kilo’s

blackjack online apk android

Na kind #1 verdwenen de zwangerschapskilo’s met de geboorte en tijdens de dagen erna.
Na kind #2 bleven na de eerste dagen serieus wat kilo’s meer zitten.  Ze slonken wat, gelukkig… Maar helemaal weg waren ze niet toen kind #3 eraan kwam.
Bij kind #3 bleven er kilo’s zitten en bij kind #4 nog wat extra.

En het zotte is… na de geboortes van de kinderen kwam dat gewicht wel in de buurt van het gewicht van 9 maanden daarvoor. Na verloop van tijd tikten die kilo’s echter toch schoon aan.
Geen vermageringswonder hier tijdens de borstvoedingsperiodes.

Ik ben nooit een slanke pop geweest en dat zal nooit mijn doel zijn maar de gevechten met de kleerkastinhoud en de triestige ontmoetingen met mezelf in het pashokje ben ik ondertussen kotsbeu.

Mijn dikke billen en mijn dikke buik laten zich niet zomaar in een standaardmaatje gieten. De kleren voor de groteomvangmensen doen mij alleen nog dikker lijken dus die zijn écht geen optie. Er resten mij dus ruwweg enkel nog wat zwangerschapsrokskes en enkele Cora Kempermankleedjes die bovenaan smal tailleren en wijd uitgaan vanaf onder de borst die mij nog om het lijf passen.

Na kind #4 vond ik dat het tijd was om aan die kilo’s te werken. Er zouden toch geen kinderen meer volgen dus dat vond ik wel gerechtvaardigd.
4 maanden was dat jongste kind toen ik met bodystyling begon. 2 keer in de week gaan ‘turnen’, al wat ge eet netjes opschrijven,… Maar vooral: ’s avonds de kinderen op tijd in bed krijgen, zorgen dat het kindeke niet te lang zonder voeding zit (ah ja, afritsbare borsten heeft moeder natuur niet uitgevonden en kolven doe ik sinds Trijn haar couveusetijd niet meer), mezelf motiveren om na de avondrush niet in de zetel te ploffen maar de auto in te duiken naar Lier,…

Allee, het loonde wel hoor. Ik heb terug buikspieren en een diastase die tot een minimum herleid is. Maar het gevecht tegen de kilo’s was een zwaar gevecht. 10 wilde ik er kwijt. Ik ben tot -4 geraakt en aan het einde van de rit strandde ik op -2.
Een half jaar lang ging ik twee keer per week, een half jaar lang ging ik één keer per week.  En na een vol jaar ben ik ermee opgehouden.
12 maanden lang heb ik het gevoel gehad dat ik mijn kinderen in de steek liet. Het is immers niet tof om de kinderen vlak voor of tijdens het slapengaanritueel  alleen te laten.
Maar vooral 12 maanden lang dat ik mij naar huis haastte omdat er misschien een Mitteke was die borst moest drinken.
Ik had het dus dik gehad en heb na dat jaar de handdoek in de ring gegooid.

En toen was het winter… Winter met veel feestdagen, winter met kou, een winter met eten om “uw stoof te doen branden”.
Het escaleerde en mijn kleerkast en ik werden zo goed als vijanden. Lees: gevloek en gebleit bij het kijken in de kleerkast.

Aan het einde van de winter een dip om U tegen te zeggen. Het kaliber waarvoor ge naar de huisarts gaat, laat bloed trekken om te zien of ge aan een burnout zit of niet. Het uithuilen omdat ge het niet kunt vastpakken.

Tot een week later de zon zich toch wat laat zien, ge de moed uit uw schoenen schopt om ze terug in handen te nemen, het therapeutidee van de huisarts wat weglacht en ge dat telefoonnummer definitief verloren laat gaan.

Herboren aan het begin van de lente.
Begin mei was dan ook de tijd rijp om naar een diëtiste te stappen.
“Die 10 kilo’s dus.”

Er werd een BIA-meting gedaan. Aan de hand daarvan en van mijn dagelijks leven worden er hoeveelheden opgeschreven. Een menustructuurke als het ware.

Volgens de meetresultaten zou afvallen geen probleem mogen zijn. De verhoudingen in mijn dik lijf zijn okee.
Dat ik nooit mager zou worden omdat ik gewoon veel spiermassa heb, daar kan ik wel mee leven. Geen streefdoel, dat. Om u een idee te geven: 25% van de vrouwen heeft meer spieren dan ik. Loop dus nooit tegen mijn vuist hé. 😀

Als ik een hele dag in mijn zetel zit heb ik zo’n 1600 kcal nodig om het boeltje in leven te houden. ’t Is dus niet dat ik niet mag eten.
En toch vind ik het niet gemakkelijk. Ge moet niet vragen wat ik tot voor kort in mijn kas sloeg!

Enfin, de strijd is aangebonden. 1kg per 2 weken. Ik hoop dat het een trend wordt.

Wordt ongetwijfeld vervolgd. Al was het maar omdat falen in het openbaar nog minder tof is dan het klinkt.

 

Gezeik

Vandaag is de 19de dag dat ik punten tel.
Eigenlijk vind ik het een ware verschrikking maar ja…

Ik mag 22 punten “eten” per dag. Lijkt veel, maar ze zijn in een hik en een flik op.
Mijn weekgemiddelde schommelt tussen de 22 en 23 punten. (Getallen met komma’s enzo.)
Een excelbestandje met de titel “vet eraf” is daarvoor in het leven geroepen.
Al moet ik eerlijkheidshalve ook wel toegeven dat dat bestandje er nog niet al te veel vet heeft afgeworpen!

Gisteren heb ik dus maar besloten er een ander tactiekske aan te koppelen zijnde water drinken.
Zei ik drinken? Ik bedoel eigenlijk zuipen…
Doorgaans drink ik niet zoveel. Ik neem er mijn tijd niet voor en ik vind de gevolgen van veel drinken eerder nadelig. Naar toilet gaan is immers “tijdverlies”. Overdag hangen er meestal twee koters onder mijn rokken. Ze steken vanalles uit terwijl ge er twee minuutjes niet zijt. En met twee bengels op ’t WC zitten is nu ook niet echt tof.

Maar dus, ik probeer me erover te zetten en ben aan mijn zuipfestijn begonnen. 250ml water voor elke maaltijd. Daar ben ik mee gestart. Binnenkort gooien we er nog wat glazen tussendoor bij.
Ben benieuwd hoelang ik het ga volhouden om te wachten met het toiletbezoek totdat mijn blaas bijna springt. Vandaag kwam het aardig in de buurt.
Jaja… ik weet dat dat ongezond is…

Ik mag hopen dat met dat water toch minstens de afvalstoffen uit mijn lijf geraken.

Voila, en nu terug het zwemmen oppikken (dat heb ik immers ook al een kleine maand niet meer gedaan wegens géén goesting!)
Ah ja, start to run, dat ging ik ook nog eens doen, maar daar moet ik eerst schoenen voor hebben.