Klaas

Beco: eerste test.

Nee, geen foto’s beschikbaar! Ik sta geen foto’s van mezelf te trekken. 😉

Klaas vindt het behoorlijk okee in onze nieuwe draag”doek”.
Ikzelf had het er de eerste momenten wat moeilijk mee.  Het koude weer doet ons in dikkere kleren kruipen en da’s nu ni het handigste om met dat ding te leren omgaan. De beco was dus niet goed afgesteld.
Na onze busrit naar Lier heb ik er dan nog wat aan staan trekken en sleuren zodat het al wat beter zat. Warm krijgt ge het er wel van! Gelukkig ben ik zo verstandig geweest om mijn jas thuis te laten! Met een stoveke op uw rug kunt ge die koude armen wel verdragen. 🙂

Klaas is al niet meer van de kleinsten met zijn bijna 18 maanden. Als ik hem vooraan draag, zit hij een beetje in mijn zicht. Of draag ik hem dan gewoon te hoog? Ik heb een kort bovenlijf ’t schijnt, zou het daar aan liggen? :$
Enfin, op de rug draagt dus de voorkeur weg, ware het niet dat die heupband dan lekker op nummer drie zit te duwen.
De heupband heb ik bijgevolg niet te hard aangespannen (ik was alweer vergeten dat ik naast zwanger ook niet mager ben, daar kwam het vet weer piepen!) en dus kwam er meer gewicht op mijn schouders terecht. Niet geheel de bedoeling volgens de handleiding, maar goed doenbaar.
’t Was nog wat zoeken naar de afstelling van de schouderriempjes, maar ook daar baart oefening kunst zekers?

Toen we in de krokodil nog even een camion kochten voor Klaas en een theeserviesje voor Fien, was hij wel niet te houden en kloeg steen en been achter op mijn rug! Hij heeft zijn gevecht niet gewonnen, al kan ik zeggen dat het geen aangenaam gevoel is, zo’n duwend en trekkend kind in nek/op de rug!

Hij wrong wel zijn armen boven de bovenste bandjes van de beco…

Voila, de test is geslaagd, al moet er nog geoefend en bijgeschaafd worden!

Jarige Klaas

Onze jongste wordt vandaag 1 jaar.

1 jaar man, ge moet dat zien, zo flink dat hij op dat jaar gegroeid is.
Eigenlijk verjaart hij pas enkele minuten voor de zessen vanavond. Maar dat is iets wat voor de kinderen natuurlijk niet van belang is.
Ikzelf denk natuurlijk wel aan hoe het vorig jaar was…

Na de middag naar ’t ziekenhuis en reeds 7 cm ontsluiting, wat gewacht op niks. Wat krampen, geen weeën.
De pot eens goed volgek*kt zodat mijn darmen hélemaal leeg waren en ik na 4 dagen bijna niet naar huis mocht wegens nog steeds geen grote boodschap gedaan. (Volgende keer zeg ik gewoon ja als ze dat vragen!!)
In de late namiddag vliezen gebroken (wat bij de eerste poging niet lukte), na een uurtje weeënstorm en twee keer persen was onze brok van 3kg960 geboren.
En het ergste van al: ik vond het een droezeke. Ocharme toch! :S
Na een nachtje alleen met zoonlief was dat allemaal wel in orde, maar dat mag ik nog steeds horen hierthuis.
De kans dat vaderlief me er over 14 jaar mee op mijn paard zet is dan ook reëel.
Ik kan het me al zo voorstellen: “Uw moeder vond u maar ne “lillekord” als ge juist geboren waart.”

Maar dus, vandaag 1 jaar en ’t is schoon weer, joepie!

Draagdoek voor twee?

Deze namiddag werd Klaas na een hele lange dut wakker, zo lastig als wat, ontroostbaar…
Een tandje leek er de oorzaak van te zijn.
Snijtand nummer 6 zat al langer te wringen en zijn tandvlees was blijkbaar zéér rekbaar. Tot vandaag! Het tandje schoot er ineens uit en het lijkt een tandje dat er al veel langer staat dan één dag.
Het ventje moet dus serieus pijn hebben gehad.

Draagdoek er dus maar bijgenomen. Klaas in de draagdoek op mijn rug gezwierd onder véél gejengel, gezeur en gehuil van zuslief. Fien wou immers ook graag in de draagdoek.
(Sinds een accidentje met vinger tussen deur en troost bij moeke in de draagdoek heeft ze de smaak weer helemaal te pakken!)
“Nee Fien, moeke kan geen twee kindjes tegelijk dragen.” (Eigenlijk wel maar niet in een draagdoek)
Een knooptechniek zodat ge twee kinderen -van formaat-  aan uw “muilezellijf” kunt vastbinden, dat zouden ze nog moeten uitvinden. Of bestaat dat al en ken ik dat trukje niet?

Ik heb me ook al afgevraagd hoeveel kilo het nog duurt voor mijn lichaam ‘kraakt’ onder het kindergewicht. Ik heb in ieder geval maar twee armen, drie kinderen heffen zal al behoorlijk moeilijk worden.
Sja, tenzij… draagdoek, arm 1, arm 2. In mijn nek kan er dan ook nog één, maar dan ben ik wel helemaal uitverkocht.

Stel je voor dat je dan moet rechtkomen. Vanuit de knieën! Een mens krijgt daar bodybuildersbenen van. 😀
Ik zit ondertussen aan gewicht 20kg.

Borstvoeding – afscheid van…

Klaas heeft het gehad.
Het is gedaan met borstvoeding…

3 weken nadat hij de avondvoedingen weigerde, wil hij nu ook geen ochtendvoeding meer.
Geen goesting om nog lang te zuigen en lang stil te liggen. Hij wil niet meer.
Flesjes dus.

Het is mooi geweest, 10 maanden borstvoeding geven…
Eigenlijk is het ook niet zo erg om ermee te stoppen nu Klaas zelf aangeeft dat hij niet meer wil.

Ik ben blij dat ik heb doorgezet tijdens de groeispurtjes, de tepelkloven en de kapotgebeten tepels. Het is het waard geweest. 😉

Verkoold

Deze voormiddag…

…worteltjes gekuist en gestoofd, vlees gebraden, patatjes voor Klaas geschild.

Zover was ik dus toen ik naar buiten ging met de kinderen om het konijnenkot  proper te maken.
Klaas zijn patatjes zette ik nog snel op ’t vuur met het idee dat die dan wel klaar zouden zijn tegen dat we naar binnen zouden gaan. Plan was om dan direct de benen onder tafel te kunnen schuiven.

Sja, helaas!! Het konijnenkot was proper, Fien had goed buiten gespeeld en ook Klaas had zijn frisse neus gehad, wij dus naar binnen.
Een hoogst onaangenaam geurtje drong  tot diep in mijn reukorgaan door. In een soort reflex schiet ik richting kookpotten om te constateren dat de patatjes die voor Klaas bedoeld waren half verkoold waren. Stinken man!! Water in de pot, pot buitengezet.

Dju toch, plan naar de haaien.
Ik kon nog  nieuwe patatjes schillen,  maar onze kleinste Adriaenssen had ondertussen wel echt honger en wachten zou zijn humeur danig aantasten.
Op aanraden van vader dan maar mee kroketjes laten eten. 🙂
Ik denk niet dat er veel kindjes zijn die kunnen zeggen dat ze op 8 maanden al kroketjes mochten eten.
Hij heeft er zich rijkelijk tegoed aan gedaan. 4 kroketjes, een hoop pekentjes en een stukje vlees… het had hem duidelijk gesmaakt. Klaas is een vuilbak, hij eet alles, zélfs kroketjes. 😀

Wat hebben we daaruit geleerd? Dat moeders veel dingen tesamen (moeten) kunnen, maar dat het al wel eens de mist in durft gaan. In de buurt blijven van de kookpotten is geen overbodige luxe. Ik heb al te dikwijls reddingsacties moeten uitvoeren om potentieel voedsel van de aanbrandingsdood te redden. Vandaag heb ik gemist… nóg vijf minuten langer en de patatten waren verast!

Borstvoeding

Ik geef onze jongste (nog steeds) borstvoeding.
En dat hij maar al te goed weet dat zijn laatste maaltijd niet uit een flesje komt -zoals bij zijn zus overigens- liet hij duidelijk merken vanavond.

Moe-der

Moe… door de nachtbrakerij van zoonlief.
Nog steeds slaapt hij de nacht niet door.

Tot voor kort at hij de laatste borstvoeding van de dag rond 17u30 à 18u. Weer wakker rond middernacht en tenslotte nog eens tussen 5u en 6u.
Dat op zich klinkt nog vrij aanvaardbaar, ware het niet dat hij tussen die uren ook graag nog eens van zich laat horen. Gemopper, wat gehuil,… Dus wachtte ik steeds tot na de voeding rond middernacht om te gaan slapen. (De laatste dagen stelde hij die zelfs uit tot 1u en bibie bleef dus ook een uurke langer wakker).
Als hij dan ’s morgens wakker wordt heb ik amper 5 of 6 uur geslapen. Dan met wat moeite zoonlief terug in slaap krijgen en hopelijk slapen tot 8u. Ook tussen de voedingen van 24u en 6u loopt het niet steeds van een leien dakje. Zo was de voorbije nacht een ware ramp!
We steken het dan wel op zijn 4de tandje dat op het punt staat om door zijn tandvlees te priemen, maar dat maakt me niet meer uitgerust.

Toch hoop ik dat het van voorbijgaande aard is, die nachtbrakerij. Zijn dagritme begint immers wat te veranderen. Deze voormiddag wilde hij om 10u nog eens aan de borst en dan heeft het geduurd tot vanavond 19u30. Netjes dus!! De tijd ertussen overbrugde hij met vaste hapjes (soep en brood, fruit, groenten).
De nacht van 13 op 14 december sliep hij zelfs zéér goed en wachtte hij met zijn borstverslaving tot half zes ’s ochtends. Goed toch, niet?
Ik trek me er maar aan op dat verbetering in de lucht hangt… als dat tandje er door is dan… hopelijk… zucht.

Ondertussen proberen we een natuurlijk siroopke (Calmomel siroop) om ‘m wat te kalmeren voor de nacht.
Een half uurtje te geven voor het slapengaan en effect zou pas voelbaar worden na een weekje ongeveer.
Vanavond de eerste dosis siroop gekregen en hij ligt al een half uur te huilen. Hm, goed begin? 😛

Duimen maar dat ons ventje de nachten snel wat minder luidruchtig doorkomt!
Ik ZIE er ’s morgens niet uit als ik wakker word. En na het middageten passeert hier steevast de man met de houten hamer. Ik kan u verzekeren, zo’n slag komt behoorlijk hard aan, ik hoor dan zelfs mijn bed roepen!

Nu manlief is gaan nachtboosten (goed zot trouwens 😉 ) aan de Chirowebsite zal ik maar eens proberen om straks op een deftig uur in bed te kruipen.
En euh… wie een slaapoverschot heeft… ik ben content met overschotjes!