kinderen

nevada buckaroo slot machine bank

 De nieuwe collectie pyjama’s van Woody staat online merkte ik zonet.

Ik vind dat geweldig leuke pyjama’s! Alleen… vrij prijzig. Kom, 30 à 40 € voor 1 pyjama vind ik toch niet weinig!
Gelukkig heb je voor die prijs wel wat kwaliteit in handen.

Maar stel u nu eens voor dat ge voor een gezin van 6 mensen één pyjama per man koopt, dan slaagt ge daarmee dus wel een gat van 240€ in “uwen bruine”hé.
In alle stille eerlijkheid is dat toch een bedrag dat ik niet zo graag over de tafel zie rollen als het enkel en alleen over gerief gaat dat ge ’s nachts aandoet wanneer geen kat dat ziet (om nu maar eventjes héél zwart-wit te denken.)

Enfin, ons kindjes zijn opperschattig in hun woodypyjama’s die ze van hun Oma (overgrootmoeder) kregen.
Elks eentje voor het komende zomerseizoen moet er wel af kunnen. 😉

Kinderen enzo…

De vraag of ik kinderen wil is voorbijgestreefd. Er lopen er al twee met (oa) mijn genen rond op deze aardkloot.
De vraag hoevéél ik er wil is daarentegen ‘hot topic’ en wannéér dan is nog ‘hotter’. 😉

Op de hoeveelheidsvraag durf ik in volle naïviteit ‘5’ antwoorden. 5 kinderen, kunt ge het u voorstellen? Een huis vol leven waar ge naar ’t kleinste kamerke moet vluchten om 5 minuten op uw ‘gemak’ te zitten. 😀 (Tom zijn limiet ligt trouwens op ‘4’)
Ik kom zelf uit een gezin van 5 kinderen.  Ik moet het dus toch plezant gevonden hebben. 😉 Alleen was er het leeftijdsverschil…  Ik de oudste, 3 jaar ouder dan mijn opvolger, 4 jaar ouder dan de derde, 8 jaar ouder dan nummer 4 en wel 14 jaar ouder dan de jongste. Behoorlijk wat leeftijdsverschil dus, vooral tot de laatste waarvoor ik dan ook veel gezorgd heb toen ik thuis woonde.
Enfin, ik zou mijn kinderen liever op wat kortere termijn hebben dan op 14 jaar tijd.

Maar goed, we wijken af. Als ik aan mijn anwoord wat rationaliteit toevoeg, weet ik niet of we aan zoveel kinderen zouden geraken.
We hebben immers twee bloeikes van kinderen.  Als we willen stoppen we ermee. We zijn er gelukkig mee.
Anderzijds weten we ook wel dat we beiden nog niet ‘verzadigd’ zijn. Misschien dus toch nog eneke? Twee jaar leeftijdsverschil met Klaas? Of toch nog even wachten?
Sinds Klaas doorslaapt durf ik weer aan zwanger worden denken. Pas op, ik kijk er nog niet naar uit hoor! Twee zo kort na elkaar hebben hun (fysieke) tol reeds geëist. In 2008 dus géén kindjes hier!
We houden het wel bij het afwerken van het (groeiende) rondje babybezoeken.

Zouden we ons lijstje kinderen toch nog volledig willen afwerken, dan wil ik dat liever ook niet té lang uitstellen. Ik word liever geen moeder meer op mijn 38ste (zoals mijn moeder bij de laatste). Zij is nu nét 51 en zit nog met een beginnende puber in huis. Néé danku! Dat wil ik niet!! Liever jonge moeder dan. (Met 24 bij de eerste en 25 bij de tweede ben ik al goed begonnen natuurlijk. 😉 )
Verder is er ook nog het argument -waarover we het overigens vanmiddag hadden- dat hoe meer tijd we er zouden tussen laten, hoe langer ik zou thuisblijven en des te langer het duurt vooraleer ik eventueel weer aan het werk ga. Dat vind ik een zéér hekele kwestie want dat wil eigenlijk zeggen dat het een beetje van mij afhangt hoe lang het duurt vooraleer we een eigen huis zouden kunnen kopen.
Kom, we beslissen dat inderdaad wel tesamen, maar ik ben het toch die voor die centen zou moeten zorgen (tenzij we de Lotto eens zouden winnen).
Dus jah! Er zijn nog wat twijfels hier…

Het is inderdaad wel een luxeprobleem natuurlijk… twijfelen over hoeveel kinderen je wil en wanneer.
Er zijn mensen die geld zouden geven voor één gezond kindje.

Ter illustratie: 

Deze twee

zorgden voor deze kroost;

Tom zijn ouders zorgden voor deze zotte hoop;

Schrijnend

Dit is schrijnend.
Ik vind met de beste wil van de wereld geen woorden die de lading dekken…

Sjans dat ik niet zwanger ben, ik zou de ogen uit mijn kop gebleit hebben!!

Elk kind heeft liefde nodig, dat is wel duidelijk. Verlaten of niet, gezond of niet, liefde is het belangrijkste (mentale) voedsel voor kinderen.
De Bulgaren? Beulgaren ja.

…schrijnend…

Muts en sjaal

Fien en Klaas hebben dezelfde muts en sjaal. Enkel de kleur verschilt.

Het begon bij de 1ste dag Solden toen we een nieuwe muts voor Klaas kochten.
Enkele dagen later gingen we nog eens kijken om ook Fien van een leuke muts te voorzien. We kochten haar er ineens een sjaal bij.
Voor Klaas wilde ik er ook eentje meenemen, maar de blauwe sjaals bleken uitverkocht!

In de loop van de dagen/weken daarna gingen we op zoek naar een andere winkel waar er nog wel sjaals waren…
Dat bleek niet zo evident. De winkels waar we nog zijn geweest (Zandhoven, Wommelgem) bleken er ook geen meer te hebben.
De telefoon dan maar ter hand genomen om de winkels telefonisch af te schuimen.

Bij de eerste winkel had ik al prijs!
De dag erna trok ik met de kinderen richting Deurne Zuid. Het winkeltje waar ik moest zijn was een klein rommelig winkeltje (waar de seizoenswisseling voor een geldig excuus kan dienen) op de Herentalsebaan.
Enfin, de madam had de blauwe sjaal opzij gelegd dus moesten we daar niet al te veel tijd verliezen.
Bij het betalen bleek dat de sjaal niet in solden was (zoals in alle andere winkels). Naar eigen zeggen had madam-van-de-winkel geen enkele van de sjaals en mutsen verkocht en dus wilde ze die volgend seizoen gewoon terug verkopen.
Ofwel hebben wij dus een slechte smaak ofwel schort er iets aan hun verkooptactieken/-puliek.
Dan toch maar 20€ neergeteld in plaats van de gehoopte 10€.
Ik had weinig goesting om nog verder te zoeken naar een andere winkel waar ze die sjaal nog zouden hebben en ik heb me getroost met de gedachte dat Klaas er volgend jaar ook nog plezier van zou hebben.

Maar voila, ze zijn gesteld, mijn prutsen. 😉

Verkoold

Deze voormiddag…

…worteltjes gekuist en gestoofd, vlees gebraden, patatjes voor Klaas geschild.

Zover was ik dus toen ik naar buiten ging met de kinderen om het konijnenkot  proper te maken.
Klaas zijn patatjes zette ik nog snel op ’t vuur met het idee dat die dan wel klaar zouden zijn tegen dat we naar binnen zouden gaan. Plan was om dan direct de benen onder tafel te kunnen schuiven.

Sja, helaas!! Het konijnenkot was proper, Fien had goed buiten gespeeld en ook Klaas had zijn frisse neus gehad, wij dus naar binnen.
Een hoogst onaangenaam geurtje drong  tot diep in mijn reukorgaan door. In een soort reflex schiet ik richting kookpotten om te constateren dat de patatjes die voor Klaas bedoeld waren half verkoold waren. Stinken man!! Water in de pot, pot buitengezet.

Dju toch, plan naar de haaien.
Ik kon nog  nieuwe patatjes schillen,  maar onze kleinste Adriaenssen had ondertussen wel echt honger en wachten zou zijn humeur danig aantasten.
Op aanraden van vader dan maar mee kroketjes laten eten. 🙂
Ik denk niet dat er veel kindjes zijn die kunnen zeggen dat ze op 8 maanden al kroketjes mochten eten.
Hij heeft er zich rijkelijk tegoed aan gedaan. 4 kroketjes, een hoop pekentjes en een stukje vlees… het had hem duidelijk gesmaakt. Klaas is een vuilbak, hij eet alles, zélfs kroketjes. 😀

Wat hebben we daaruit geleerd? Dat moeders veel dingen tesamen (moeten) kunnen, maar dat het al wel eens de mist in durft gaan. In de buurt blijven van de kookpotten is geen overbodige luxe. Ik heb al te dikwijls reddingsacties moeten uitvoeren om potentieel voedsel van de aanbrandingsdood te redden. Vandaag heb ik gemist… nóg vijf minuten langer en de patatten waren verast!

Draagdoek: Part II

Nog geen nieuw draagdoek hier ondertussen.
Ik twijfel te hard over al dan niet en wat dan wel.

Ik heb de tip van L. die via mail kwam uitgetest en dat was eigenlijk niet echt een succes.
Klaas in een stuk stof/stuk laken knopen zoals een Sling ging wel, maar niet vlot genoeg als ge ondertussen eten hebt opstaan en snel moet zijn. Dat ging niet efficiënt genoeg.

‘k Weet niet wat ik daar nu van moet denken. Was dat stuk stof nu geen goed idee of is het draagsysteem zoals de Sling toch niet ideaal voor ons?
Er is ook zoveel keuze uit draagdoeken en -systemen. Daarbij stel ik me de vraag of ik het ding nog vaak zou gebruiken. (Als het écht handig zou zijn, dan misschien…) Klaas is al niet meer van de lichtste kindjes.

De tips die andere mama’s gaven, brachten me op bekende en minder bekende draagsystemen die ik ook graag in overweging neem…
Nog geen draagdoek dus. Ik ben er nog niet uit!

Babyfoon – ouderleed

Bloednerveus word ik van dingen die niet werken.

Eergisteren al ergerde ik me dood aan de babyfoon die we voor Klaas gebruiken. Dat ding liet een niet te negeren kloppend geluid horen!
Ik zocht naar een ander kanaal/code om het spul terug tegoei te laten werken. Bij dat zoeken begon de andere babyfoon ook lastig te doen. Die dus ook even van kanaal veranderd in de hoop dat ze niet in elkaars vaarwater zouden zitten.

Na veel gezwoeg en gezweet en vooral bloedstollende nervositeit is het toch min of meer in orde gekomen doordat manlief op mijn aanraden uiteindelijk het verwarmingselement op Klaas zijn kamer heeft verzet.

Gisterenavond stootte ik op een nieuw probleem en ik word er al even zenuwachtig van. Weerom Klaas zijn babyfoon die het uithangt! Als we de ouderunit in zijn lader zetten dan is het dus blijkbaar gedaan met ontvangen en wordt er een -naar mijn goesting veel te frequente- harde PIEP in onze oren geramd.
Het grootste deel van de nacht heeft de ontvanger het wel uitgehouden op zijn batterij maar tegen een uur of zes – half zeven was het dek van de dam! Het was schipperen tussen het getuut van het “batterij leeg signaal” en het “geen ontvangst signaal”.

Ondertussen heb ik deze namiddag mijn hoofd al gebroken over hoe we dat probleem kunnen oplossen.
Storende apparaten in de buurt, slechte contacten, verkeerde plaats, magnetische velden,…

Uiteindelijk maar naar boven getrokken om met de twee units tesamen wat te experimenteren. Laders verwisseld, batterijen verwisseld, een combinatie van de twee.
Bleek dat het wel zou moeten lukken als gewoon de batterijen verwisseld waren.

Hier beneden wil ik de ouderunit terug op zijn plaats zetten en blijkt het weer niet te werken. BOE!
‘k Heb het ding maar gelaten voor wat het was.

Daarnet moest Klaas terug in zijn bed om een dutje te doen en moest het gedrochtding toch nodig zijn werk doen. Als hier beneden ‘lawaai’ is, hoor ik het ventje niet.
Babyfoon nog maar eens getest en in het stopcontact gestoken. Wat blijkt?? Ondertussen doet hij het toch terug -min of meer- fatsoenlijk.
Ik ben eens curieus hoe lang de babyfoon het gaat uithouden. Volgende keer knal ik het ding door het raam vrees ik!!

De babyfoon die m’n voeten uithangt.
De babyfoon die naar behoren werkt.

Draagdoek

Als Gent naast de deur lag dan zou ik hier wel eens willen gaan kijken.
We zijn op zoek naar een goed draagdoek om onze (ondertussen al grotere) kindjes comfortabel mee te kunnen dragen.
We hebben twee tricot slens in huis, maar daar zijn ons prutsen ondertussen nogal zwaar/groot voor.

Klaas heeft zo af en toe wel eens een lastig dagje. Vandaag was er zo eentje. *Zucht*
Een “snelle” draagdoek zou dan wel eens uitkomst kunnen bieden.  Hij bombardeert me soms tot hulpstuk van zijn noden en behoeften. Met andere woorden; pakken, pakken, pakken. Samen op de mat, of samen door het huis maar dan hebt ge dus geen handen meer vrij om iets te doen hé! Bijgevolg ben ik aan ’t einde van zo’n dag helemaal opgedraaid.

Klaas op de rug zwieren zou handig zijn om toch net dat ietsje meer te kunnen doen.
Soit, naar Gent ga ik niet dus heb ik het internet alvast aangesproken.
Ons -maar vooral mijn oog- viel op de BB sling. Snel en efficiënt. Morgen eens horen of ze dat ding voorradig hebben in onze ‘geboortelijstwinkel’. We hebben daar nog een flinke bon van liggen.