, wil ik daar graag de resultaten van zien.

Eind januari. Ik mail OvN even zelf. Ik vraag me namelijk af hoe dat nu zit met dat beeldgebruik. Er is geen enkele foto gebruikt in de vorige uitgaven. Een plaatsvervangende collega van de eerdere contactpersoon stuurt mij een vrij correcte mail terug.  Dat het soms gebeurt dat er foto’s worden aangevraagd maar uiteindelijk niet worden gebruikt omdat er dan een betere is gevonden voor het geheel. Dat de collega waarschijnlijk is vergeten om dat te melden.

Maar eigenlijk word ik een beetje boos van de gang van zaken.
Ik heb nooit gevraagd om foto’s van mijn kinderen te laten publiceren. Ik gaf enkel toestemming voor het gebruik van enkele beelden. Ik deed moeite om telkens te antwoorden op mails met als titel “ouders van nu/urgent,” op leeftijdsvragen, op vragen over formaatgrootte, om de creative commons aan te passen.
Enfin, het is duidelijk dat ik vanaf heden de creative commons onveranderd laat. Non commercial. Ge hebt er alleen maar zever mee. Ik heb geen goesting in “gebruikt worden.”

Klaas beeldt uit: “iemand te kakken zetten”