media

Stateless

Mijn laatste jaar leiding in de Chiro stond ik samen met twee andere toffe mensen (ondertussen onze buren) bij de aspiranten. Voor de Chiroleken: de aspi’s zijn de oudste leden. 17-18 -jarigen dus.

Enfin, bij het begin van het Chirojaar werden wij gecontacteerd met de vraag of wij iemand  wilden opnemen in de Chiro die relatief nieuw was in ons land en nood had aan nieuwe contacten en activiteiten. Uiteraard wilden wij dat doen! Onze eigen initiatieven om migranten en vluchtelingen te betrekken in onze werking draaiden veelal op niets uit. Zelfs met steun van Chiro Nationaal bleven de vluchtelingenkinderen en andere migranten onbereikbaar.

Maar toen was er Majd. Een slimmerik van 21 jaar die zich verveelde.

Ondanks zijn leeftijd lieten we hem aansluiten bij de aspi’s. Hij had immers een andere culturele achtergrond, kende de Chiro niet en zijn Nederlands was (toen al heel goed maar) nog niet wat het nu is.

Een jaar lang draaide hij mee als lid in onze Chiro. We zorgden ervoor dat hij mee op weekend en mee op kamp kon. Voor hem was dat immers veel moeilijker te regelen dan voor eender welk autochtoon lid in onze Chirogroep.

We zagen Majd groeien dat jaar. Het cultuurverschil was duidelijk. Maar er was respect en plezier.
Het was leerrijk voor iedereen. Een moslim tussen een bende aspirantenmeisjes (er waren dat jaar geen jongens)… We voelden meer dan eens grenzen en verschillen. Niet dat het deerde, het was eerder een leren omgaan met.

Majd werd leiding, ging studeren in Leuven en nog niet overdreven lang geleden kreeg hij verblijfsrecht in ons land. Hij straalde toen hij het vertelde! En terecht. Hij heeft er voor moeten vechten.

Majd toefde de voorbije tijd vijf maanden in Noord-Afrika en het Midden-Oosten.  “Op zoek naar dromen van vrijheid en geluk van gewone mensen, arbeiders, dokters, boeren, activisten, jongeren, imams, priesters, professoren, vakbondsleiders, journalisten, politici,…. We willen de mensen achter de revoluties leren kennen en hun dromen delen met Europa. We peilen achteraf naar de reactie van Europa.”

Het was geen evidente en een emotionele reis.
Ik geef graag de link door naar twee blogberichten die geschreven werden tijdens de reis.
Over reizen als staatloze en over hun aankomst in Tel Aviv.

Zaterdag 21 april en zaterdag 28 april krijgen we eindelijk de synthese van zijn reis te zien op Canvas. Vranckx, daar is het te doen.

Ik ben alvast kei curieus!

Foto’s

Het overgrote deel van onze foto’s staat op flickr.
22.500+ foto’s. Een deel daarvan enkel zichtbaar voor ons, een deel enkel voor ons en vrienden en familie en het merendeel publiek.

De creative commons die van toepassing zijn op onze foto’s verplicht mensen die de foto’s gebruiken om onze naam en/of herkomst te vermelden. Ook als er afgeleide werken worden gemaakt van de originele foto. Onze foto’s mogen niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden.

Regelmatig krijgen wij dus de vraag of er een foto mag gebruikt worden in één of andere uitgave, op een website, in een artikel, op een blog, wikipedia, chiro-uitgaven, cursussen… Meestal stemmen wij toe. Wij zijn immers kei blij als mensen ons vrágen of ze een foto mogen gebruiken.

Er zijn hoogstwaarschijnlijk ook een gigantische hoeveelheid mensen die onze foto’s zonder toestemming gebruiken. Dat is nu eenmaal het internet. Niet dat ik dat toejuich, maar ’t is zoiets als het risico van ’t vak.

Wat niet weet, niet deert uiteraard. Maar wij zijn niet alleen op het www .
We worden ook gemaild door wildvreemden om ons te melden dat er foto’s van ons gebruikt worden op plaatsen waar dat niet zo koosjer lijkt.
Zo verdween er dus al menig facebookaccount, flickraccount, fake blog,… door ons ingrijpen. Enfin, de communicatie daaromtrent naar de betreffende diensten neemt de wederhelfttechneut voor zich hoor.

Dan… Oktober 2011. Mail over foto’s.

Ouders van Nu gooide het over een andere boeg en wilde échte foto’s gaan gebruiken. Foto’s van echte situaties, van échte kinderen,…  Ik citeer: “Geen glossy gedoe, opgemaakte modellen en een perfect wereldje. Wel warm en intiem beeld ‘uit het leven gegrepen’. Inspirerend, dichtbij, intiem, herkenbaar en onroerend.”

Dat ze een beeld hadden gevonden en of dat gebruikt mocht worden. Gauw antwoorden was een must want de deadline was ‘vandaag’.

Katrien antwoordt en verandert de creative commons van die ene foto. Ouders van Nu valt immers onder de Sanoma Media-groep. Dat ruikt naar commercie en dat mag niet volgens onze standaard ingestelde creative commons.

In november en december krijg ik weer mails met vraag naar toestemming voor het gebruik van verschillende foto’s. Ook de vraag naar de leeftijd en de namen van de afgebeelde kinderen. (Nochtans is dat  niet zo heel moeilijk zelf te vinden aangezien alle foto’s in mapjes staan met juiste tags en data.)

Maar Katrien is braaf en mailt telkens terug.
Ik wring me ondertussen ook op de abonnementenlijst van OvN.
Andere gebruikers van beeldmateriaal sturen vaak braaf “bewijsmateriaal” op. Digitaal of op papier, dat vinden wij een eerlijke deal in ruil voor gebruik van onze foto’s. Als OvN zoveel foto’s van ons wil gebruiken, wil ik daar graag de resultaten van zien.

Eind januari. Ik mail OvN even zelf. Ik vraag me namelijk af hoe dat nu zit met dat beeldgebruik. Er is geen enkele foto gebruikt in de vorige uitgaven. Een plaatsvervangende collega van de eerdere contactpersoon stuurt mij een vrij correcte mail terug.  Dat het soms gebeurt dat er foto’s worden aangevraagd maar uiteindelijk niet worden gebruikt omdat er dan een betere is gevonden voor het geheel. Dat de collega waarschijnlijk is vergeten om dat te melden.

Maar eigenlijk word ik een beetje boos van de gang van zaken.
Ik heb nooit gevraagd om foto’s van mijn kinderen te laten publiceren. Ik gaf enkel toestemming voor het gebruik van enkele beelden. Ik deed moeite om telkens te antwoorden op mails met als titel “ouders van nu/urgent,” op leeftijdsvragen, op vragen over formaatgrootte, om de creative commons aan te passen.
Enfin, het is duidelijk dat ik vanaf heden de creative commons onveranderd laat. Non commercial. Ge hebt er alleen maar zever mee. Ik heb geen goesting in “gebruikt worden.”

Klaas beeldt uit: “iemand te kakken zetten”

Gas

Kijk, manlief zette het op zijn blog, maar ’t is de moeite om er hier eens naar te linken.

Zalige reclame en de making of is zo mogelijk nog beter!

Wie moet er in ’t gevang? Hij of wij?

Oh! En laten we nu vooral gevangenissen maken van alle kinderdagverblijven en consoorten evenals van alle scholen. Dikke muren errond, codes, pinkaarten,…
Dat gaat de kans zeker verkleinen dat zoiets gebeurt en de kinderen gaan zich tenminste veilig voelen!

Mijn kinderen zijn varkens, ik heb een vermoeiende dag achter de rug, maar als ’t dat maar was vandaag.
Mijn maag heeft zich verschillende keren gekeerd vandaag omwille van de nieuwsberichten, maar laten we aub normaal doen.

“Steunbetuiging voor slachtoffers steekpartij Dendermonde” als facebookgroup vind ik nogal belachelijk.
Alsof er iemand is die dat niet erg vond? En laten we daar dan allemaal gaan vertellen dat we “de zot” voor de leeuwen willen gooien?

Stuur dan een bericht naar het rouwregistermailadres, dan komen die zaken tenminste aan.

En dan te denken dat ik er eigenlijk niet over wilde bloggen wegens “allé, iedereen weet weer wat schrijven” maar vooral ook “belachelijk om er nog meer virtuele woorden aan vuil te maken, ’t is al erg genoeg en de juiste woorden vindt ge toch ni voor zoiets!”
Enfin, ’t ligt toch op mijn maag precies.

Noot achteraf: Blijkbaar zijn er meerdere facebookgroepen. (Hoe naïef moet ik soms toch zijn…) De ene al wat puberaler dan de andere. Kom, de groep die ik zonet zag passeren zag er in ieder geval iets serener uit.
Maar hey “leven en laten leven” hé!

Gecatalogeerd

Allez hup, bij deze weten we dan ook weeral tot welk deel van de bevolking ik me mag rekenen.

“Helemaal onderaan de IQ-rangschikking staan de toekomstige kleuteronderwijzers.”
Of zou er een verschil zijn met de kleuteronderwijzers in opleiding van vroeger en nu? Ik heb namelijk al een diploma op zak!

De vuilbak van het hoger onderwijs placht manlief te zeggen (uit zijn context gerukt, dat wel).
Mensen die uit een technisch secundaire richting komen en hopen dat de lerarenopleiding dicht bij hun kunnen aansluit. (Niks tegen het TSO natuurlijk, daar zitten immers ook gewoon luierikken, slimmeriken en dommeriken)
Mensen die starten met een universitaire studie (als in Pedagogische wetenschappen -waaronder ikzelf-, Psychologische wetenschappen, Licentiaat LO,…) en uiteindelijk toch maar kiezen voor een opleiding basisonderwijs.
Mensen die in het onderwijs willen en denken dat ze met kleuteronderwijs gemakkelijker af zijn dan met lager onderwijs.
Sja, vuilbak dus hé? Ik ben er ook in gesprongen toen ik het niet goed meer wist na mijn universitaire pogingen in zowel Leuven als Gent.
Mijn eerste keuze ging echter naar iets als edelsmeedkunst, maar daar was volgens moeder (en vader) geen toekomst in (lees: “toch geen edelsmeedkunst, wat kunt ge daar nu mee doen.”)
Eerste keuze laten liggen dus (en ik vind het nog altijd een beetje spijtig.)
Verder dan getwijfeld tussen leraar lager onderwijs, orthopedagogie en ergotherapie.
Wat mij heeft doen kiezen voor onderwijs? God mag het weten. Ik weet het niet meer. 😉

Aanvankelijk schreef ik me in voor de lerarenopleiding lager onderwijs. Ik denk dat het twee weken voor de start van het academiejaar was dat ik naar de school heb gebeld om mij te verzetten naarde opleiding kleuteronderwijs. (Ook daar heb ik nu wel wat spijt van.)
Geloof me of niet maar dat heb ik toen om een héél belachelijke reden gedaan. In de lerarenopleiding lager onderwijs moest men zwaardere zwemexamens afleggen dan in de LKO.
Ik dacht namelijk dat ik dat zwemmen niet zou kunnen. Stuk long minder, weinig getraind, niet met leeftijdsgenootjes kunnen leren zwemmen wegens ziekenhuisaffaires en een mens hinkt al wat achterop. Zeker was ik toen niet van mijn stuk.
Nu, na een half jaar “elke” week gaan zwemmen, besef ik wel dat ik dat immers wel had gekund.

Uiteindelijk dus in de vuilbak beland en er op één been met onderscheiding buitengehinkt. 😉

Post scriptum: Is zo’n vuilbak trouwens geen slechte reputatie? Da’s dus wel waar ge uw kleine ukken aan toevertrouwd tijdens hun eerste stapjes naar school hé. Het begin van héél hun onderwijscarrière. Of valt er dan nog niet veel te verprutsen? 😀