… geboren op 25 januari 2009
Enkele feiten:
- 5 weekjes vroeger dan “gepland”.
- 2kg550
- 46cm
- zéér vlotte bevalling
- gedeeltelijke loslating placenta
- couveuse
- helaas geen thuisbevalling wegens te vroeg, maar ziekenhuis in Lier
Haar naam? Trijn!
De rest van het relaas lees je binnenkort op het kindjesdagboek!
Vanaf januari gaat onze huisarts werken met het “digitale wachtkamersysteem”.
Ge kunt met ander woorden niet meer bellen om een afspraak te maken.
Ofwel gaat ge tot ginder om een klapke te doen met het machien dat in de gang/wachtkamer zal staan en u een afspraak zal geven (na ingeving van uw siskaart), ofwel stuurt ge een sms’ke ofwel gaat ge naar de website van uwen dokter en dan krijgt ge zoiets.
Allemaal goed en wel denk ik dan.
Goed voor de mensen die overweg kunnen met hun computer en hun telefonneke. Maar wat in godsnaam met alle ouwe mékes? Kom, zelfs (sommige) mensen van mijn ouders hun generatie kunnen daar niet mee overweg.
En ziet ge ze al tot ginder tenen om een afspraak met het machien te regelen? Als ge ziek zijt doet ge dat mijn gedacht niet! Dan komt ge uw kot niet uit en dan belt ge naar den dokter voor een afspraak.
Tot zover de laagdrempeligheid van onze huisarts.
Eens bellen over een bezorgdheid of advies inwinnen zit er niet meer in dus.
Ze is enkel nog bereikbaar om de resultaten van oa bloeduitslagen op te vragen en huisbezoeken vast te leggen tijdens de ochtend een half uurke en tijdens de middag nog eens efkes.
Ik begrijp dat het lastig is dat ge héél den dag door telefoon krijgt over vanalles en nogwat en dat het efficiënter is om met een digitale agenda te werken. (Ge kunt zelfs zien of er vertragingen zijn tijdens de consultatieuren of niet!) Dus wat dat betreft is het systeem een verbetering.
Toch heb ik er precies een wat wrang gevoel bij.
En tien minuten voor een consultatie… is dat nu niet weinig? Kwestie van het “nummerke in de rij” -gevoel wat te versterken kan dat wel tellen vind ik!!
De enige redenen dat ik patiënt blijf bij haar is dat ik jarenlang! op haar kinderen heb gebabysit, dat ik haar goed ken en zij mij en dat ze toch een goede dokter blijft. Afwachten wat het zal geven in de toekomst…
Veel om te schrijven, weinig goesting en niet altijd tijd. Laten we dat als reden nemen om de windstilte hier wat te verklaren?
Maar deze wil ik jullie niet onthouden:
Onze nummer 3 hebben we zaterdag even in 3Dbeeld laten omzetten. Met oa dit als resultaat:
Het beste nieuws is uiteraard dat mijn vermoeden bevestigd werd. Ons derde spook heeft zich alvast gedraaid. Vrijdagochtend was er blijkbaar toch de goesting om een rondeke te keren.
Bij 28 weken weegt deze kadee 1kg220 en blijkt het gezegend te zijn met lange benen.
Ik ben al razend benieuwd hoe nummer 3 er buiten de buik zal uitzien binnenkort!
We zijn zo goed als 6 maanden opweg in deze zwangerschap. Nog een drie maandjes eer nr 3 zich zal aankondigen waarschijnlijk.
6 maanden, da’s zo een cruciale periode om vanalles te regelen.
Het geboortelijstje: is samengesteld en wordt zo snel ik kan gelegd in de winkel. Veel werk gaan ze er niet hebben met ons. De lijst is zo compleet dat er bij de gekozen artikels zelfs de juiste kleuren vermeld staan. Enkel nog wat kledingstukjes kiezen ter plaatse.
De kraamhulp: daar ben ik mee bezig. Dat moet nu dringend in orde gemaakt worden. Ik hoop dat ik dat allemaal geregeld krijg van thuis uit, anders moet ik met mijn twee varkens nog eens tot in ‘t stad zien te geraken ook.
De geboortepremie: daar heb ik nog efkes tijd voor, maar mag ik niet uit ‘t oog verliezen. Hoe sneller dat die rompslomp achter de rug is, hoe beter.
Suikerbonen: zijn in aanmaak. Het eerste deel is klaar, voor het andere deel moeten we nog eens tot in den Ava geraken. Nog een week of drie geduld…
Geboortekaartje: dat ligt volledig buiten mijn macht en wordt gemaakt door manlief. Alleen moet ik nog eens tot in den Banier geraken in ‘t stad.
Pretecho: die is gepland op Sinterklaas zijn verjaardag. We rijden voor de gelegenheid naar Nederland, bet zoals we voor onze twee andere kindjes gedaan hebben.
De babysit van dienst zal het gemakkelijk hebben met kinderen die hopelijk in de ban zijn van de cadeautjes van die dag.
De naam: is hangende. We hebben er eentje en hoewel ik hem zelf voorstelde moet ik er toch wat aan wennen. Voor manlief is ‘t alvast in orde.
Peter: check!
Meter: daar heerst nog wat onduidelijkheid. Ze wil dat graag doen, maar ze kan niet garanderen dat ze in ‘t land zal blijven wonen. Er moet dus eens een knoop doorgehakt worden door moe en va.
Het lijkt er toch op dat ik mijn kinderen nog eens zal moeten uitbesteden om ‘t één en ‘t ander te regelen.
Gisteren waren Tom en Klaas ziek. Vandaag doe ik “gezellig” mee.
‘t Was dan ook al vier jaar geleden dat ik nog eens deftig ziek was (de borstontsteking na Fien haar geboorte niet meegeteld). En ik zeg u, ik beval liever dan ziek te zijn!!
Gisterenavond heb ik mijn maaginhoud in enkele keren volledig geëlimineerd.
Zou mijn maag een inhoud hebben van 10 liter? Zo voelde het namelijk.
Gelukkig was manlief zelf al wat beter en nam hij met veel liefde zijn zorgende taak op zich.
Vannacht heb ik alle uren zien passeren en me gigantisch slecht gevoeld.
Vandaag lijkt de maag het wat beter uit te houden (hoewel ik momenteel leef op water en thee) maar de rest van mijn buik… Ik heb het gevoel dat alles wat onder mijn maag zit opgepompt is en vast zit.
Gevolg: veel harde buiken. En laat dat nu net niet zo aangenaam voelen in combinatie met een pijne buik.
Zwanger zijn en ziek zijn… da’s niet de beste combinatie!
Ik ben deze avond nog eens langs de osteopaat geweest (‘t was al geleden van januari 2007).
Goed dat ik ben geweest!
Alles in orde met het lijf, maar met de kop gaat het iets minder goed.
Werk aan de winkel dus.
Ongelofelijk wat die mensen toch klaarspelen en weten door aan uw lijf te voelen! Ik ben de mens weer gigantisch dankbaar.
Morgen nog eens bellen om de bachbloesems op punt te stellen en dan moet ik vooral mezelf den duvel ni aandoen met hoofdbrekerijen, aandachtschenkerijen en denkpartijen (of toch zeker niet vanuit dezelfde insteek als nu).
Zoals de mens het stelde “zien dat ge uw open manier van denken niet kwijtspeelt”. Maw, ik ben niet goed bezig en ik zorg er best voor dat we terug een andere weg opgaan.
Confronterend…
Maandag gingen we naar de vroedvrouw en hoorden we het hartje van onze buikbaby kloppen.
Er werd ook eens bij Fien geluisterd, die vond dat wel interessant…
Toen ik me maandagmiddag ff op het bed legde voor een kort tukkie, kreeg ik plots enorme steken ter hoogte van mijn baarmoeder. Een paar minuutjes en het was over.
Sindsdien voelde ik ons kindje niet meer. Maandagavond niet en dinsdagavond niet. (‘t Is namelijk ‘s avonds dat ik dat kleine ding voel bewegen.)
Dus begon ik me vandaag een beetje zorgen te maken. We zijn inderdaad nog maar 16,5 week ver, dus op zich niks om je zorgen over te maken. Het feit echter dat ik niks meer had gevoeld na die steken in mijn buik, wekten de onrust…
Ik was me er ook wel van bewust dat ik de voorbije dagen niet echt heb stilgezeten. Dat vermindert de kans aanzienlijk op het voelen van wat beweging.
Maar dus, vandaag, woensdagavond, net elf uur ‘s avonds gepasseerd en onze spruit in de maak laat zich voelen. Het kind blijkt nogal klokvast te zijn. 23u is zijn uur. 
Moeder content. 
Sinds gisteren ben ik er 100% zeker van dat wat ik voel in mijn buik niet mijn darmen zijn, maar wel onze baby.
15 weken ver en reeds “leven voelen”. ‘t Is aan de vroege kant.
Al een week lang denk ik iets te herkennen, maar we zullen het maar gewoon op 15 weken houden.
Fien voelde ik bewegen toen ik 16 weken zwanger was en bij Klaas was dat op dik 16, bijna 17 weken.
En zo zijn we weer een stapje verder in de zwangerschap beland.
Van gebabbel op msn met Savooi tot een blogpostje…
Over tafelbier…
Onze Wannes (broer1) vertelde een klein twee weken geleden aan de tafel in ons ouderlijk huis dat ze op kamp vroeger wel eens één glas tafelbier kregen.
Hij zat in de Chiro van Ranst, wij in die van Broechem. In die tijd was er hier in Broechem nog geen gemengde of jongenschiro en dus ging broerlief een dorp verder.
Maar dus, dat tafelbier, mijn kinderen lusten dat graag. Ze hebben dat ook al wel eens gekregen aan tafel na hun patatjes. Geen heel glas, maar zo wat meer dan een bodemke ook.
Mijn kinderen eten ook geitenkaas, olijven,… waarom zouden ze niet een beetje tafelbier mogen proeven?
Savooi vertelde dat het internet hem leerde dat tafelbier gezonder zou zijn dan frisdrank. Da’s dus al geen reden om ze het niet te laten proeven.
En vervolgens… In het “internet”artikel staat vermeld dat er geen scholen werden gevonden om tafelbier te schenken in de refters.
Misschien de voorbeeldfunctie die ze toch moeten vervullen die hen daarin parten speelt?
Om dan tot de kern van de zaak te komen… De vraag was of het deze tijd nog te verantwoorden valt om op (Chiro)kamp tafelbier te schenken.
Ik denk dan aan bijvoorbeeld één glas per kind (ja, ook de 7-jarigen) bij één specifieke kampmaaltijd. Bijvoorbeeld stoofvlees met frietjes. Daar past toch een glaasje tafelbier bij, niet?
Verder drinken de kinderen water en grenadine op kamp, dus waarom ineens alle (warme) maaltijden veranderen natuurlijk!
Ik vind dat persoonlijk kunnen, dat kinderen op kamp eens een glaasje tafelbier mogen drinken.
Wij hebben hierthuis ook niet de instelling dat wat slecht kán worden, verboden móet worden.
Zoals… euhm… géén tafelbier mogen drinken omdat ze dan de smaak van bier te pakken kunnen krijgen en misschien wel verslaafd kunnen geraken.
Ik mocht vroeger als kind zelfs een beetje bier van mijn grootvader in mijn glas na het eten! Ik vond dat geweldig! Lekker ook. 
De kennismaking met wijn is bij mij daarentegen dik tegengeslagen.
In ‘t tweede leerjaar van het dorpsscholeke hier, leerden we over Jezus (natuurlijk!) en zo ook over het laatste avondmaal.
Op een keer had juf Maria rode wijn bij en werd er een groot mooi glas doorgegeven waarvan iedereen mocht proeven.
Wel, ik LUSTTE dat niet, bah! Wat een vies goedje!! Niks verteld over wat wijn is ofzo, nee gewoon, “zoals Jezus”. Waarom zou je daar als 7-8jarige aan twijfelen.
Ik lust tot op heden nog steeds geen wijn. Of dat door Jezus komt of niet, dat kan ik je niet vertellen. Verschillende proefpogingen later ben ik nog steeds niet overtuigd…
Dat bier daarentegen, dat lust ik wel.
Dat “nummer 3″ over een zestal maanden een fatsoenlijke naam zal krijgen, dat staat als een paal boven water.
Nog zes maanden om onze queeste tot een goed einde te brengen.
Een queeste ja, een naam voor een kind zoeken, ik vind het een ware queeste!
We zijn er nu nog niet concreet mee bezig, al vallen er hier en daar wel ideetjes.
Ik heb het gevoel dat er nog wel wat mogelijke jongensnamen in de running zijn. Voor meisjes ligt dat helemaal anders. Alsof er geen leuke Vlaamse meisjesnamen meer zijn! Of toch niet in ons hoofd.
Zo’n naam kiezen, het is ook iets waar je met twee aan moet “werken” en in moet zoeken en groeien.
Met twee en verder niemand. Een tweede opinie vragen doe je toch niet? Trouwens, wij moeten die naam okee vinden en andere mensen niet persé.
Maar dus, dat wil zeggen dat er weer wat namen zullen vallen en zullen sneuvelen, er zullen er wat blijven hangen om aan te wennen en uiteindelijk zal er niet veel meer overschieten.
Een leuke naam die bij Fien en Klaas past. Mijn molen begint stilaan toch in gang te geraken…