frustratie

Op een fijne maandagnamiddag in Broechem

Ik zeg u het is verschieten als ge merkt dat er ineens een kat op de trap tussen ’t eerste en ’t tweede verdiep zit omdat ze schrik heeft van de drie honden die zomaar in uwen hof zitten.
De betreffende honden blijken bij nadere inspectie uwen hof een ploegbeurt te geven (voor zover dat kan met hondenpoten in gras), ze laten hun aangename kakkedrollen achter, ze vernielden de courgetteplanten, ze dreven de andere kat in ’t nauw en blaffen erop los zodat zoonlief er hard huilend van wakker wordt.
De buren van wie de honden zijn, blijken alvast niet thuis dus worden connecties van andere buren ingeschakeld en via manlief toch maar de flikken gebeld.

De flikken heeft men weggestuurd -assertieve ik toch (NOT)- en de honden zijn terug in hun rennen geraakt. En nu, na anderhalf uur, ben ik er nog steeds niet goed van!

En dat net allemaal als ge zelf een dutje wilde doen.

Zondag op donderdag

Ik heb vanavond nog eens alle heiligen uit den hemel gevloekt.
Wie mij wat beter kent, weet dat ik een kei ben in lang en veelvuldig vloeken… Ik ben daar niet trots op, maar het lucht op! Allé, dat maak ik mezelf dan wijs natuurlijk.

Reden van het gevloek? Ik was echt ongelofelijk hard vergeten dat het morgen -donderdag 1 mei- ne “zondag” is en de winkels gesloten zijn.

Daar ging mijn plan om morgenvroeg groentjes te kopen en patatten, om met Klaas nieuwe bobuxjes te gaan kopen, om naar de apotheker te gaan om het voorschrift van de homeopaat om te wisselen in in te nemen goed.

En wanneer doet manlief me er aan denken? Juist ja, om half zeven. Oh! Foute boel!!
Hoe kan ik nu in godsnaam vergeten dat de winkels niet open zijn morgen?!

Gelukkig hebben we nog een goeie voorraad vleesjes in de diepvries zitten, evenals brood, staat er nog 6 kilo rijst op de voorraadplank, 5 kilo spaghetti, is er nog appelmoes met hopen, zoetzure saus is er nog, vol-au-vent,… Kortom, we zullen niet verhongeren!!

Alleen die winkelplannen zal ik nog efkes moeten uitstellen.
Miljaar ja!

Slecht gezind

Dat wil ik al eens worden van mijn kinderen.

Deze middag deed Fien al pipi in haar broek zonder aankondiging. Ze kan dat goed genoeg! Maar soms vertikt ze het dus om te zeggen dat ze pipi moet doen.
Kort daarvoor had ze nochtans op haar pot gezeten.
Sja, blote poep dan maar.

Na het middageten ben ik snel een onderbroekje van den draad gaan halen. (Die hingen namelijk allemaal buiten te drogen.)
Om half twee met de kinderen naar buiten getrokken om nog wat te werken in den hof.
We waren helemaal aangekleed toen ik rook dat Klaas kaka had gedaan. Rechtsomkeer dus om die vetlapperij maar te verwijderen.
Pamper ververst, botjes aan, buiten spelen.
Kinderen in de zandbak gezet, ikzelf heb ondertussen alle stoffen speelgoed te drogen gehangen.

Een half uur heeft het geduurd eer we terug binnen waren. Fien had namelijk nog maar eens doodleuk in haar broek gedaan. Haar laatste broek gezegend.
Daar word ik nu écht vies gezind van sé.

Kleren beneden in het wasmachien gestoken en met de twee kinderen terug naar boven.

Nu zitten ze hier nog efkes te spelen vooraleer ik ze integraal in bed steek. Het kan niet zijn! Zo mijn plannen boycotten!!

Ik zie mijn kinderen héél graag, maar soms vervloek ik ze toch…
Mijn humeur is alvast 10 graden gedaald.

Beslommeringen

Gisterenavond vergadering om 20u op Kipdorp. Werkgroep 75 jaar Chiro.
Wegens liever niet parkeren in ’t stad, nam ik de bus.

Op Chiro Nationaal aangekomen, bleek ik niet binnen te geraken. Er werd een trukske uit de trukendoos geïnstalleerd. Sja, zonder handleiding uiteraard…
Manlief gebeld voor de “handleiding”, kwam er ne slimme mens aan die het trukske kende en dus sloop ik mee binnen. De handleiding was niet meer nodig. 😉

Vergaderd tot 22u45. Mij met tram 11 die toevallig passeerde richting Roosevelt gehaast in de hoop dat er daar een bus was om 23u05.
Sja, helaas dus. Er was een bus vertrokken om 22u45, de volgende was er pas om 23u 45. Om 23u betekende dat nog 3 lange koude natte kwartieren wachten…
Ik had liever in mijn bed gelegen!
Dan maar tram 24 genomen tot aan Silsburg en daar verder gewacht op de betreffende bus.
Lang man, lang dat dat duurt! Kwartier gekeken naar de regen die tussen de tramsporen en de kasseien in de plassen plenste.
Het volgende kwartier op de gsm gesnuisterd die ik heb geërfd van manlief. (Grappige filmkes tegengekomen van onze kleine! dochter, een optreden van U2 op 10/07/2005 (jaja! mevrau Lamote en mevrau Van Nuffelen) , Zipvergaderingen, knutsels,…).
Tot slot nog een kwartier gewacht.

De bus richting Zandhoven genomen die in Broechem knal voor onze deur stopt en afgestapt enkele meters voorbij onze deur. Ik had nochtans gebeld maar de chauffeur reed vrolijk door dus riep ik maar eens om te stoppen. :S

Oh, klein detail, ik moest eigenlijk al een goei uur DRINGEND plassen. Sjans dat mijn bekkenbodemspieren na die twee bevallingen toch nog werken. 😉
Hoofdpijn, dat had ik ook én keelpijn.

Rond half één in bed gekropen. Om 02u15 wakker geworden van mijn bed/huis/tafelgenoot die kwam slapen.
Om 5u30 uit bed gekropen om zoonlief te gaan troosten.
Klaas had gisteren heel de dag koorts gehad en dat was deze ochtend niet anders natuurlijk. Ik heb dat gloeiend kooltje dus uit zijn bedje gehaald, temperatuur genomen (39,2°), suppo opgestoken, onderhemdje ververst wegens nat, papflesje gemaakt en terug in bed gestoken.
Om 06u10 terug in bed, om 6u50 als Tom zijn wekker afging nog steeds wakker. Toen hij is opgestaan ben ik toch nog efkes in slaap gesukkeld.
De kinderen waren om 08u00 wakker maar ik ben zo stout geweest om Fien toch nog een kwartier “Moeke, mooooeeeeekkeee, MOOOEEEKKEE!!!!” te laten roepen.

Ik voelde me vanochtend alsof er een camion over mij was gereden en ik een dikke vette kater had.
Het feit dat ik me niet heb kunnen douchen voordat de kinderen wakker waren, werkt dat natuurlijk nog wat extra in de hand…

Pfffff…

Sint Lucas

Gisteren heb ik hier op een muur staan frotten om de laatste restjes behang eraf te krijgen en de resterende lijm af te wassen.
Deze namiddag heb ik dan de gaten en oneffenheden dichtgestopt om vanavond uiteindelijk tot schilderen over te kunnen gaan.

Het begon me namelijk DIK tegen te steken dat er hier vanalles nog moet gebeuren in huis.

Dat schilderen dus. Geen avance! Blijkbaar zat er nog steeds lijm op de muur want de verf pakte naar mijn gevoel niet echt goed en er verschenen zo precies vlekken alsof er pluis aan de muur hing.
Het plamuurmes er maar bijgehaald en de lijmresten inclusief laagje verf van de muur geschraapt.

Ik heb alle heiligen van den almanak uit den hemel gevloekt! Sint Lucas (patroonheilige van de schilders) was mij niet goed gezind geweest.
Daar word ik nu écht slecht gezind van sé. Als ik mijn zinnen ergens op heb gezet en dat niet kan doorgaan of wil lukken omwille van zo’n sléchte reden. Oh bah!

Morgen eens kijken wat we er verder mee moeten aanvangen!

Bescheiden mening

De buurvrouw die met kanker in haar lijf de hondenhokken schrobt om na hok 1 puffend wat te rusten…
Haar zoon die ondertussen in de zetel aan ’t vegeteren is…
Hij zou verdoemme een sjot onder zijn kont verdienen! De labbekak.

Downbom

Al-Qaeda vindt blijkbaar geen zotte mensen meer om zichzelf op te blazen.
Dan maar een andere tactiek aanwenden?

Gehandicapten de hel insturen… Misbruik maken van onschuld en naïviteit, tssss. Laten we stellen dat de betreffende mensen er hoogstwaarschijnlijk niet vrijwillig voor zullen gekozen hebben om hun leven en dat van anderen op te blazen.
Het is ver gekomen! Triestigaarden…

Honden blaffen. (II)

Voor wie zich afvraagt hoe het met het kleine, halfdoodgebeten hondenbeest van de buren gaat. “Den Duits” heeft niet hard genoeg gebeten. Ze lopen alle acht weerom te blaffen in den hof. (Als is “hof” eerder een eufemisme voor wat eigenlijk ooit een stuk gras was, verjaagd door hondengescharrel, bestrooid met kapotgebeten frullen, oude zetels, reclamebladjes in frenneN vaneen, bemest door hopen stinkende stront en verlucht met kuilen waar heelder hondenbeesten in weg kunnen kruipen. Ik moet er eigenlijk eens dringend een foto van trekken, zodat ook u -beste lezer- er zich een beeld van kan vormen.)

Alle acht halfgrote honden lopen dus gezond en stinkend wel buiten rond. Dat wil dus evenzeer zeggen dat ze die beesten aan de straatstenen niet kwijt kunnen. (Bent u dus op zoek naar een schattig lief hondje, laat het niet na mij te contacteren!)

Gisterenmiddag nog eens een poging gewaagd om met de kinderen in onze hof te komen vanachter. Na een kwartier geblaf -waardoor ik zelfs niet gewoon iets tegen Fien kon zeggen maar serieus moest roepen- en het weerstaan van de enorme strontstank zijn we toch maar terug naar binnen gegaan.
Tegen dat het écht weer is om buiten te spelen moet er toch een deftige, gesloten omheining komen tussen beide tuinen, de laatste 4-5 meters zijn momenteel gewoon gescheiden door een simpele omheiningsdraad.
De buurman zegt al sinds we hier wonen dat hij het gaat doen, maar tot dusver -en dat is 5 maanden later- is er nog geen spoor van te bekennen.

Babyfoon – ouderleed

Bloednerveus word ik van dingen die niet werken.

Eergisteren al ergerde ik me dood aan de babyfoon die we voor Klaas gebruiken. Dat ding liet een niet te negeren kloppend geluid horen!
Ik zocht naar een ander kanaal/code om het spul terug tegoei te laten werken. Bij dat zoeken begon de andere babyfoon ook lastig te doen. Die dus ook even van kanaal veranderd in de hoop dat ze niet in elkaars vaarwater zouden zitten.

Na veel gezwoeg en gezweet en vooral bloedstollende nervositeit is het toch min of meer in orde gekomen doordat manlief op mijn aanraden uiteindelijk het verwarmingselement op Klaas zijn kamer heeft verzet.

Gisterenavond stootte ik op een nieuw probleem en ik word er al even zenuwachtig van. Weerom Klaas zijn babyfoon die het uithangt! Als we de ouderunit in zijn lader zetten dan is het dus blijkbaar gedaan met ontvangen en wordt er een -naar mijn goesting veel te frequente- harde PIEP in onze oren geramd.
Het grootste deel van de nacht heeft de ontvanger het wel uitgehouden op zijn batterij maar tegen een uur of zes – half zeven was het dek van de dam! Het was schipperen tussen het getuut van het “batterij leeg signaal” en het “geen ontvangst signaal”.

Ondertussen heb ik deze namiddag mijn hoofd al gebroken over hoe we dat probleem kunnen oplossen.
Storende apparaten in de buurt, slechte contacten, verkeerde plaats, magnetische velden,…

Uiteindelijk maar naar boven getrokken om met de twee units tesamen wat te experimenteren. Laders verwisseld, batterijen verwisseld, een combinatie van de twee.
Bleek dat het wel zou moeten lukken als gewoon de batterijen verwisseld waren.

Hier beneden wil ik de ouderunit terug op zijn plaats zetten en blijkt het weer niet te werken. BOE!
‘k Heb het ding maar gelaten voor wat het was.

Daarnet moest Klaas terug in zijn bed om een dutje te doen en moest het gedrochtding toch nodig zijn werk doen. Als hier beneden ‘lawaai’ is, hoor ik het ventje niet.
Babyfoon nog maar eens getest en in het stopcontact gestoken. Wat blijkt?? Ondertussen doet hij het toch terug -min of meer- fatsoenlijk.
Ik ben eens curieus hoe lang de babyfoon het gaat uithouden. Volgende keer knal ik het ding door het raam vrees ik!!

De babyfoon die m’n voeten uithangt.
De babyfoon die naar behoren werkt.