kinderen
Bloggen
Namiddag, kindjes in bed. Dus dacht ik, goed, in plaats van was op te hangen, op te ruimen,… zal ik mij eens zetten om toch nog eens te bloggen.
Dan was er een Trijntje die honger had. Na de honger wat gespeel, na het gespeel terug slapen. Ondertussen toch al wat aan een kindjesdagboekberichtje geschreven.
Toen werd er een Klaasje boos omdat hij zijn blauwe tut niet vond in bed. Klaas kwam mee naar beneden.
Met de computer in de zetel werd er wat verder getypt en vooral… foto’s gekozen (wat een pokkewerk toch eigenlijk!)
Werd er een Fien wakker en kwam ze naar beneden getrippeld. Twee kinderen wakker en aan half aangekleed aan ‘t spelen. Eentje in haar wiegje.
En zo zit mijn tijd om even rustig te bloggen er weeral op. Niks verteld dus… Volgende keer beter!
Bakfiets
We hebben ons dan toch uiteindelijk een bakfiets aangeschaft.
Na de vakantie zal Fien geen 3 halve dagen meer naar school gaan, maar liefst 4 en op termijn zelfs 5 (als dat niet te vermoeiend is!)
Maar dus… dat kan de vader des huizes niet alleen bolwerken.
Nu rijdt hij tijdens de middag over en weer van zijn werk naar school naar huis terug naar ‘t werk. Woensdag was ‘t mijn vader die Fien ging afhalen op school.
Na de vakantie neem ik ook een ritje naar Lier voor mijn rekening.
We beginnen met één ritje per week. Als dat aardig lukt, worden dat er minstens twee.
Vrijdagnamiddag kwamen ze onze nieuwe bakfiets leveren. Normaalgezien tussen 11u en 14u. Tegen dat ‘t 16u30 was en dat ding eindelijk geleverd werd, was mijn geduld toch ver op, alsook de tijd om nog met de kinderen naar de winkel te gaan…
Drie grote dozen sleurden ze de gang binnen. Twee kleinere met daarin een regentent en een babyschaal.
Het puzzelwerk kon beginnen.
Zo gigantisch veel puzzelwerk was dat nu ook weer niet. We hebben geen radarkes moeten plaatsen of kettingen opleggen. ‘t Was vooral de stukken aan elkaar zetten en véél vijzen!
Na wat gepruts hier en daar, dan en later, hadden we gisteren de bakfiets rijklaar.
Klaas vond het absoluut niet leuk! Maar na wat rondgerij en vele tranen later, was de schrik er dan toch vanaf.
Gisteren had ik nog gigantisch veel schrik om met dat ding deftig te rijden. Het sturen ging toch wel zeer moeilijk naar mijn ervaring. Heel de tijd naar ene of gene kant hangen, drempels nemen, schuin wegdek trotseren. Ik kreeg het gevoel dat bakfietsen alleen op de deftige Nederlandse fietspaden konden gebruikt worden.
Vandaag werden er nog eens vijzen nagekeken en extra vastgezet en sindsdien is ‘t al stukken gemakkelijker rijden. Ook de schots en scheve Vlaamse toestanden zullen binnenkort onze bakfiets voelen donderen over hun kop.
De testrit vandaag verliep vlotjes. De kinderen vinden de bakfiets geweldig. Ze kunnen alles goed zien en ik kan ze ook goed zien.
De remmen moeten nog wat aangespannen worden, de banden moeten nog wat extra lucht krijgen en er moet nog aan de fysiek gewerkt worden. Zo’n bakfiets, dat is immers geen koersvloke waarmee ge door het landschap scheurt.
Mijn gatskakan doen zeer na een tochtje bakfietsen en mijn beenspieren hebben dringend wat extra oefening nodig.
Morgen werken we weerom aan de fietsconditie! Op naar de fietsenwinkel en naar de andere winkels. 
Een dochter…
… geboren op 25 januari 2009
Enkele feiten:
- 5 weekjes vroeger dan “gepland”.
- 2kg550
- 46cm
- zéér vlotte bevalling
- gedeeltelijke loslating placenta
- couveuse
- helaas geen thuisbevalling wegens te vroeg, maar ziekenhuis in Lier
Haar naam? Trijn!
De rest van het relaas lees je binnenkort op het kindjesdagboek!
Wie moet er in ‘t gevang? Hij of wij?
Oh! En laten we nu vooral gevangenissen maken van alle kinderdagverblijven en consoorten evenals van alle scholen. Dikke muren errond, codes, pinkaarten,…
Dat gaat de kans zeker verkleinen dat zoiets gebeurt en de kinderen gaan zich tenminste veilig voelen!
Mijn kinderen zijn varkens, ik heb een vermoeiende dag achter de rug, maar als ‘t dat maar was vandaag.
Mijn maag heeft zich verschillende keren gekeerd vandaag omwille van de nieuwsberichten, maar laten we aub normaal doen.
“Steunbetuiging voor slachtoffers steekpartij Dendermonde” als facebookgroup vind ik nogal belachelijk.
Alsof er iemand is die dat niet erg vond? En laten we daar dan allemaal gaan vertellen dat we “de zot” voor de leeuwen willen gooien?
Stuur dan een bericht naar het rouwregistermailadres, dan komen die zaken tenminste aan.
En dan te denken dat ik er eigenlijk niet over wilde bloggen wegens “allé, iedereen weet weer wat schrijven” maar vooral ook “belachelijk om er nog meer virtuele woorden aan vuil te maken, ‘t is al erg genoeg en de juiste woorden vindt ge toch ni voor zoiets!”
Enfin, ‘t ligt toch op mijn maag precies.
Noot achteraf: Blijkbaar zijn er meerdere facebookgroepen. (Hoe naïef moet ik soms toch zijn…) De ene al wat puberaler dan de andere. Kom, de groep die ik zonet zag passeren zag er in ieder geval iets serener uit.
Maar hey “leven en laten leven” hé!
Over slimme madammen, kinderwinkels en autobenodigdheden.
Vandaag een kinderwinkel (of twee) binnengewipt om te polsen of ze er verhoogkussentjes verkochten voor in de auto. In de ene winkel niet, in de andere ook niet.
Echter, in de tweede winkel kwam er zo’n kwakkel antwoord dat ik stiekem toch eens met mijn ogen moest draaien.
“Dat de regelgeving veranderd was en dat ze tot 12 jaar allemaal in een autostoel moesten zitten. Zo’n verhoogkussentjes zijn dus nog moeilijk te vinden. Misschien in de Carrefour ofzo nog?”
Hmz… Dit zegt de wet: “Vanaf 1 september 2006 verandert de wetgeving omtrent vervoer van kinderen in de wagen. Volgens de Europese wetgeving moet elk kind kleiner dan 1.35m in een aangepaste stoel vervoerd worden.”
Staat daar nu dat er geen verhoogkussentjes mogen gebruikt worden? ‘t Is waar dat die iets minder veilig zijn omdat ze geen zijsteun bieden en dergelijke, dat wel ja.
Enfin, ik wist weeral waarom ik onze geboortelijst NIET in die winkel ben gaan leggen.
De madam van de winkel is (gelijk wij dat zeggen) te loemp om ‘t helpen donderen.
Zo maakte ze me enkele weken/maanden geleden ook eens wijs dat het bedje van Falk toch niet van zo’n goeie kwaliteit was. Zijzelf verkocht enkel dingen van goede kwaliteit zoals een bedje van Hamak dat er zou komen en een bedje in diezelfde trant van Philips.
Ze had die dingen onlangs op een babybeurs gezien maar ze stonden nog nergens in een catalogus of op ‘t net. Handig toch! Meubeltjes van goede kwaliteit die nog niet op de markt zijn!!
Dat bedje van Falk trouwens, dat was van gewoon grenen hout en dat gaat direct kapot.
GOED BEZIG MADAM!! Verkoop eens onzin ofzo! ‘t Kan allemaal goed zijn dat die andere bedjes van betere kwaliteit zijn, maar dat bedje van Falk is gemaakt van berkenhout. Spijtig dat ik iets van hout afweet… Ze had afgedaan. Zij en hare winkel… en ik heb het bedje hier staan ondertussen, nah!
Kom seg, dat vind ik geen manier van winkel houden hoor, uw klanten blaaskes wijsmaken. Waarschijnlijk zijn er nog een hoop naïevelingen ook die daar met hun twee voeten in trappen!
Om dan nog efkes terug te komen op dat autostoelverhaal…
Vanaf volgende week zal voke Ploesj ons Fien ‘s woensdags van school afhalen. Daar is geen zitje in de auto en zo’n gordel alleen voor zo’n klein pruts is toch ook maar niks. We zijn dus op zoek naar een goeie oplossing.
Voorlopig hebben we nog één auto waarin twee goede autostoelen staan. Eén voor Klaas en één voor Fien.
Nu dacht ik zo: Als we een deftig verhoogkussen kopen dan kan dat in de auto van voke Ploesj staan totdat onze tweede auto er is.
Als onze tweede auto er is, zetten we één kinderstoel en een verhoogstoeltje daarin en in de andere auto laten we één stoeltje staan samen met een nieuwe kinderstoel van de leeftijdsklasse 3,5 tot 12 jaar. Kwestie van geen zotte kosten te doen en onnodig veel autostoelen te kopen. Baby 3 zal nog lang genoeg in de maxi cosi kunnen en tegen dat die te klein wordt, zien we wel weer wat de mogelijkheden zijn.
Betere voorstellen zijn altijd welkom!
Lijstjeskwelling
Ziezo, na het tandartsbezoekje deze ochtend zijn we daarnet nog even tot op ‘t school geteend.
Zo kon Fien haar klasje nog eens zien en haar jufke. Volgende week woensdag is het dan voor écht dat ze naar ‘t school gaat.
Dat zijn dan al twee dingen die ik van mijn kalender kan schrappen: 1. tandarts, 2. prebezoekje school.
Maar die kalenderlijst lijkt wel erg lang tegenwoordig.
Ik moet nog met Fien naar de osteopaat, naar ‘t ziekenhuis, er volgt nog een afspraak voor ‘t ziekenhuis, Fien haar eerste dag school,…
En dat allemaal naast het geboorte-todo-lijstje waar ik maar nieuwe dingen voor blijf vinden.
Zou het u verwonderen als ik graag nog twee maanden extra zwanger zou blijven?
Ik ga ook blij zijn als er een tweede auto is. Niet dat ik graag met de auto rijdt, absoluut niet zelfs. En de kans is groot dat het beest geregeld op stal zal moeten staan, maar ik zie er toch ook naar uit dat ik met de kinderen geraak waar ik (ongeveer) wil. Dat houdt immers in dat ik niet steeds opvang moet zoeken voor een kind, dat ik met de twee (drie) kinderen comfortabel ter plaatse kan geraken (lees: buggy’s om ze in vast te zetten zodat ze niet kunnen gaan lopen) en dat ik niet afhankelijk ben van manlief om bijvoorbeeld schoenen of sloefen voor de kinderen te kopen.
Laten we het er maar op houden dat ik moe ben en de lijst van dingen die moeten gebeuren zéér lang is in mijn hoofd.
We geraken er wel door, dat moet immers, maar ik zie er tegenop.
Veel om te schrijven, weinig goesting en niet altijd tijd. Laten we dat als reden nemen om de windstilte hier wat te verklaren?
Maar deze wil ik jullie niet onthouden:
Onze nummer 3 hebben we zaterdag even in 3Dbeeld laten omzetten. Met oa dit als resultaat:
Het beste nieuws is uiteraard dat mijn vermoeden bevestigd werd. Ons derde spook heeft zich alvast gedraaid. Vrijdagochtend was er blijkbaar toch de goesting om een rondeke te keren.
Bij 28 weken weegt deze kadee 1kg220 en blijkt het gezegend te zijn met lange benen.
Ik ben al razend benieuwd hoe nummer 3 er buiten de buik zal uitzien binnenkort!
tweederde
We zijn zo goed als 6 maanden opweg in deze zwangerschap. Nog een drie maandjes eer nr 3 zich zal aankondigen waarschijnlijk.
6 maanden, da’s zo een cruciale periode om vanalles te regelen.
Het geboortelijstje: is samengesteld en wordt zo snel ik kan gelegd in de winkel. Veel werk gaan ze er niet hebben met ons. De lijst is zo compleet dat er bij de gekozen artikels zelfs de juiste kleuren vermeld staan. Enkel nog wat kledingstukjes kiezen ter plaatse.
De kraamhulp: daar ben ik mee bezig. Dat moet nu dringend in orde gemaakt worden. Ik hoop dat ik dat allemaal geregeld krijg van thuis uit, anders moet ik met mijn twee varkens nog eens tot in ‘t stad zien te geraken ook.
De geboortepremie: daar heb ik nog efkes tijd voor, maar mag ik niet uit ‘t oog verliezen. Hoe sneller dat die rompslomp achter de rug is, hoe beter.
Suikerbonen: zijn in aanmaak. Het eerste deel is klaar, voor het andere deel moeten we nog eens tot in den Ava geraken. Nog een week of drie geduld…
Geboortekaartje: dat ligt volledig buiten mijn macht en wordt gemaakt door manlief. Alleen moet ik nog eens tot in den Banier geraken in ‘t stad.
Pretecho: die is gepland op Sinterklaas zijn verjaardag. We rijden voor de gelegenheid naar Nederland, bet zoals we voor onze twee andere kindjes gedaan hebben.
De babysit van dienst zal het gemakkelijk hebben met kinderen die hopelijk in de ban zijn van de cadeautjes van die dag.
De naam: is hangende. We hebben er eentje en hoewel ik hem zelf voorstelde moet ik er toch wat aan wennen. Voor manlief is ‘t alvast in orde.
Peter: check!
Meter: daar heerst nog wat onduidelijkheid. Ze wil dat graag doen, maar ze kan niet garanderen dat ze in ‘t land zal blijven wonen. Er moet dus eens een knoop doorgehakt worden door moe en va.
Het lijkt er toch op dat ik mijn kinderen nog eens zal moeten uitbesteden om ‘t één en ‘t ander te regelen.
Beco: eerste test.
Nee, geen foto’s beschikbaar! Ik sta geen foto’s van mezelf te trekken.
Klaas vindt het behoorlijk okee in onze nieuwe draag”doek”.
Ikzelf had het er de eerste momenten wat moeilijk mee. Het koude weer doet ons in dikkere kleren kruipen en da’s nu ni het handigste om met dat ding te leren omgaan. De beco was dus niet goed afgesteld.
Na onze busrit naar Lier heb ik er dan nog wat aan staan trekken en sleuren zodat het al wat beter zat. Warm krijgt ge het er wel van! Gelukkig ben ik zo verstandig geweest om mijn jas thuis te laten! Met een stoveke op uw rug kunt ge die koude armen wel verdragen. 
Klaas is al niet meer van de kleinsten met zijn bijna 18 maanden. Als ik hem vooraan draag, zit hij een beetje in mijn zicht. Of draag ik hem dan gewoon te hoog? Ik heb een kort bovenlijf ‘t schijnt, zou het daar aan liggen? :$
Enfin, op de rug draagt dus de voorkeur weg, ware het niet dat die heupband dan lekker op nummer drie zit te duwen.
De heupband heb ik bijgevolg niet te hard aangespannen (ik was alweer vergeten dat ik naast zwanger ook niet mager ben, daar kwam het vet weer piepen!) en dus kwam er meer gewicht op mijn schouders terecht. Niet geheel de bedoeling volgens de handleiding, maar goed doenbaar.
‘t Was nog wat zoeken naar de afstelling van de schouderriempjes, maar ook daar baart oefening kunst zekers?
Toen we in de krokodil nog even een camion kochten voor Klaas en een theeserviesje voor Fien, was hij wel niet te houden en kloeg steen en been achter op mijn rug! Hij heeft zijn gevecht niet gewonnen, al kan ik zeggen dat het geen aangenaam gevoel is, zo’n duwend en trekkend kind in nek/op de rug!
Hij wrong wel zijn armen boven de bovenste bandjes van de beco…
Voila, de test is geslaagd, al moet er nog geoefend en bijgeschaafd worden!