kinderen

http://praetershoek.be/slot-machine-odds-at-indian-casinos/

Toen Mitte nog een minibaby was, wilde ik daar een postje aan wijden.
Dat is er duidelijk niet van gekomen. Maar onlangs kwam dat fb-gewijs weer ter sprake en dus wil ik u onze doucheavonturen niet onthouden!

Half mei 2010 verhuisden we naar ons nieuwe oude huis. We dachten eraan om de badkamer te vervangen en gingen op onderzoek naar mogelijkheden.
Uiteindelijk bleek dat er andere prioriteiten waren.
Komt nog bij dat noch het ezeltje dat geld schijt, noch de kip die gouden eieren legt hier bij ons wonen. Slotsom: de badkamer zal voor later zijn, ze is immers goed bruikbaar en nog degelijk.
Zo hebben wij dus sinds mei 2010 geen bad meer.
Voor onszelf was dat bad niet zo’n probleem. Om kinderen te wassen daarentegen is een bad wél handig natuurlijk.
Maar kijk, ook via een omweggetje lukt dat badderen wel. De kinderen worden -the old fashion way- gewassen in een teil. Een moderne wel.

(Gsmkwaliteit = niet de beste…)

In de keuken, in den hof, in de badkamer,…  Overal inzetbaar die dingen.
Eigenlijk kocht ik ze omdat ik het niet over mijn hart kreeg om ’s zomers een zwembad vol te laten lopen met water om in te ploeteren en dat om de zoveel dagen te moeten leegkappen en weer te vullen. Milieugewijs is dat amper te verantwoorden!

Maar kom, het ging hier over het douche-aspect van de tubtrugs.
Omdat ik ’s avonds te moe ben om te douchen en daarbij nog eens een kop lang haar heb die veel te traag droogt, ga ik ’s morgens in de douche.
’s Morgens wil zeggen dat er kinderen wakker zijn. Wat op zijn beurt wil zeggen dat ik die kinderen mee moet nemen.
’t Is dat of niet douchen.

En kijk. Dit is douchen voor gevorderden;
– Fien en Klaas zijn ’s morgens de deur uit om naar school te gaan.
– Mitte valt alweer bijna in slaap en wordt in haar hangmatje gehesen. Da’s een drie kwartierkes tijd om gauw te douchen met Trijn.
– Er wordt een tubtrug gevuld met water, het kind wordt ontbloot en in het badje gehesen.
– Tijd en ruimte om uzelve te wassen naast het spelende kind.
– Het kind wassen.
– Het kind laten zitten in haar badje en het moederlijke lijf drogen en aankleden.
– Het natte varkentje uit bad vissen, afdrogen en aankleden
– In zeven haasten naar beneden alwaar Mitte laat weten dat ze honger heeft.
(Dat is een mogelijk scenario. Tegenwoordig gaat Mitte al eens mee naar boven en ligt ze braaf te spelen op het verzorgingskussen op de grond.)

Douchen voor gevorderden. Extra punt: een baby erbij!
– Zorg dat de badkamer warm genoeg is
– Vul het bad voor de peuter
– Leg de baby op de grond op een kussen, bloot en in een handdoek gewikkeld
– Kruip in de douche en was uzelf
– Was de peuter
– Haal de baby erbij
– Was de baby en hou daarbij heel stevig een arm of een beentje vast. Ingezeepte baby’s zijn even glad als pasgeboren boelekes.
– Geef hem/haar eventueel borst (zalig onder het warme water!)
– Stap met de baby uit de douche, droog af en kleed aan.
– Kleed jezelf aan
– Vis de peuter uit bad

Douchen voor gevorderden. Extra punt: 4 kinderen
– zet 3 tubtrugs buiten de douche, in de badkamer
– te combineren met bovenstaande tips en een portie gezond verstand.
-…
– schrik niet als de tubtrugs half leeg zijn na uw douchebeurt
– dweil de badkamer

En als we ooit onze badkamer herinrichten, dan hoef ik daar eigenlijk geen bad meer in. Maar een inloopdouche zou toch handig zijn!

Nachtraaf

Het schoonste kind van West-Europa! Voor ons toch. 😉
Blijgezind en al wat ge wilt. Maar sinds kort zit er een kink in de kabel. Meer bepaald een kink in de nachtkabel.

Na twee weken word ik er zowaar een beetje moe van.
Onze Mitte confitte hangt het zwijn uit ’s nachts!

Er zijn voorlopig twee scenario’s.
1. Ze wordt wakker rond een uur of vier. Ligt te frazelen, te gillen en uiteindelijk te huilen. Ze is moeilijk stil te houden/krijgen. Ze wil geen borst, geen tutje,…  Na een uur tot anderhalf uur wint moeder uiteindelijk het nachtelijke gevecht.

2. Ze wordt wakker rond half zes, zes uur en doet weer moeite om in slaap te vallen tegen dat moeder uit haar bed kan.

Dat hebben wij nu nog met geen één kind meegemaakt! Man, ik word al moe als ik het typ. Mijn bed, mijn goei bed wil ik. Zo zonder een huishouden of andere kinderen die roepen.

Dus Mitte Adriaenssen, laat uw moeder slapen! Ze heeft een ochtendhumeur ondertussen en dat is nieuw.
Nog efkes en ze heeft ook wallen en wie gaat er dan met jou op stap? Ah ja! Nie-mand.

En ja, op zo’n momenten ben ik er van overtuigd dat het genoeg is geweest. Vier kinderen is welletjes. Want puur hypothetisch… als er een vijfde zou komen, dan zullen die vier anderen mij niet gerust laten!

Mute

Die vier kinderen van ons, die kunnen serieus wat decibels produceren.
Wenen, gillen, roepen,… of gewoon tijdens hun spel. Dat laatste verdraag ik gemakkelijk, de voorgaanden bij tijden iets minder.

Dat volle moederhoofd heeft dan af en toe eens rust nodig.
En omdat ik nog steeds niet heb uitgevogeld hoe ik de kinderen op ‘mute’  kan zetten, is de radio vaak de pieneut. Die krijgt dan meestal een finale druk op de knop. Af, gedaan en zonder tegenspreken. Da’s een gemakkelijk slachtoffer.

Ergens deze week viel dan mijne frank erop dat wanneer de radio zwijgt, er meer wordt gezongen in huis.
Liedjes voor de kindjes, liedjes door de kindjes. En ja… zélfs als ze niet in de buurt zijn, vliegt er al eens een liedje door de lucht.

Zodoende vroeg ik mij af of er nog veel gezongen zou worden in de Vlaamse huiskamer.

Vorderingen allerlei

Vrijdag 12 maart tekenden we de compromis van ons nieuwe huis. Dat hebben we dan ook al achter de rug.
Dingen die ons nu te doen staan; de huur van ons huidige huis opzeggen, wat metingskes gaan doen in het nieuwe huis, offertes aanvragen en vooral een lening vastkrijgen.

Er worden stilaan dozen gevuld alhier. Want mei, dat is nu eenmaal niet meer zo veraf en zolang ik nog geen last heb van een buik die in de weg zit, kunnen we daar maar beter van profiteren! Tegen de tijd dat we moeten verhuizen, ben ik ongeveer 27 weken zwanger en zal sleuren met dozen al een heel pak minder vanzelfsprekend zijn.

Maar ook wat de buik betreft zijn er vorderingen. We zijn ondertussen de 18 weken voorbij en er is ontegensprekelijk sprake van een zwanger buikje daar onder mijn opgeslagen vetreserves. 😉 Ik kan dus maar beter voortdoen met inpakken!

Ik ben trouwens reuzebenieuwd wat er hier nog zal volgen; een broer of zus voor onze kindjes…
Deze keer heb ik absoluut geen flauw idee! Bij Trijn wist ik het vooraleer de gynaecoloog ons inlichtte.
Ik had het zo leuk gevonden als er nog én een broertje én een zusje zou bijkomen (al die schone kleedjes die in die dozen liggen te blinken… pijnlijk!)
Een meisje zou zo fijn zijn. Een jongen zou zo fijn zijn. Ik weet begot niet waarmee ik het meest content zou zijn.
Alleen… zou nóg een zusje niet teveel van ’t goeie zijn voor onze Klazeman? Een broertje voor dat manneke zou toch tof zijn hé.

Verkocht

Ik heb ‘m verkocht. Onze trouwe Easywalker Duo. Véél plezier heb ik ervan gehad. Zo’n gemakkelijk ding… te besturen met écht waar één enkele vinger!


2 jaar en half heeft hij hier dienst gedaan. De mensen die ‘m kopen zullen er ook nog veel plezier van hebben want hij is nog volledig intact. Niks aan!

Enkel… hij plooit niet echt klein op. Als ik ‘m opgevouwen in de koffer van de Scenic zet, dan zie ik amper door de achterruit én passen er nauwelijks nog boodschappen bij.
En nu Klaas ook al vaker wil stappen is het zo belachelijk om met een dubbele voituur te lopen.

Dus… kocht ik gisteren een nieuwe Phil & Teds op Ebay. 7 euro duurder dan wat ik voor de Easywalker nog krijg.
Ik moet me dus absoluut niet schuldig voelen voor die aankoop. 😉

Ik hoop dat ik mijn goei “voituur” ni te hard ga missen en dat de Phil & Teds meevalt.
Bij deze bereid ik me er dus mentaal op voor dat ik de onze zondag moet afgeven en tegelijkertijd wacht ik in spanning het nieuwe kindervervoer af.

Stressmoment

Eerste stresske van de dag;

Fien komt naar mij: “Moeke, Trijntje heeft een knikkertje vast” met een goedkeurende glimlach.
Schiet ik naar de wieg met de woorden “Da mag ni Fien!”
Haar glimlach vervaagt snel.

Ik kom handen en ogen tekort!

Bloggen

Namiddag, kindjes in bed. Dus dacht ik, goed, in plaats van was op te hangen, op te ruimen,… zal ik mij eens zetten om toch nog eens te bloggen.

Dan was er een Trijntje die honger had. Na de honger wat gespeel, na het gespeel terug slapen. Ondertussen toch al wat aan een kindjesdagboekberichtje geschreven.
Toen werd er een Klaasje boos omdat hij zijn blauwe tut niet vond in bed. Klaas kwam mee naar beneden.
Met de computer in de zetel werd er wat verder getypt en vooral… foto’s gekozen (wat een pokkewerk toch eigenlijk!)
Werd er een Fien wakker en kwam ze naar beneden getrippeld. Twee kinderen wakker en aan half aangekleed aan ’t spelen. Eentje in haar wiegje.

En zo zit mijn tijd om even rustig te bloggen er weeral op. Niks verteld dus… Volgende keer beter!

Bakfiets

We hebben ons dan toch uiteindelijk een bakfiets aangeschaft.
Na de vakantie zal Fien geen 3 halve dagen meer naar school gaan, maar liefst 4 en op termijn zelfs 5 (als dat niet te vermoeiend is!)
Maar dus… dat kan de vader des huizes niet alleen bolwerken.
Nu rijdt hij tijdens de middag over en weer van zijn werk naar school naar huis terug naar ’t werk. Woensdag was ’t mijn vader die Fien ging afhalen op school.
Na de vakantie neem ik ook een ritje naar Lier voor mijn rekening.
We beginnen met één ritje per week. Als dat aardig lukt, worden dat er minstens twee.

Vrijdagnamiddag kwamen ze onze nieuwe bakfiets leveren. Normaalgezien tussen 11u en 14u. Tegen dat ’t 16u30 was en dat ding eindelijk geleverd werd, was mijn geduld toch ver op, alsook de tijd om nog met de kinderen naar de winkel te gaan…

Drie grote dozen sleurden ze de gang binnen. Twee kleinere met daarin een regentent en een babyschaal.
Het puzzelwerk kon beginnen.
Zo gigantisch veel puzzelwerk was dat nu ook weer niet. We hebben geen radarkes moeten plaatsen of kettingen opleggen. ’t Was vooral de stukken aan elkaar zetten en véél vijzen!

Na wat gepruts hier en daar, dan en later, hadden we gisteren de bakfiets rijklaar.
Klaas vond het absoluut niet leuk! Maar na wat rondgerij en vele tranen later, was de schrik er dan toch vanaf.

Gisteren had ik nog gigantisch veel schrik om met dat ding deftig te rijden. Het sturen ging toch wel zeer moeilijk naar mijn ervaring. Heel de tijd naar ene of gene kant hangen, drempels nemen, schuin wegdek trotseren. Ik kreeg het gevoel dat bakfietsen alleen op de deftige Nederlandse fietspaden konden gebruikt worden.
Vandaag werden er nog eens vijzen nagekeken en extra vastgezet en sindsdien is ’t al stukken gemakkelijker rijden. Ook de schots en scheve Vlaamse toestanden zullen binnenkort onze bakfiets voelen donderen over hun kop.

De testrit vandaag verliep vlotjes. De kinderen vinden de bakfiets geweldig. Ze kunnen alles goed zien en ik kan ze ook goed zien.
De remmen moeten nog wat aangespannen worden, de banden moeten nog wat extra lucht krijgen en er moet nog aan de fysiek gewerkt worden. Zo’n bakfiets, dat is immers geen koersvloke waarmee ge door het landschap scheurt.

Mijn gatskakan doen zeer na een tochtje bakfietsen en mijn beenspieren hebben dringend wat extra oefening nodig.

Morgen werken we weerom aan de fietsconditie! Op naar de fietsenwinkel en naar de andere winkels. 😉