kinderen

casino del sol casino tucson az

Ik zeg u het is verschieten als ge merkt dat er ineens een kat op de trap tussen ’t eerste en ’t tweede verdiep zit omdat ze schrik heeft van de drie honden die zomaar in uwen hof zitten.
De betreffende honden blijken bij nadere inspectie uwen hof een ploegbeurt te geven (voor zover dat kan met hondenpoten in gras), ze laten hun aangename kakkedrollen achter, ze vernielden de courgetteplanten, ze dreven de andere kat in ’t nauw en blaffen erop los zodat zoonlief er hard huilend van wakker wordt.
De buren van wie de honden zijn, blijken alvast niet thuis dus worden connecties van andere buren ingeschakeld en via manlief toch maar de flikken gebeld.

De flikken heeft men weggestuurd -assertieve ik toch (NOT)- en de honden zijn terug in hun rennen geraakt. En nu, na anderhalf uur, ben ik er nog steeds niet goed van!

En dat net allemaal als ge zelf een dutje wilde doen.

Dilemma’s

In januari zal Fien naar school gaan.
Papa kan ze ’s morgens wegbrengen met de auto en moeke moet ze ’s middags gaan halen.

’t Is 5à 6km ver en nu is de vraag hoe we die afstand gaan overbruggen ’s middags.
Met de fiets? Met de auto?

De fiets: dat is dan hoogzwanger en pas bevallen die eerste maanden dik 10km trappen. Dat gaat tegenslagen, als ik dan al op de fiets geraak. Vorige keer bij Klaas lukte dat absoluut niet. Ik heb me daar eens serieus aan mispakt.
Vanaf april wil dat dan ook zeggen dat ik drie kinderen heen en weer moet sjouwen met de fiets.
Er wordt dus gedacht aan een bakfiets.
Bedenkingen: dat zal toch ook wel zwaar trappen zijn en dat kost toch niet niks!!
Hier staat er ééntje met 500 euro korting… tot morgen. :S

De auto: er is er één waarmee vaderlief zal gaan werken, dus dat wil zeggen dat we nog een auto moeten aanschaffen. Serieuze kost extra als ge het mij vraagt! Niet goed voor ’t milieu en niet goed voor onze portefeuille.
Er zijn enkel minder praktische bezwaren als bij de bakfiets. Ik zal niet meer dan een uur onderweg zijn ’s middags en 3 kinderen kunnen perfect in een auto.

Dilemma’s dus!!

Kinderen en bier… en wijn.

Van gebabbel op msn met Savooi tot een blogpostje…

Over tafelbier…

Onze Wannes (broer1) vertelde een klein twee weken geleden aan de tafel in ons ouderlijk huis dat ze op kamp vroeger wel eens één glas tafelbier kregen.
Hij zat in de Chiro van Ranst, wij in die van Broechem. In die tijd was er hier in Broechem nog geen gemengde of jongenschiro en dus ging broerlief een dorp verder.

Maar dus, dat tafelbier, mijn kinderen lusten dat graag. Ze hebben dat ook al wel eens gekregen aan tafel na hun patatjes. Geen heel glas, maar zo wat meer dan een bodemke ook.
Mijn kinderen eten ook geitenkaas, olijven,… waarom zouden ze niet een beetje tafelbier mogen proeven?
Savooi vertelde dat het internet hem leerde dat tafelbier gezonder zou zijn dan frisdrank. 😉 Da’s dus al geen reden om ze het niet te laten proeven.

En vervolgens… In het “internet”artikel staat vermeld dat er geen scholen werden gevonden om tafelbier te schenken in de refters.
Misschien de voorbeeldfunctie die ze toch moeten vervullen die hen daarin parten speelt?

Om dan tot de kern van de zaak te komen… De vraag was of het deze tijd nog te verantwoorden valt om op (Chiro)kamp tafelbier te schenken.
Ik denk dan aan bijvoorbeeld één glas per kind (ja, ook de 7-jarigen) bij één specifieke kampmaaltijd. Bijvoorbeeld stoofvlees met frietjes. Daar past toch een glaasje tafelbier bij, niet?
Verder drinken de kinderen water en grenadine op kamp, dus waarom ineens alle (warme) maaltijden veranderen natuurlijk!
Ik vind dat persoonlijk kunnen, dat kinderen op kamp eens een glaasje tafelbier mogen drinken.

Wij hebben hierthuis ook niet de instelling dat wat slecht kán worden, verboden móet worden.
Zoals… euhm… géén tafelbier mogen drinken omdat ze dan de smaak van bier te pakken kunnen krijgen en misschien wel verslaafd kunnen geraken.

Ik mocht vroeger als kind zelfs een beetje bier van mijn grootvader in mijn glas na het eten! Ik vond dat geweldig! Lekker ook. 😛

De kennismaking met wijn is bij mij daarentegen dik tegengeslagen.
In ’t tweede leerjaar van het dorpsscholeke hier, leerden we over Jezus (natuurlijk!) en zo ook over het laatste avondmaal.
Op een keer had juf Maria rode wijn bij en werd er een groot mooi glas doorgegeven waarvan iedereen mocht proeven.
Wel, ik LUSTTE dat niet, bah! Wat een vies goedje!! Niks verteld over wat wijn is ofzo, nee gewoon, “zoals Jezus”. Waarom zou je daar als 7-8jarige aan twijfelen.

Ik lust tot op heden nog steeds geen wijn. Of dat door Jezus komt of niet, dat kan ik je niet vertellen. Verschillende proefpogingen later ben ik nog steeds niet overtuigd…
Dat bier daarentegen, dat lust ik wel. 😉

Bedje

Voor baby 3 denken we na over een bijzetbedje.
Onze twee andere kinderen belandden tijdens de borstvoedingsperiode nogal vaak in ons bed en ook al hebben we een breed bed, aangenaam is anders.

Een cosleeper of bijzetbedje dus. Vraag is of we het zelf in elkaar zullen boksen evt door het half slopen van een bestaand bedje, of we het kant en klaar zullen aanschaffen.

Deze bijvoorbeeld is wel een leuke;

Maar ’t is tegelijkertijd ook wel vrij prijzig. Bijna 200 euro voor enkel het frame. Het matrasje kost nog eens 30 euro.

Deze daarentegen is “gatlillek” maar wel maar 110 euro voor een all in one.

We doen dus voorlopig maar even verder met de prospectie.
Alle nieuwe tips zijn welkom!!

Om het kind ne naam te geven…

Dat “nummer 3” over een zestal maanden een fatsoenlijke naam zal krijgen, dat staat als een paal boven water.

Nog zes maanden om onze queeste tot een goed einde te brengen.
Een queeste ja, een naam voor een kind zoeken, ik vind het een ware queeste!
We zijn er nu nog niet concreet mee bezig, al vallen er hier en daar wel ideetjes.
Ik heb het gevoel dat er nog wel wat mogelijke jongensnamen in de running zijn. Voor meisjes ligt dat helemaal anders. Alsof er geen leuke Vlaamse meisjesnamen meer zijn! Of toch niet in ons hoofd.

Zo’n naam kiezen, het is ook iets waar je met twee aan moet “werken” en in moet zoeken en groeien.
Met twee en verder niemand. Een tweede opinie vragen doe je toch niet? Trouwens, wij moeten die naam okee vinden en andere mensen niet persé.
Maar dus, dat wil zeggen dat er weer wat namen zullen vallen en zullen sneuvelen, er zullen er wat blijven hangen om aan te wennen en uiteindelijk zal er niet veel meer overschieten.

Een leuke naam die bij Fien en Klaas past. Mijn molen begint stilaan toch in gang te geraken…

Wortelen

Dat geschraapte pekes véél lekkerder zijn dan geschilde pekes.
Of is dat puur nostalgie van mijnentwege?

Nog even ter aanvulling dit;
Deze voormiddag lag er een bussel wortelen op tafel te wachten om geprepareerd te worden voor het middagmaal.
Mijn kinderen die graag zelfstandig zijn en eens wilden proeven, trokken gewoon de bussel wat dichterbij naar de rand zodat ze aan de wortelen konden knabbelen. De pekes zaten namelijk goed vast in de bussel en er eentje uitpikken was geen optie.
Gevolg: halve pekes in de bussel!

Nummer 3

Oh jawel! De goede verstaander had het begrepen. Ons derde kindje is onderweg.

Volgens onze eigen berekeningen had het voor 2 maart geweest. De gynaecoloog stuurt de ooievaar al op 28 februari.
We weten ondertussen uit ervaring wel dat die twee dagen niet veel uitmaken. ’t Zal in ieder geval eind februari-begin maart zijn.

Als het ons meezit, gaan we voor een thuisbevalling deze keer. Drie echo’s bij de gynaecoloog zullen deze keer moeten volstaan, de rest van de zwangerschapsopvolging laten we over aan de goede zorgen van de vroedvrouw. (Ssssst zus! Niet tegen de mémé zeggen! Die doet anders een crisis… 😉 )

Schoenen voor Fien

Als ge de laatste dag van de solden nog koopjes zoekt te doen, dan moet ge niet verwachten dat ge nog veel vindt voor weinig geld.
Voor Fien hadden we schoentjes nodig.
Haar vorige paar is maatje 23 en past nog, maar zeker niet met sokjes. Voetjes laten meten in de winkel en ze zit op 23,5 wat wil zeggen dat ze 24 nodig heeft.

In de camperwinkel in ’t stad hadden ze niet zoveel meer in haar maat, om niet te zeggen maar één paar nimeer!
Gok nu wat, we namen dat paar mee. Het was niet wat ik me had voorgenomen te kopen, maar ’t is wel dik in orde en ze staat er zo schattig mee.

Geen schoentjes om alledag te dragen want ’t zijn er niet van het stevige type, maar met dit weer loopt ze toch meestal op blote voeten.

Oh, er waren zéér mooie sandalen van Trippen, niet in haar maat helaas en ik heb het niet gedurfd om er voor volgend jaar mee te nemen. Geen idee of ze er goed mee zou kunnen stappen en hoe groot haar voeten tegen dan zijn!

Volgend voorjaar moeten we er dus nog eens een piepje gaan nemen.

Kinderopvang

Als ik m’n kinderen echt zou moeten uithuis sturen, dan het liefst naar zoiets.

Beter nog, ik heb ooit met het idee gespeeld om zelf een kinderopvang te beginnen en dan had het ook zoiets moeten worden.
Misschien ooit, als ik eens een startkapitaal vind en mijn kinderen gaan naar school, dan misschien…

Op orde

Toen er van kinderen nog geen sprake was, was ons huisje (lees: toen appartementje) meestal proper en op orde.
Nu leer ik er stilaan mee leven dat het nooit meer zal zijn zoals toen.
Het stof op de kasten blijft wat langer liggen, de smosplekken op de grond geraken wel eens onder de dweil, de korsten onder de tafel raap ik straks wel op, …
Er ligt altijd wel ergens iets. Er wordt geleefd in ons huis en dan hoop ik dat de mensen die hier binnenkomen niet denken dat ik een vuil masjoefel ben. 😉

Voila, ik zal mijn rommelmonsters eens uit bed gaan halen.