huishouden

Altijddurend

Donderdag zat er plots een gat in mijn drukke weekplanning. Zo’n afspraak die wegviel, dat leek een opluchting voor mijn huishouden.
Een huishouden dat kreunt onder de engagementen van moeder. Want heus, een spik en spanhuishouden dat krijgen toch alleen huismoeders klaar die buiten winkelen en kinderen brengen/halen niet buitenkomen?

Och, een lousy excuus voor het ongestructureerd leven dat ik leid waarschijnlijk…
De berg was is sinds donderdag enkel nog gegroeid. Dat wassen en drogen valt nog mee, maar voor strijken en plooien moet ik toch altijd wat extra motivatie zoeken. En zodus vulde ik mijn donderdag met vanalle andere belangrijke bezigheden dan plooien en strijken.

Vervloekt zijt gij, altijddurende was!
Ik vind er niks romantisch aan, aan mijn waskot waar menige hoop pogingen onderneemt om de Zwarteberg of de Kemmelberg zo goed mogelijk te imiteren.

 

PS: sorry moeke en voke

Vandaag. Bij het overschouwen van mijn huishouden vol krijsende kinderen, stapels was en het gebrek aan een auto waar we met z’n allen in passen bedacht ik me dat ik niet de wereldverbeteraar ben die ik had willen zijn.

Opgegroeid in een huishouden met vijf kinderen… dat maakt dat ik wel wat gewoon ben.
Stapels was, ruziënde kinderen, ouders die zot werden soms, ook al eens zonder auto waar we met z’n allen in pasten.

Bij ons thuis verdween er regelmatig eens iets. Zomaar. Vanzelf. En niemand had dat ooit gedaan. Kwijt. Gezocht tot in den treure.
Dat gebeurde. En voorwaar, we dachten bekanst dat er kwelduivels met ons gerief vandoor gingen.

Anno 2004 trad ik uit het ouderlijke huis en ging onder de kerktoren wonen met mijn lief. Gezellig, knus, zelden iets verloren. Als er al eens iets verloren ging dan was dat gemakkelijk in zijn schoenen te schuiven. Hij is een georganiseerde sloddervos.

Anno 2013 snap ik het. Vandaag tijdens dat overschouwen ’s mijnens leefwereld welde er een soort compassie met mijn ouders op.
Er verdwenen hier al wel eens kleine dingen of papieren. Of sleutels waar ge dan heel uw kot voor overhoop haalt (en mijn kinderen spelen dan nog geeneens Fort Boyard!) Een sloefke of een sandaal, dat speelden wij ook al wel eens kwijt in ons huis.
Maar sinds een tweetal weken is mijn keerborstel verdwenen. De stok is terecht. De borstel… ik zweer het! er zijn kwelduivels mee aan de haal. De kinderen weten van niks. Zeggen ze.
Hij viel vandaag, mijn frank. Kinderen zijn kwelduivels als het gaat over orde en netheid.
Binnenkort, als ze denken dat alles wat van mij is ook van hen is, dan gaat het hek van de dam zijn. Ik neem alvast afscheid van mijn persoonlijke eigendommen. Er komt een tijd dat ik ze niet meer ga terugvinden.
Mijn huishouden is geen haar beter dan dat van mijn ouders!

 

PS: Sorry moeke en voke, dat nietjesmachien dat ik eens heb geleend toen mijn slaapkamer zich nog boven jullie woonkamer bevond, dat is werkelijk goei gerief. Als ge het zoekt, het zit hier in het schuifke “nietjesmachine.”

 

Goud in de mond

Opstaan voor de kinderen. Ik deed dat tot in juni nooit. Daar was ik simpelweg te moe voor.
Toen Tom naar Amerika was deed ik dat noodgedwongen wel. Ik kreeg anders mijn vier kinderen niet optijd klaar voor school.  Vier ja, want Mitte moest wel mee uit de veren terwijl ze anders kon blijven slapen zolang ze wou.

Het werd vakantie en ik liet mijn wekker op de 6u50 van tijdens het schooljaar staan. De kinderen sliepen tot 8u-8u30, soms zelfs tot 9u. Zelfs als ik pas om 7u30 uit bed kwam omdat ik nog moe was, had ik gegarandeerd nog wat tijd om beneden alleen door te brengen.

Dat vroeger opstaan tijdens ’t verlof is trouwens niet voor de romantische stilte en het licht des ochtends hé. Dat is puur functioneel om al een deel van ’t huishouden te doen en eventueel rap naar de winkel te gaan vooraleer mijn bende apen wakker zijn.
Die vier kinderen belemmeren mijn huishouden meer dan ooit. “Het loopt hier niet.”

De wasmanden naast het wasmachien zijn helemaal leeg. Voor het eerst sinds een jaar ofzo.
Maar ik ging ook nog eens strijken en poetsen… en nog wat naaien… en in alle vroegte eens in den hof werken. Epic fail.

Sinds een paar dagen zijn Klaas en Trijn om 7u wakker. Héél plezant! Ze liggen te laat in bed om al om 7u wakker te worden dus dat garandeert lastige kinderen overdag.
Daar gaat mijn ochtendlijk alleenmomentje ook en het kinderzorgen begint alweer voor ik goed en wel mijn ogen heb uitgewreven. Ik was juist zo gehecht geraakt aan dat uurtje alleen zijn in de ochtendvroegte.

Ik twijfel om de wekker nog een uur vroeger te zetten. Maar 6u… het is dus wel vakantie hé mannekes en voor middernacht lig ik zelden in mijn bed.

*gromt*

 

Die ochtendstond…

 

Alleenstaand

Ik mag proeven van het alleenstaande moederschap. De heer is 9 dagen weg. Weg naar hier.
Nog twee volle dagen en hij vervoegt ons weer in/op/aan? de Praetershoek.

Ondertussen profiteren we er nog even van dat hij er niet is.
Wij eten dingen die de heer niet lust.
Gisteren rooikoolstoemp bijvoorbeeld.

Wij laten ongegeneerd Värttinä door de boxen galmen en ik lig er niet van wakker dat hij moet werken of dat hij ons gedjingel beu is en zijn hoofdtelefoon bovenhaalt.

 

Ik doe onversaagd verder met het hoofdstuk dat “was” heet  in ons huishouden. Dat hij er niet is is op dat vlak noch vooruit- noch achteruitgang.


De kinderen gaan op rooftocht in den hof om hun hongerkes te stillen terwijl moeder achter het fornuis staat.
Zevenblad wordt gegeten, koriander wordt geplukt, eieren worden geraapt, geen enkel rijp besje blijft onberoerd… En ze delen de buit.
Knap op zichzelf! want aan tafel wordt er gebruld “’t was wel eerst aan mij hé!” als ik boterhammen smeer of borden vul.

 

’s Avonds vul ik brooddozen en drinkbussen, leg fruit klaar en zoek ik proper onderbroeken in de stapel plooiwas. (Overdreven dat laatste maar dat klonk zo schoon… Deze week kwamen ze gewoon uit de kast. 😉 )

 

Maar ik ga het mij toch niet beklagen als hij terug is.
Terug iemand om iets tegen te zeggen als het mij uitkomt. Terug iemand om bij in bed te kruipen. Terug iemand om het opruimwerk mee te delen ’s avonds (ahum).
Terug tijd om de kinderen deftig te wassen want ik geef toe… ineens alleen voor vier kinderen moeten zorgen, dat is even erg als met een pasgeboren boeleke zitten en uw huishouden terug organiseren.* (Om u een gedacht te geven… bij Mitte heeft het bijna 2 maanden geduurd vooraleer ik dacht dat ik het nu wel helemaal alleen afkon.)

Ook… terug iemand die eindelijk naar het containerpark gaat rijden! Dat hij niet mocht vertrekken naar Amerika voordat hij dat containerpark eens had bezocht was blijkbaar ook maar een loos dreigement. 😉

 

*Voor de duidelijkheid: Ik ben dat gewoon hé om alleen voor vier kinderen te zorgen. ’t Zijn de ochtend en de avond die  geherorganiseerd moe(s)ten worden. Vier handen terugschroeven naar twee tijdens gezinsspitsen, het vraagt wat aanpassing.

De waarheid door een kinderoog

Ooit schreef ik eens over mijn huishouden van Jan Steen.
Ik deed een poging om mijn geschrijf te documenteren. Sinds kort moet ik toegeven dat kinderen beter in staat zijn om “het leven zoals het is” in beeld te brengen dan de volgroeide exemplaren van onze soort die mens heet.

Ongenuanceerd zoals alleen kinderen dat kunnen zijn. Realistischer dan het beeld wat moeder schept.

Sinds juli staan we op de wachtlijst. Ik heb al mijn eisen overboord gegooid. Behalve dan die van 4u/week.
4u/2 weken kon ik in oktober krijgen, maar ik bedankte vriendelijk.
Als ik had geweten dat ik zo lang moest wachten, had ik dat toen wel toegezegd.
Dus wachten we verder op iemand die mij van een deel ’s mijns huishoudelijke taken komt kwijten.

Ondertussen ben ik meester in het negeren van de centimers dikke laag stof her en der in huis, de pluizen onder het bed, het zand en de bladeren voor mijn voordeur, de vuile ruiten,… Nog efkes en ik ga het nog charmant vinden!
Gelijktijdig slaag ik groen uit van jaloezie bij het gedacht dat er mensen zijn met zeeën van tijd en geld en een proper huis. Ik. Wil. Dat. Ook!!

Zwaar! Bij tijden toch. Heel de dag doordraaien om voor uw bloedjes te zorgen, het huishouden in een min of meer acceptabele toestand te brengen en dan nog geen tijd hebben om eens iets tof te doen.
Bloggen… ge merkt dat wel… daar ben ik soms gewoon te moe en te lui voor na een dagtaak kindekens zorgen.
In huis werken, in den hof werken,… dat gaat van gene meter vooruit.
Naaien… dat gaat tergend traag. Ik sta nog een ontiegelijk aantal cadeautjes achter voor borelingskes. Zo blijven dus ook alle “voor mezelf”- en “voor de kindjes”-projecten stilliggen. Aaaargh! Ik heb hier al 9 maanden ofzo meters schoon stof liggen om gordijnen te maken voor de kindjes van ’t tweede verdiep. De meters zijn nog steeds even lang en onaangeroerd. Het is een schandaal!
Eens ne koffie gaan drinken bij één of ander moeder die thuis is tijdens schooluren? Ik zou het meer moeten doen, maar ’t komt er gewoon ni van!
En ik zou zo graag nog eens viool spelen, tekenen of schilderen en breien, in den hof werken zonder naar de klok te moeten kijken.
GOD! Wat ben ik bij tijden toch ne zure bok!

Al wie tijd teveel heeft en/of zich verveelt: ik kan u vlot een maand bezighouden zonder dat ge u verveelt. Ge gaat met uw tong op uw tenen naar huis vertrekken. Als dat niet kan tellen als voldaan gevoel?
Meld u aan! Ik bak cake voor u, ge moogt van de huisgemaakte aardbeijenever proeven, ge moogt mijn allertofste kinderen leren kennen en ge krijgt 1593 tekeningen van hen.

Oh kijk… en tussen die eerlijkheid van de zoon zat ook nog een beeld van onze venster vanvoor.


Links in beeld dozen vol babygerief en kinderkleren die ik wegdoe. (Geïnteresseerden mogen mij mailen en krijgen inzage in alles wat hier de deur uit gaat.)
Rechts ziet ge een stukske van de wederhelft. Op zijn werkplekske in huis, in de nest die vermoedelijk in 2012 een deftige transformatie zal krijgen. Zo met nieuw meubels en al. Op maat gemaakt. (Trouwens, kijk eens gauw onder retro naar de keukens. Zo’n keuken wil ik ooit nog wel in mijn jaren ’30 kot!)
En in ’t midden ziet ge een fabricage van diezelfde wederhelft om nieuwsgierige ogen uit ons huis te houden. Enfin, toch min of meer… Getrainde tuurders zien mij met gemak door het huis lopen. 🙂
Geknipt uit zo’n rol.
Omdat gewoon tegen ’t raam plakken te simpel en te eentonig was voor hem.
Omdat ik na meer dan een jaar nog niet heb kunnen kiezen wat daar nu eigenlijk voor ’t raam moet komen. (Glasgordijnen zijn zo bweik en van die halfdoorzichtige optrekgordijnen nemen teveel licht weg.)
Omdat dat niet hoog op het prioriteitenlijstje staat.
Maar we vinden dat wel tof, zo’n creatief uitspattingske van de grote mansmens!