Kerstmis

Een druppel op de hete plaat

Ik heb getwijfeld om het lezerspubliek om een mening te vragen. Maar ik ben te eigenwijs en zelf beslissingen maken lukt me ook nog.
Zo opperde ik dus enkel het idee bij hem waarmee ik trouwde.
Een idee dat lichtjes op hoongelach werd onthaald waardoor mijn humeur zachtjes aanbrandde.
Dat het hypocriet is als ge nen tweede auto hebt.  De rest heb ik niet onthouden…

Het geflambeerde idee verhuisde naar mijn bovenkamer. Ik ben nogal vuurvast.

We maken een zijsprongetje:
De peter van onze jongste werkt bij een chemiereus in ’t Stad, moet daar een machien aanzetten met een moteur zo groot als onze woonkamer. Dat aanzetten alleen al verbruikt evenveel als het maandverbruik aan elektriciteit van half Antwerpen (ik weet nimeer van hoeveel personen maar het was belachelijk veel.) En als die motor niet van de eerste keer aanslaagt, dan moet ‘m die knop nóg eens indrukken. Ze mogen dat maar één keer per week doen en de kerncentrale moet verwittigd zijn.

Ge wordt daar niet gelukkig van als ge dat hoort.

De paus ontstak eerder deze week de grootste kerstboom ter wereld met de woorden “ik hoop dat dit licht zal brengen in de schemering.”
Heel schoon natuurlijk, dat licht in de schemering. Figuurlijk dan!!
Het equivalent van 30 voetbalvelden verlichten. Er blijft weinig schemering over mijn gedacht.
Energie die beter besteed kan worden, niet?

Terug vanwaar we kwamen:
Het idee bleef in de bovenkamer en weekte. Het weekte motivatie los.
Ge zet niet zomaar nen dooien tak in uw huis als kerstboom. Ge moogt gerust nadenken waarom ge zo ineens een hoop traditie overboord gooit, waarom ge niet doet gelijk al de rest.

Vandaag zaagde ik een half uur aan één van de drie stammen van de esdoorn in onze hof. Met een handzaag ja. Wij bezitten geen groot geschut gelijk kettingzagen.
En ik heb gezweet, dat ook.
Enfin, ik kreeg het geviseerde deel plat. (Ineens ben ik trouwens niet meer zo zeker of ik ‘m wel helemáál weg wil. Misschien mag hij nog een jaartje zo blijven staan.)

Ik haalde er een schone zijtak af en troonde die mee naar het huis.

Het is en blijft een druppel op een hete plaat. Die ene kerstboom die niet gekocht zal worden dit jaar. Die paar pesticiden die volgend jaar niet zullen vloeien. Enfin, het klinkt bijna belachelijk.
Al helemaal als ge weet dat wij hier met een niet geïsoleerd dak zitten. De centen ontbreken ons momenteel om dat op te lossen.

Maar ik maak me sterk dat  ge toch tenminste op de kleine dingen kunt letten die binnen eigen bereik liggen.
Begin bij uzelf. Zoiets… Al zou ik dan ook beter de stekker van de lichtjes uittrekken.

Aan de andere kant kan ik alvast meedelen dat het ook wel iets heeft zo’n klein boomke in huis.
Het brengt u gelijk wat dichter bij de oorsprong van heel het kerstboomgedoe.
Het heeft iets bijzonders. Al moest de rozenbottelslinger er toch weer uit, evenals de gedroogde appelsientjes, de steranijzen en de strooien kransjes met zilverdraad. Hij vraagt wat soberheid.

We zien ook andere voordelen.
Op grondniveau neemt onze boom amper plaats in beslag. Net het omgekeerde volume van een spar.
We gaan hier geen drie maanden naalden moeten zuigen en uit onze sokken trekken.
Geen desillusie wanneer we merken dat we ook deze keer weer te laat zijn om de spar uit te planten, dat we de boom te weinig water gaven, dat er eigenlijk amper wortels zitten in dat kluitje,…

Eigenlijk missen we nu net nog wat barbaratakken in huis om die niet-groene boom te compenseren. (Oh en een maretak!)
Maar ik ben te laat. Enfin, toch als we bloesem in huis willen hebben tegen Kerstmis. Volgend jaar dan maar!

Kerst en toestanden

Hier en daar lees ik dat mensen het niet zo hebben met de kerstperiode.
Is het de overkill of omwille van geloofovertuigingen?

Ik vind de kerstperiode op zich wel fijn.
Gezellig binnenzitten met wat kaarsjes op de schouw (lager is gevaarlijk voor kinderpollekes), binnenkort ook de kerstboom (nee, niet met blinkende ballen!) en de cadeautjes.

Al zijn er uiteraard ook keerzijden aan medailles.

  • Die lichtjes in de straat, dat is allemaal gezellig (kom, we zullen de doorsnee lichtjes/m³ rekenen en niet de overdosis zoals bij de buren) maar zoals Lien al zei, dat zuipt toch energie man!
    Als iedereen het al eens bij die ene lichtslinger in huis zou houden, dat zou toch al een pak schillen aan energieverbruik!
  • De familiefeesten: ook allemaal okee want dat is een leuke gelegenheid om uw familie nog eens te zien maar er schiet bijgevolg ook ni veel tijd meer over om tijdens een weekje verlof andere dingen te doen dan van hot naar her te dollen.
  • Cadeautjes: pijnlijke zaak voor de portefeuille maar voor de kinderen zo leuk. En NIET leuk als ge het belachelijkste ooit krijgt als ge zelf moeite doet om iets leuks voor de anderen te kopen.
    Er is ook een hypokriet kantje aan cadeautjes kopen voor elkaar natuurlijk. Ik ben niet de mens om te zeggen “oh, leuk dat ik iets krijg, maar ik vind het gatlillek”, dus hou ik het zelf maar op “oh wat leuk”. Met mij zullen er allicht nog zo’n mensen rondlopen.
    Lotjes trekken en lijstjes leggen, behelpt dat probleem wel, maar overdreven enthousiast reageren op de inhoud van een cadeautje als ge er zelf achter gevraagd hebt… sja.
    Pas op, ik was vorig jaar vree content dat ik iets kreeg wat op mijn lijstje stond hoor!
  • Kerstmannen: da’s een medaille die langs twee kanten zwart ziet. Ik heb een bloedhekel aan die mannekes! Onnozelaars zijn het die Sinterklaas naar Amerika brachten en hem onder een andere gedaante en andere naam terug naar hier verhuisden. Onnozelaars ook degenen die meedoen aan heel die hype. Net zoals heel dat Halloweengedoe moet ik er niet van weten. Da’s nu echt een schoon bewijs van onze consumptiemaatschappij!
    Ik kende vroeger de kerstman als een figuur uit een verhaal. Een gezellig manneke uit Lapland, met een lekker dikke vrouw, een open haard in een klein huizeke, rendieren in zijne hof en een schoon slee. Dat was niet meer dan een verhaal, iets in den trant van Roodkapje, Klein Duimpje,… Leuk om naar te luisteren.
    En nu, 20 jaar later, staan de etalages vol vorte zingende kerstmannen, hangen er kerstmannen aan gevels (al blijft dit jaar onze straat proper wat dat betreft) en lopen er kinderen met van die schoon kerstmanmutsen rond.
    Is er iemand die met véél te grote botten rondloopt, tegen zijn grootmoeder zegt “grootmoe, wat heb je een grote oren”, zijn haar laat groeien om er een prins langs omhoog te laten kruipen… en ze effectief alle vijf op een rij heeft?
    Ik HOEF ze niet die stinkers.

Nu zijn mijn kinderen nog vrij van kerstoverdosis en slikken ze alleen wat ze hierthuis krijgen voorgeschoteld. Veel is dat nog niet, buiten deze kerststal die Sinterklaas hen bracht;

Ik hoop dat ik hun zieltjes nog efkes vrij van massahysterie kan houden.

Turbotaal

Het jonge volkje, waaronder ook broer 2 toe behoort, heeft zo z’n eigen taalgebruik.
Dat ze op de meest bizarre manier schrijven dat was ik al gewend (hoewel ik er zelf bloednerveus van word), maar toen broer 2 met “stoere” woorden begon te gooien gisteren -op kerstavond- moest ik toch stiekem lachen. 😉

Broer 2: “Hey, d’er hangen geen ballen in uwe kerstboom.”
Ik: “Nee.”
Broer 2: “Da’s kei alter…”
Ik: “Alter?” met een gniffel erachter.
Broer 2: “Ja alter of emo… kende da ni?”

Blijkbaar spreekt het jonge Antwerpse volkje over ‘alter’, ‘emo’ en ‘in’.
Ik veronderstel dat enkel wat onder dat laatste valt, okee is.

De kerstboom is in ieder geval alter. 😀
Benieuwd of hij ooit nog terug “fatsoenlijk gaat klappen”.

Kerstmannen

Een pest heb ik aan die voddeventen! Als ’t Sinterklaas is zet toch ook niet iedereen één of andere pop of paard op zijn dak?

Wil het “toeval” toch niet dat onze buren hun huis hebben getooid met én een lichtgordijn in de vorm van ijspegels én een lichtgordijn aan hun zijgevel én een lichtgevende krans aan hun deur én daarboven nog eentje zonder licht én én én… een kerstman op een ladderke aan hun dakgoot!! Eikentuut.

Degene die er in slaagt om het gedrocht van een nieuwe outfit te voorzien, krijgt van mij een pint!