moeder zijn

http://praetershoek.be/top-dollar-slot-machine-odds/

Klaas heeft het gehad.
Het is gedaan met borstvoeding…

3 weken nadat hij de avondvoedingen weigerde, wil hij nu ook geen ochtendvoeding meer.
Geen goesting om nog lang te zuigen en lang stil te liggen. Hij wil niet meer.
Flesjes dus.

Het is mooi geweest, 10 maanden borstvoeding geven…
Eigenlijk is het ook niet zo erg om ermee te stoppen nu Klaas zelf aangeeft dat hij niet meer wil.

Ik ben blij dat ik heb doorgezet tijdens de groeispurtjes, de tepelkloven en de kapotgebeten tepels. Het is het waard geweest. 😉

Slechte moeder

Deze avond:
Wegens weinig reactie uit de bureauruimte van manlief en het miserabel voelen van manlief, stak ik de twee kinderen alleen in bed.

Fien stapt zelf naar boven voor mij! Haar slaapzak hangt over mijn schouder, Klaasje op de arm.
Fien steekt Klaas zijn paddestoel aan en gaat vervolgens op haar eigen kamertje haar paddestoeltje aansteken. Ze moet vervolgens op haar kamer blijven wachten.
Klaasje gaat in bed met muziekje en ik keer terug naar Fien haar kamer. We doen de slaapzak aan,  Fien wordt in bed gezet en we lezen een boekje (dat met veel gedoe gekozen wordt).
Boekje uit, Fien gaan liggen, onderdekken, muziekje aan, “slaaplekker tot morgenvroeg”.

Of nee, toch niet!!Bij het onderdekken liep het namelijk mis.
Fien wilde liever op de grond. Ze ging rechtstaan in haar bed want ze wilde écht op de grond.
Ik pak ze dus even op om nog een dikke knuffel te geven. Nee hoor, op de grond wil ze.
Okee, Fien op de grond dan. Geklaag natuurlijk dat ze in haar bed wil.
Bed gezet. Fien maakt van “haren tak”. Op de grond wil ze.
Na een poos begripvol en lief te zijn om haar tot andere gedachten te brengen was mijn geduld op een gegeven moment wel op.

Ze wilde op de grond? Ze zal op de grond!
Tut en poppemie en Fien op de grond gelegd, paddestoel uit en muziekje aan, moeke naar beneden.

Ze heeft efkes serieus haar stembanden getest. Die waren dik in orde, maar blijkbaar was ’t het toch niet waard want ze was binnen de minuut stil.

Ondertussen beneden zet ik de groene bak buiten, rommel ik wat in de was, doe ik een kletske met Dorien van Janbibejan.
Ik laat daarna ons gerief zien aan Tom.

U raadt het al. Ik was ons Fienemie vergeten. Oh damn, slechte moeder die ik ben!
Ze lag ondertussen een 40 minuten in haar kamertje.
Ik kom daar binnen, Fien draait haar hoofdje naar mij, haar paddestoel brandt en het lichtje van de babyfoon heeft ze ook aangestoken.
Ocharme mijn prutske. Slechtgezind ben ik op mezelf dat ik ze zomaar kon vergeten!!

Nog wat verteld over wat we/ze vandaag gedaan hebben/heeft en ze met een dikke kus en een groot schuldgevoel (van mezelf dan) in haar beddeke gestoken.
“Slaaplekker Fien, tot morgenvroeg mijn lieve meid”.

Kind 1 op pad.

Het is een hemelsbreed verschil, 1 of 2 kinderen in huis.

Fien was vandaag gaan spelen bij moeke Sonja (moeke van Klaas zijn meter). Ik had dus maar één kindje nimeer om voor te zorgen.
En echt! Mijn huis was gewoon proper tegen dat ons madammeke terugkwam om 18u!
Ik heb de tijd gehad om de keuken te schuren en een beschermlaagske op de vloer te leggen, ik heb begod heel de nest opgeruimd, bed opgemaakt, gestofzuigd en gedweild én!! wat gerust!
Uiteraard ook de usual stuff zoals afwasmachien uit- en inladen, afval naar beneden brengen, waske draaien,…

Kortom, mijn (overhaaste) conclusie luidt als volgt: 1 kind is geen kind en 2 kinderen tellen voor 10.
Wiskunde voor moeders. 😉

Volgende week mag Klaasje mee naar moeke Sonja, zo kan ik met Fien nieuwe schoenen gaan kopen.

Weekend vrijaf

Morgenmiddag laten we onze kroost achter.
Nonkel Simon en tante Marijke komen ons vervangen. Wijzelf zijn een kort weekendje weg.

We hadden nog een bongobon op te maken die we gekregen hadden voor onzen trouw. De bon verviel eind februari dus we moesten er dringend werk van maken!
Vorige maand dus een hotel geboekt in Holland en daar trekken we bijgevolg morgen naartoe.
Eerst ’s middags eten in de koekenstad, bedenken wat we nog kunnen doen en inchecken in ’t hotel.

Zondagmiddag gaan we nog genieten van een sauna in Kalmthout alvorens de schade op te meten hierthuis. 😛
Een zeer dubbel gevoel… twee daagjes genieten van elkaar en vooral zonder kinderen! Anderzijds de kinderen achterlaten.
Lijstjes maken van ditjes en datjes vind ik verschrikkelijk en op zich al reden genoeg om niet weg te gaan, maar ’t is in orde dus die barrière is genomen. 😉

Hoera! De eerte keer “verlof” voor mezelf. Huismoeder zijn is geen 9 to 5 job, maar een 24u op 24 / 7 dagen op 7 job. Ik ben blij dat ik er eens tussenuit kan.

Terroristen

Mijn kinderen terroriseren mijn huishouden!

Sinds Klaas kan kruipen spannen ze samen! ’t Is te zeggen, Fien leert precies van Klaas hoe je snel en efficiënt véél rommel kan maken.
Dat gaat als volgt:
–  kruip/stap naar de keuken terwijl moeder aan ’t koken is.
–  verdeel de taken bij het uitladen van de kasten
–  de kleinste laadt de kast met plastieken potjes uit, het mandje met dekseltjes en trechters,  ijsblokvormpjes,… that stuff.
–  de oudste helpt eerst eventjes met de kast om vervolgens naar de schuif te trekken om onderzetters kwistig in de richting van broerlief te zwieren.
–  doe dat snel en zonder aarzelen zodat moeder enkel kan aanmanen daarmee te stoppen. Ze heeft immers toch haar handen vol met patatten, potten, pannen,…
Kortom: bij treuzelen is de kans groter dat ge de keuken wordt uitgegooid vooraleer heel de vloer bezaaid is.

Volgend plan:
– Vergewis u ervan dat moeder met iets druk in de weer is
– Trek dan stillekes richting ouderlijke slaapkamer, daar staat immers zéér interessant gerief om mee te spelen.
– Speel een beetje met de stofzuiger die daar staat te blinken, er zitten een aantal toffe accessoires bij.
– De kleedjes die klaarliggen om in dozen te steken wegens te klein, gooi die gerust in de kast, dat is dan opgeruimd en heeft niemand er nog last van.
–  Maak niet teveel lawaai, maar toch net genoeg om geen argwaan te wekken.

Aaaargh!! Ik wil graag een paar ogen op mijn rug en een paar extra handen!!

Verkoold

Deze voormiddag…

…worteltjes gekuist en gestoofd, vlees gebraden, patatjes voor Klaas geschild.

Zover was ik dus toen ik naar buiten ging met de kinderen om het konijnenkot  proper te maken.
Klaas zijn patatjes zette ik nog snel op ’t vuur met het idee dat die dan wel klaar zouden zijn tegen dat we naar binnen zouden gaan. Plan was om dan direct de benen onder tafel te kunnen schuiven.

Sja, helaas!! Het konijnenkot was proper, Fien had goed buiten gespeeld en ook Klaas had zijn frisse neus gehad, wij dus naar binnen.
Een hoogst onaangenaam geurtje drong  tot diep in mijn reukorgaan door. In een soort reflex schiet ik richting kookpotten om te constateren dat de patatjes die voor Klaas bedoeld waren half verkoold waren. Stinken man!! Water in de pot, pot buitengezet.

Dju toch, plan naar de haaien.
Ik kon nog  nieuwe patatjes schillen,  maar onze kleinste Adriaenssen had ondertussen wel echt honger en wachten zou zijn humeur danig aantasten.
Op aanraden van vader dan maar mee kroketjes laten eten. 🙂
Ik denk niet dat er veel kindjes zijn die kunnen zeggen dat ze op 8 maanden al kroketjes mochten eten.
Hij heeft er zich rijkelijk tegoed aan gedaan. 4 kroketjes, een hoop pekentjes en een stukje vlees… het had hem duidelijk gesmaakt. Klaas is een vuilbak, hij eet alles, zélfs kroketjes. 😀

Wat hebben we daaruit geleerd? Dat moeders veel dingen tesamen (moeten) kunnen, maar dat het al wel eens de mist in durft gaan. In de buurt blijven van de kookpotten is geen overbodige luxe. Ik heb al te dikwijls reddingsacties moeten uitvoeren om potentieel voedsel van de aanbrandingsdood te redden. Vandaag heb ik gemist… nóg vijf minuten langer en de patatten waren verast!

Vrijdagavond

Begin van het weekend, een avond waarop de mensen het feestbeest al eens uithangen. Olkmeeting ook vanavond.
Elke eerste vrijdag van de maand is het oudleidingsmeeting in ’t Loo. Dit werkjaar ben ik nog niet geweest. Geen goesting of geen tijd, ’t is altijd al wel iets geweest. Vanavond was het dus “geen goesting”.
Eigenlijk had ik er ook niet aan gedacht en herinnerde K. de mensen via mail. Gelukkig zijn er mensen die er wel aan denken. 😉

Waar ik mezelf dan wel mee bezig hield deze avond?
De strijk. Net als Sandra heb ik hier strijk in overvloed staan.  Gelukkig hebben we een gezin van 4 en (nog?) niet van 6 anders zou het hier helemaal een ramp zijn!
Ik hou de was en de strijk hier amper bij omdat ik nu -in tegenstelling tot in onze vorige woonst- altijd naar beneden moet om was in te steken of op te hangen,…
Met twee kleine kinderen in huis is een verdiep lager gaan niet altijd een optie. Zijn ze wakker, dan moet ik ze ofwel allebei (en dat wil zeggen één voor één) naar beneden dragen ofwel op het woonverdiep laten in de hoop dat ze elkaars kop niet inslagen of vingers afbijten,…
(Strijken met kinderen in de buurt is daarbij niet mijn ding. Onze koters zijn nogal klein en hebben niet zo het besef van gevaarlijke toestanden.)
De keren dat ze trouwens samen een middagdutje doen is niet om over naar huis te schrijven.
De was moet dus gebeuren als de kinderen in bed liggen ’s avonds.

Ik had me een paar dagen geleden voorgenomen dat het nu maar eens gedaan moest zijn met al die hopen was die op mij liggen te roepen.
Gisterenavond dus de moed bij elkaar geraapt en ervoor gezorgd dat ik met een volle wasmand gestreken goed terug naar boven kon gaan.
Vanavond van ’t zelfde. Ondertussen hangt er weeral nieuwe was te drogen, zit er nieuwe was in ’t machien en zo blijven we bezig hé.
Nog twee avonden een uurke strijken en ik ben weer bij.

Daarna komt het er op aan om met de regelmaat van de klok toch maar eens een strijkske te placeren.
Grrr… had ik maar wat handen extra, of nog beter; had ik maar kabouterkes in huis. Ik zou ze wel verwennen!

Over gastheren en parasieten

Al 30 maanden heb ik een kind in of aan mijn lijf. Twee jaar en half dat er dus kinderen van mij afhankelijk zijn… afhankelijk van mijn eigenste lichaam.

9 maanden zwanger + 5, 5 maanden borstvoeding + 9 maanden zwanger + ondertussen 7 maanden borstvoeding…

Ik kan me nauwelijks herinneren hoe het was daarvoor! 😛

Bedenking na een nachtje slapen: Dat wil dus ook zeggen dat ik al 30 maanden thuis ben. In eerste instantie omdat deze school me mijn contract toch maar niet liet tekenen omwille van mijn zwangerschap. Dat zou immers teveel papierrompslomp met zich meebrengen. Schrik van het Ministerie van Onderwijs jah! Boeren…

Moe-der

Moe… door de nachtbrakerij van zoonlief.
Nog steeds slaapt hij de nacht niet door.

Tot voor kort at hij de laatste borstvoeding van de dag rond 17u30 à 18u. Weer wakker rond middernacht en tenslotte nog eens tussen 5u en 6u.
Dat op zich klinkt nog vrij aanvaardbaar, ware het niet dat hij tussen die uren ook graag nog eens van zich laat horen. Gemopper, wat gehuil,… Dus wachtte ik steeds tot na de voeding rond middernacht om te gaan slapen. (De laatste dagen stelde hij die zelfs uit tot 1u en bibie bleef dus ook een uurke langer wakker).
Als hij dan ’s morgens wakker wordt heb ik amper 5 of 6 uur geslapen. Dan met wat moeite zoonlief terug in slaap krijgen en hopelijk slapen tot 8u. Ook tussen de voedingen van 24u en 6u loopt het niet steeds van een leien dakje. Zo was de voorbije nacht een ware ramp!
We steken het dan wel op zijn 4de tandje dat op het punt staat om door zijn tandvlees te priemen, maar dat maakt me niet meer uitgerust.

Toch hoop ik dat het van voorbijgaande aard is, die nachtbrakerij. Zijn dagritme begint immers wat te veranderen. Deze voormiddag wilde hij om 10u nog eens aan de borst en dan heeft het geduurd tot vanavond 19u30. Netjes dus!! De tijd ertussen overbrugde hij met vaste hapjes (soep en brood, fruit, groenten).
De nacht van 13 op 14 december sliep hij zelfs zéér goed en wachtte hij met zijn borstverslaving tot half zes ’s ochtends. Goed toch, niet?
Ik trek me er maar aan op dat verbetering in de lucht hangt… als dat tandje er door is dan… hopelijk… zucht.

Ondertussen proberen we een natuurlijk siroopke (Calmomel siroop) om ‘m wat te kalmeren voor de nacht.
Een half uurtje te geven voor het slapengaan en effect zou pas voelbaar worden na een weekje ongeveer.
Vanavond de eerste dosis siroop gekregen en hij ligt al een half uur te huilen. Hm, goed begin? 😛

Duimen maar dat ons ventje de nachten snel wat minder luidruchtig doorkomt!
Ik ZIE er ’s morgens niet uit als ik wakker word. En na het middageten passeert hier steevast de man met de houten hamer. Ik kan u verzekeren, zo’n slag komt behoorlijk hard aan, ik hoor dan zelfs mijn bed roepen!

Nu manlief is gaan nachtboosten (goed zot trouwens 😉 ) aan de Chirowebsite zal ik maar eens proberen om straks op een deftig uur in bed te kruipen.
En euh… wie een slaapoverschot heeft… ik ben content met overschotjes!